Archive | Chili RSS feed for this section
24. Dec, 2011

Pichilemu en Santiago

Hola,
Zoals jullie gemerkt hebben worden we steeds luier met posten! We hebben inmiddels de oversteek gemaakt naar australie. We dachten dat het hier wel makkelijker zou zijn met wifi, maar dat valt vies tegen…. Je betaald een godsvermogen per uur en vaak is het nog te traag om foto’s te uploaden! De komende week zullen we proberen het geheel compleet te maken zodat jullie wat te lezen hebben tijdens de kerst :-)

Goed, waar waren we gebleven…. De bus reis van Pucon naar Pichilemu (uitspraak met accent op de é, anders weten ze niet waar je het over hebt) was er weer een volgens het boekje. Een Chileens boekje wel te verstaan en alleen beschikbaar in een Spaanse versie. Maar juist dit zijn de uitdagingen van de backpacker waar we later goede verhalen over kunnen vertellen, voor jullie de originele eerste versie :-) .

Een directe verbinding was niet mogelijk, we moesten een bus nemen naar San Fernando, hier uitstappen en dan een taxi nemen naar het bus station, om daar weer op de volgende bus te stappen. Geen probleem, taxi’s zat waar de bus stopt, we zijn wel wat gewend ondertussen! Er was nog 1 andere optie en dat was de bus naar Santiago nemen en vandaar weer een bus 350 km terug naar het zuiden nemen. Dit klonk niet echt logisch aangezien je vanaf Santiago weer langs San Fernando ging. De keuze was dus gevallen op optie 1! Waarschijnlijk als we Spaans hadden kunnen lezen, dan hadden we in het Chileense boekje kunnen lezen dat optie 2 helemaal niet zo gek was geweest…. Maar goed, optie 1 dus, na de overheerlijke 0,5 m lange hotdog van Ilya en 75cm ø pizza van mij waren we er klaar voor. Inmiddels was het half 11 ‘s avonds dus de kans dat we lekker konden slapen in deze luxe touringcar was zeer wel aanwezig! De eerste 2 uur kwam er van slapen niet echt veel, om de 15 min maakten we een stop om mensen op te pikken of weer af te zetten! Maar goed de busrit zou ongeveer 8 uur duren, dus tijd zat om een dutje te doen! Om een uur of 2 was ik eindelijk zo moe dat ik wel wat slaap kon gebruiken. Na een uurtje draaien was ik er ook in geslaagd om lekker weg te dommelen. Ilya had ondertussen al een uurtje of 2 te pakken, dus die had ik uit jaloezie al een paar keer (per ongeluk natuurlijk) aangestoten! Niet dat dat hielp, verder dan een paar slaapdronken grauwen kwam ze niet! Maar goed ook ik zakte af en toe ff weg tot dat ik zo rond 4 uur net in mijn rem slaap dook! Dit was slechts voor een half uurtje want toen werden we al weer gewekt…. We moesten over zo’n 15 min de bus uit, San Fernando was aanstaande. Dit was iets eerder dan wij hadden verwacht, maar ok des te sneller waren we in ons surfers paradijs! Terwijl we luidruchtig richting de uitgang liepen heb ik mijn best gedaan om iedereen aan te stoten…. Ik wakker, iedereen wakker, tenslotte was de kans dat we deze mensen nog ooit tegen kwamen zeer gering ;-) . Toen de bus eenmaal stopte snel eruit, voor we in de gaten hadden dat we midden op de rijksweg gedumpt waren lag onze bagage al naast de bus! We konden nog net al de mensen die ik bruut wakker gemaakt had hun middel vinger op zien steken, terwijl de tranen van het lachen hen over de wangen rolden.

Daar stonden we dan met 20 kg bagage ieder op de vluchtstrook van de rijksweg naar Santiago. Geen flauw idee hebbend waar we heen moesten! Het was half 5 en nog donker, mooie plek om van al je hebben en houwen beroofd te worden :-S. Maar goed dit was niet de plek en het moment om zelfmedelijden te hebben, dus snel de backpack om geslingerd en richting de afrit gelopen. Zo sportief waren ze dan weer wel, ze hadden ons netjes 500m van de afrit gedumpt. (zo voelde het wel gedumpt worden). Zodra we bij de afrit kwamen bekroop ons een angstig gevoel, een taxi krijgen zou best wel eens lastig kunnen worden. Het was zondag half 5 in de ochtend, niet het moment dat er heel veel taxi’s rond zouden rijden….. Gelukkig was het een tolweg en laat het nou ook net een bemand tol poortje zijn, dus in ons beste Spaans de beste man gevraagd of hij voor ons een taxi kon bestellen! Dit was geen probleem voor de man, als hij onze mobiel mocht gebruiken dan zou hij wel een taxi regelen. Echter er was 1 klein probleempje, hij wist het nr van de taxi centrale niet. Na een paar minuten peinzen kwam er een grote glimlach op zijn gezicht, het nr van de taxi wist hij toch wel. Gezien het gevloek aan de andere kant van de lijn hebben we het vermoeden dat hij een verkeerd nr had gedraaid? Maar onze vriend gaf niet snel op, pas nadat hij voor de 4e maal voor rotte vis was uitgemaakt staakte hij zijn pogingen om ons aan een taxi te helpen. Dus restte ons niets anders dan een stevige wandeling. Na de nodige uitleg over de richting, Primera esquirda et secundo derecha en meer van dat soort kreten gingen we maar aan de wandel. Ik een stukje van de weg af en Ilya langs de weg lopend, het idee was dat Ilya sneller iemand zou laten stoppen voor een lift dan ik! Helaas was er geen verkeer, dus liften word dan ook ineens een stuk moeilijker! Na ongeveer een klein uurtje lopen kwamen we bij een soort van verkeersbord aan. Hierop stond het busstation aangegeven, echter het was niet helemaal duidelijk welke straat we in moesten. Ik dacht dat we rechts aan moesten houden en Ilya dacht links, terwijl we lekker aan het kibbelen waren zag Ilya een taxi langs komen. In een flits seconde had ze haar back pack afgegooid, ik kon hem nog maar net ontwijken, en stond ze midden op de weg om de taxi te laten stoppen. Met gierende banden kwam de taxi vlak voor Ilya tot stilstand. De man keek haar heel vreemd aan toen ze vroeg of hij ons naar het busstation wilde brengen… Maar goed voor een schamele 2000 peso’s (ongeveer 3€) wilde hij het best doen. Dus de bagage in de kofferbak en daar gingen we, zoals ik al had gezegd rechts af ;-) .
Zodra we de straat uit waren ging de taxi de bocht om en stonden we voor het busstation. Na 1 min in de taxi konden we dus, 3€ lichter, de bagage weer uitladen. Maar goed we waren er, nu nog uitvinden hoe we in Pichilemu kwamen! Op het busstation was het redelijk stil, denk dat uitgestorven het iets beter verwoord! Geen loket open, op zich niet zo vreemd, half 6 op zondag morgen!!

Na 3 uur wachten op het busstation (een echte aanrader na een nachtelijke busrit :-) vertrok er dan toch echt een bus richting onze eindbestemming Pichilemu….zoals jullie al hadden begrepen dit surfdorpje ligt (nog) niet helemaal op de standaardbackpackers trail (anders had de bus er wel rechtstreeks heen gereden vanuit het zuiden). We hadden ergens in een boekje de naam van een hostel opgedoken met een Nederlandse eigenaar… Tja, meestal is dat een goed teken, een hostel met een Duitse of Nederlandse eigenaar (vaak zijn het mensen die getrouwd zijn met een zuid-Amerikaanse) betekent meestal een schoon hostel en dat vind ilya over het algemeen wel fijn. Maar toen we bij dit (surf)hostel aankwamen na bijna 20 uur reizen, hebben we meteen voor de rest van de week geboekt. Hihi, ik zou niet weten waarom??

20111216-133236.jpg

20111216-133825.jpg

20111216-133858.jpg

Tja, bij ieder paradijs hoort natuurlijk wel een klein nadeel te zitten, eentje die je op de meeste plaatjes niet kunt zien. In Pichilemu was dat de temperatuur van de oceaan. Dit water was alleen geschikt om een hele snelle dip in het water te maken om er vervolgens heel snel uit te sprinten. Maar ach, je was weer fris en dan kon je weer heerlijk relaxen op het bijna lege strand. Na het horen van onze verhalen over dit heerlijke slaperige surfoord, hadden onze Duitse vrienden al snel dezelfde bus gepakt, dus een dag later kwamen Julia en Martin al ons hostel binnen stappen. Ontzettend leuk om weer gezellig met hun te Bbq-en op hun camping, overdag lekker over het strand te wandelen, kijken naar de surfers die hun leven waagden op de schijnbare wereldberoemde golven hier. Dit moesten wij natuurlijk ook proberen, maar zelfs na ons van top tot teen in een wetsuit te hebben gehesen, hadden we na ongeveer 2 uur surfles toch echt last van een brainfreeze. Ach, onze surftijd komt in australie nog wel :-)

20111216-133536.jpg

Na een week te zijn verwend in het surfhostal door Marcel (de nederlandse hostel eigenaar; van origine uit noordwijk) werd het tijd om richting Santiago te gaan. Hier zouden we een week lang bij oom Peter, Bertha en Christel mogen logeren om zo de stad wat te verkennen. Na ongeveer 5 uurtjes in de bus, kwamen we aan in Santiago. Na een maand van reizen door Patagonie en haar kleine lieftallige dorpjes was het best even raar om in een grote stad aan te komen met metro, shopping malls, en een heerlijke droge 30 graden celcius. Peter had ons een fantastisch goede beschrijving gegeven over hoe we bij zijn huis moesten komen en binnen no time hadden we het huis gevonden.

Toen we aanbelden deed Bertha open die haalde ons binnen als verloren familieleden…. We werden meteen getrakteerd op heerlijke empenada’s en ijskoud drinken. Peter kwam speciaal het weekend over uit Sao Paolo, en al snel werden er al plannen gesmeed wat we allemaal konden doen in Santiago. Internet werd geraadpleegd, en binnen no time hadden we een lijstje van de “30 things you must do in Santiago”. Peter had al nagedacht over wat handig was om te doen in het weekend, en zelfs de wijnproeverij voor de volgende dag was al geregeld. Wat een ontzettend warm en fantastisch welkom!

Tijdens ons treffen in Sao Paolo, een maand geleden, was Peter ons al voorgeweest met de rekening van het eten, dat liet ik me deze eerste avond dus niet weer gebeuren! Aan het einde van het diner eerst ff langs de kassa om de rekening te betalen, onder het mom van een toilet gang. Nadat ik weer terug was en het besef doorkwam werd me duidelijk gemaakt dat we hier te gast zijn en dat het absoluut niet de bedoeling was om de rekening te betalen! Onder een mild protest hebben we dat maar geaccepteerd ;-) . Na het heerlijke diner nog even een drankje wezen doen in het Hyatt hotel, hier heerlijk genoten van een live jazz band. Moeten we in Nederland ook maar wat vaker gaan doen Jazz cafe’s opzoeken! De volgende morgen gingen we voor de wijn proeverij, dit was op een wijngaard slechts een uurtje rijden vanaf Santiago. De naam is me een klein beetje ontschoten, en dat heeft niets te maken met het feit dat ik de wijn doorgeslikt heb ipv uitgespuugd ;-) . Ik heb wel een hoop geleerd van deze wijnproeverij, een grote neus is geen garantie dat je veel ruikt, maar hij gaat wel lekker ver het glas in! Verder kan ik goed een onderscheid maken tussen wijn die ik wel en niet lekker vind…. Al die mooie verhalen eromheen gaan een beetje aan me voorbij, maar och als het maar smaakt toch? Een ding zijn we wel achter gekomen, na een paar wijntjes proeven wij in ieder geval geen verschil meer in erg goede en de wat mindere wijntjes :-)

20111224-103817.jpg

20111224-103900.jpg

Na de wijnproeverij was het tijd om naar het strand van Val Paraiso te gaan. Daar wisten Peter en Bertha nog een lekker restaurantje voor de lunch. Deze dagen zouden we niet om komen van de honger ;-) na de overheerlijke lunch en wandeling door het oude maar vervallen stadje op naar het strand. Helaas was het hier bewolkt en vrij fris, maar. Altijd goed voor een strand wandeling, maar beetje zon had niet verkeerd geweest. Dus na een uurtje op het strand en een drankje op een terras met fantastisch uitzicht werd het tijd om terug te gaan naar Santiago. Daar pikten we Christel op om uit eten te gaan. Dit maal werd het de beste Italiaan in Santiago. Erg lekker en als desert besloot Peter een ijs coupe te nemen met drie verschillende smaken ijs. Ik maakte nog een grapje door te zeggen dat hij waarschijnlijk drie aparte ijs coupes zou krijgen.. Peter nog even de ober gevraagd maar dat was niet het geval. Hilariteit alom toen er dus WEL 3 coupes voor Peter’s neus werden gezet!

De volgende ochtend gingen we de bergen van Santiago in een kijkje nemen in het ski paradijs, best een raar idee bij 32 graden ;-) . We gingen vroeg op pad, Peter moest einde van de middag weer vliegen naar Sao Paolo. Na een anderhalf uur waren we boven, fantastisch uitzicht, al blijft het een raar gezicht, pistes zonder sneeuw.

20111224-104133.jpg

20111224-104148.jpg

Na wederom een overvloedige maaltijd was het tijd voor Peter om naar Sao Paolo te gaan. Dit met de belofte dat we terug komen! Peter super bedankt voor alles, zien je van de zomer in Holland!

Het hele weekend met Peter en Bertha was top, de lijst met 30 things to do in Santiago hadden we nog niet helemaal afgewerkt! Dus op maandag gingen we met Bertha de toeristen bus in. Op deze toer hebben we een groot deel van de dingen af kunnen vinken, ook dingen die we achteraf beter hadden kunnen missen. We belanden in een achteraf bar te smerig om naar te kijken, maar volgens Ilya moesten we hier witte wijn met een bolletje perzik- ijs drinken, lokale hit! Wat een smerig goedje was dat, gelukkig kregen we slechts een halve liter per persoon ;-) . Deze trip was best goed, we hebben zelfs Bertha dingen laten zien van Santiago hahaha.

Martin en Julia waren inmiddels ook aangekomen in Santiago, dus die hebben we maar weer opgezocht! We hebben die dag Bertha maar vrij gegeven wat betreft verzorging en vermaak :-P . Was weer super gezellig met Martin en Julia, einde van de avond afgesproken dat we elkaar in maart weer zullen zien in Bangkok ;-)

De laatste dagen in Santiago hebben we het rustig aan gedaan, Ilya en Bertha hebben een dagje in de mall doorgebracht met shoppen. Ik heb mezelf opgeofferd en ben naar de bioscoop gegaan, je wilt dames in een super grote mall niet in de weg lopen :-P . Na een heerlijke avond in de tuin bbqen met Bertha,Christel en vrienden, onder het genot van een bbq en heel veel drank en muziek, was het tijd voor ons voor een volgend avontuur….

Australie here we come!

Ps Peter,Bertha en Christel, thank you so much for putting up with us!
Bertha we will defenitely come again soon!!! And we’ll promote everybody in the family to do so as well :-)

20111224-111332.jpg

20111224-111342.jpg

20111224-111359.jpg

29. Nov, 2011

Onze eerste footprints in Chile!

Onze eerste footprints in Chile!

Na een heerlijke tijd in Argentinie werd het nu tijd voor een nieuwe stempel in onze paspoorten. Onze eerste inzet was een boottocht van puerto Natales naar Puerto Montt. We hadden in Canada al zo’n trip gemaakt met een ferry en toen zoveel moois gezien, dus dat leek ons wel wat! Echter des te meer we er over lazen, des te minder enthousiast we werden. De trip zou 4 dagen duren, was prijzig en wat ons vooral zorgen maakte was dat 95 % van de mensen de eerste 12 tot 24 uur zeeziek zijn!! Dit was dus ook onder het personeel het geval!! Op het moment dat ik dus een goedkoop alternatief had gevonden, vliegen kostte slechts 91 US $ pp, was Ilya om. De vlucht vertrok net als de ferry ook uit Puerto Natales, dus dat was perfect!

De bus rit van El Calafate waar we zaten was slechts een uur of 3, toegegeven daar zat de douane niet bij inbegrepen!! Maar goed hoelang kon dat duren, kwestie van stempel halen en weer weg. Bovendien we vertrokken om 9 uur, dus we hadden tijd zat. De busrit was prima, ze hebben hier allemaal superluxe touring cars rijden. Deze bus had dan wel geen stoelen die helemaal plat konden, maar nog steeds zeer comfortabel genoeg om een beetje in weg te sukkelen. Na een uurtje of 2 toeren gingen we van de snelweg af een gravelweg op. Aangezien het al een tijdje niet meer geregend had hier, veroorzaakte onze bus dusdanig veel stof dat we het in de bus konden proeven ;-) . Na een kwartiertje over deze weg te hebben gecrosst kwamen we aan bij de Argentijnse grens. Dit ging redelijk vlot, weer een mooie rij vormen, dat blijven ze prachtig vinden hier! Binnen half uur was de hele bus afgestempeld.

In dit tempo zouden we lekker vroeg aankomen in Puerto Natales. Iedereen snel de bus in en op naar de Chileense zijde. In de bus kregen we allemaal ongeveer 4 A4tjes om in te vullen. Toen ik aan mijn 3e papiertje begon had ik een dejavu, dit had ik al eens ingevuld…. Bleken het dus maar 2 formulieren te zijn die je in moest vullen, als je die dus op elkaar had laten zitten hadden ze ook doorgedrukt :-P . Ik kon die kopietjes dus mooi nog een keer invullen, gelukkig wist ik nu wat ik in moest vullen, dus dat ging vrij vlot. Eenmaal bij de Chileensé zijde aangekomen hadden we dus nog 2 touringcar bussen voor ons, dit kon dus nog wel ff duren! Nadat Ilya nog even had uitgeprobeerd of het vers in cement aangelegde trapje een goede zitplaats was ( niet!) was het weer hangen, van het ene been op het andere been heen en weer hopsen voor 2 uur voordat we naar binnen mochten. Hier stond een indrukwekkend scanapparaat waar alle bagage van ons in moest. Zelfs de grote backpacks moesten uit de bus worden gehaald en weer opnieuw gescand. De cilenen zijn nl. Nogal angstig voor fruit, granen etc die schimmels en ziektes in hun land kunnen veroorzaken. Gelukkig kwamen we ( net als alle anderen uit de bus) met vlag en wimpel door de controle…. Achteraf was het angst voor niets, want op het moment dat alle bagage door de scanner ging, zat er helemaal niemand achter het scherm om te bekijken wat de scanner allemaal zag:-).

Maar afijn, ons paspoort was weer 2 stempels rijker, en onze eerste kilometers in chili waren snel gemaakt… Aangekomen in Puerto natales bleek al snel dat de argentijnen heel erg trots op hun land waren en chili eigenlijk wat als een minder land afschilderden… Er heerst een beetje een nederland duitsland sfeer tussen beide landen :-) oke, de buitenkant van de huizen leek nog steeds een beetje op de dorpjes die we al meer waren tegengekomen in het koude zuiden. Veel neergezette golfplaten hutjes die als hostel dienst deden. Misschien kregen de argentijnen toch nog gelijk. Niets was echter minder waar, hoe krakkemikkig het er van de buitenkant uitzag, de binnenhuisarchitect was hier echt langs geweest! Hele mooie houtkachels, strakke bankjes, lekker eten… Mmm, Chili had haar eerste plusje al te pakken

20111129-132601.jpg

20111129-132611.jpg

Aangezien we hier alleen een dagje op doortocht waren, en de volgende dag onze vlucht ging, hebben we enkel het stadje kunnen bekijken, niet veel bijzonders, maar het ademde wel sfeer uit ( nu de landschapsarchitect nog). Ook hier waren weer vele tochten naar gletsjers te koop, maar na 5 gletsjers binnen een week bezichtigt te hebben, vonden we het wel weer even mooi. Dus op naar het vliegveld, welke een eervolle vermelding waard is! Het hele vliegveld bestond uit een flinke asfaltbaan, een hangar waar 12 stoeltjes waren geplaatst en dat was het ongeveer…

20111129-113127.jpg

20111129-113312.jpg

br />
20111129-113428.jpg

Ondertussen begon Ilya wel wat kriebels te krijgen over de grote van het vliegtuig en of dat goedkope ticket nu wel zo’n slim idee was…. Maar inchecken verliep keurig netjes volgens de regels 1,5 uur van te voren met minimaal 15 man personeel. Toch konden we zelf onze tassen op het trolleywagentje tillen, nadat ze zorgvuldig gewogen waren, want dat vliegtuigje kon niet zoveel extra gewicht houden…. Onze zware rugzakken gaven dus wel wat extra calculatiewerk, maar gelukkig werd 1 van de 15 passagiers geweigerd omdat hij zelf zoveel overgewicht had dat hij voor 2 personen had moeten boeken :-) dus geen problemen meer voor ons, wel een extra lege stoel in het vliegtuig …. Nadat ilya in de eerste 5 minuten doodsangsten had uitgestaan in het vliegtuigje ( opstijgen met zo’n klein vliegtuigje in de bergen gaat niet zonder turbulentie), was de vlucht verder fantastisch, en zowaar zelf met diner! Koopje dus voor anderhalf uur vliegen!

Veilig aangekomen in Havenstad Puerto Montt, zijn we snel doorgegaan naar een klein dorpje verderop: puerto varas. Volgens de rough guide is dit stadje verkozen tot chili’s mooiste stadje met de hoogste kwaliteit van leven ( ze noemen hetzelf de city of roses)…. Wellicht omdat het lente was en de rozen nog niet in bloei stonden, omdat de stad bestond uit een duitse enclave, omdat we 3 uur lang hebben gezocht naar een betaalbare en schone slaapplek en uiteindelijk uitkwamen bij een duits hostel met een japanse tuin (dat betekende in dit geval: van 6 uur ‘ s ochtends tot 22:00 ‘ s avonds constant japanse plingel plongel muziek door het hele hostel… Erg rustgevend NOT)…. Helaas maar dit plaatsje heeft de top tien voor ons niet gehaald. We hebben dus even de super toerist uitgehangen en alleen de hoog nodige kiekjes geschoten! Op zich best fraai wanneer je ze terug kijkt, maar wij waren waarschijnlijk te gestrest van al die rustgevende Japanse muziek om ervan te kunnen genieten ;-)

<

20111129-114009.jpg

20111129-114104.jpg

20111129-114142.jpg

We hebben zelfs nog even door de sneeuw gelopen en met een stow ties lift weer naar beneden. Best apart als er geen sneeuw meer ligt!! Maar wil hier best een keer terug komen in het winter seizoen. Fantastisch om vanaf de piste een groot meer te zien!!

20111129-114422.jpg

20111129-114433.jpg

Snel weer door, want als het je ergens niet bevalt , dan pak je gewoon de bus en op naar de volgende stad: Pucon. Avonturenstad nummer 1 van chili, je kunt hier werkelijk alles wat met wild water, vulkanen en hot springs te maken heeft… Daar werd ik natuurlijk alweer helemaal blij van… Aangekomen in het stadje, hadden we meteen een goed gevoel, dus meteen voor 5 nachten geboekt en een heerlijke uitvalbasis… Eerst maar eens kijken hoe we die pukkel van die vulkaan veilig konden beklimmen.

20111129-114818.jpg

Best ingewikkeld, er lag nog sneeuw op, sommige delen zelfs echte tiefschnee en op de een of ander manier presteerde die aktieve vulkaan het ook nog om continu erg giftige gaswolken te produceren. Daarnaast kon het ook nog flink spoken tijdens de beklimming dus er zijn velen halverwege de beklimming onverrichter zaken naar beneden gekeerd….

Maar alsof wij een geluksvogeltje op ons schouder hebben zitten, wij hebben het gehaald!!! Heel eerlijk, vanaf het moment dat we halverwege waren heb ik stilletjes elke 5 min gebeden of we aub niet zo veel geluk konden hebben en dat we vanwege het slechte weer niet verder omhoog konden…. Pfff wat had ik het zwaar! Om 4:30 ‘s ochtends als eerste gestart, Van 1200 meter tot 2800 meter de Villarica vulkaan beklommen, langs skiliften omhoog geklauterd en verder doorgegaan waar de skiliften ophielden… (ja Erik hier is jouw beklimming met board na je 5e val uit de sleeplift niets bij)…. Gepantserd met gear van het bedrijf (we leken wel marsmannetjes met schoenen, winddichte pakken, pikhouwelen, crampons en rugzakken van het bedrijf)

br />
20111129-121214.jpg

br />
20111129-115152.jpg
Ook die puist hebben we overmeesterd, maar ik heb toch wel een aantal keren flink gevloekt (inwendig natuurlijk – jullie kennen mij). Pff wat was dat zwaar! Maar na 10 minuten te bevriezen op de top moesten we weer naar beneden…. Op de top waaide het een beetje, ben daar dus uit mijn verschoning gewaait, dus ja dan word het weer iets frisser! Op zich een hele fijne, afdalen is 7 uur klimmen, alleen moesten we ook weer door die sneeuw naar beneden, wat minder aantrekkelijk was. Eerst nog even wat plaatjes schieten als bewijs dat we het gehaald hebben ;-)

<

20111129-115637.jpg

20111129-115648.jpg

20111129-115657.jpg

<

20111129-121430.jpg

Zoals jullie op de foto zien komen er nogal wat dampen van die vulkaan af, dit zijn dus H2S dampen. Zegt de meesten van jullie waarschijnlijk niets maar op mijn werk hebben we daar detect apperatuur voor en vlucht maskers. Je mag niet in zo’n gebied komen zonder de juiste instructie, hier kan iedere idioot omhoog en zeggen ze alleen dat je je adem in moet houden ALS zo’n wolk jouw kant op komt :-p. Mijn collega’s weten hoe dodelijk dit gas kan zijn, helaas had ik ook Anton niet bij me om als mijnvogeltje te dienen…. Dus mijn idee was zo snel mogelijk weer naar beneden !

Maar wat een aangename verrassing kwam er toen: ik vroeg me al af waarom we ook allemaal zo’n koekepan de berg op sjouwden, maar dat bleek dus een slee te zijn en niet een schep om ons bij lawines uit te graven;-) We zijn dus door de sneeuw heen Van 2800 meter hoog naar beneden gesleed! Voor de mensen die in menuires skien, het was ongeveer van de top van de mont de la chambre piste tot aan het dal! Al gillend langs alle andere mensen die nog omhoog aan het klimmen waren, sneeuw zat overal maar wat een feest en wat een snelheid. In een uurtje tijd kwamen we beneden aan, inmiddels zagen we er uit als verschrikkelijke sneeuwmannen maar wat een pret! Toen we beneden bij het busje stonden dat ons oppikte was het weer inmiddels zo omgeslagen dat er inmiddels al niet meer geklommen werd, en de kans is dus groot dat de mensen die wij voorbij gesleed waren ( en later gestart) de top niet eens meer bereikt hebben… Dus wat een geluk….

De volgende dag hadden we dat gevoel van geluk iets minder, we konden nog amper lopen, gelukkig hebben ze daar hier een hele goede oplossing voor: hot springs! Inmiddels waren Julia en Martin ook aangekomen in Pucon, dus maar weer met onze favo Duitse vrienden afgesproken. Zij zouden het eten koken en wij zorgden voor de wijn en het desert! Best wel weer keer lekker home made diner, na al dat uit eten!! Na een overvloedige maaltijd, en slechts 3 flessen wijn waren we er klaar voor. We hadden in de supermarkt nog een fles For de cāna gevonden. Dit is de rum die we met lex in Nicaragua erg lekker vonden, dus hier hadden we een liter van gekocht. Leek ons wel lekker in de hot springs! Maar ja rum daar moet cola bij, en een ijsblokje is ook wel prettig, dus bepakt met een perspex koelbox, gevuld met ijs, rum en cola waren we er klaar voor. We werden voor de deur opgehaald! De rit er naar toe was best pittig,door de bergen met 100 km/u, Ilya en ik zaten achterin, achteraf niet heel handig, aangezien Ilya nog wel eens wagenziek wordt :-D . Dus de hele rit waren we erg bezorgt, niet om Ilya, maar ze had de koeler op school met het ijs en we waren bang dat ze hierin zou overgeven hahaha. Maar goed ze heeft haar hoofd koel gehouden, hier oor verdween ze af en toe wel in de koelbox, maar dat namen we voor lief ;-) .

Eenmaal aangekomen bij de hot springs was het donker, dus het zal er best leuk uitgezien hebben, maar wij hebben het alleen op de foto’s kunnen zien. Toch wel handig zo’n flits ;-) . Hier hebben we nog geen foto’s van, de camera van Martin heeft een ander geheugenkaart en die zijn dus niet op de Ipad te plaatsen… Na een uur of 2 was de cola op en kwamen we er achter dat rum zonder cola ook best lekker is. Ilya die wat bezorgt was over de terug reis heeft het maar rustig aan gedaan met de rum, des te meer hadden wij, dus van onze kant geen klachten!! Tenminste tot dat Ilya zei dat we onze gids ook wat rum moesten geven, dit vonden wij allemaal niet zo’n goed idee aangezien het een nogal uitdagende rit terug was en onze gids ook onze chauffeur was :- P In de hot springs waren nog meer duitsers, deze jongens deden het erg goed bij de lokale bakvisjes…. Het was Julia die de jongens er op wees dat ze de foto’s thuis nooit konden laten zien, omdat ze allemaal jonger dan 15 waren!!! Dit tot grote hilariteit van ons hahaha. Na een uur of 4 in de hot springs was ook de rum op en was het dus tijd om terug te gaan… Helemaal soepel van dat heerlijke water (kan ook de rum zijn) weer terug naar ons hostel voor een lekkere nachtrust.

De volgende dag op zoek naar de volgende uitdaging! Uiteindelijk was het mijn idee om te gaan kajaken over een rivier. Dit met een opblaasbare kajak, dit is meer spectakel dan met een raft! De volgende dag om 2 uur gingen we op pad, eerst stukje instructie en daarna het water op. Hier hadden we nog even 5 min de tijd om te oefenen… Voor Ilya was dit iets te kort, ze had de controle over de kajak nog niet helemaal onder de knie! De gidsen waren echter lyrisch, Ilya nam echt iedere rapid alsof ze aan het surfen was! Zelfs achteruit was geen probleem voor haar, vooruit was zo weinig uitdagend dat ze uiteindelijk alle 7 rapids achterwaarts heeft gedaan! De gids werd steeds wilder van enthousiasme en melde ons dat we daar een voorbeeld aan konden nemen! De waarheid ligt net iets anders, Ilya had niet geheel controle over de kajak en bij iedere rapid ging ze dus ongewild achterstevoren eraf. Bij de laatste probeerde ze het ook zijdelings en toen ging het mis… Kajak omgeslagen en Ilya lag in het water, keurig met de kajak in 1 hand en de paddle in de ander. Op zich geen probleem, tot de guides haar in de boot hielpen, jaloers omdat ze het beter deed dan zij, sloegen ze dus Ilya’s voor tanden doormidden.

20111129-132727.jpg

20111129-132746.jpg

20111129-132800.jpg

20111129-132809.jpg

Dit is dus een van de weinige keren dat Ilya niet lacht op de foto. Staat nl niet zo fraai met gehavende voortanden…. De volgende dag zouden we weer door gaan naar Pichilemu, maar eerst nog maar even een tandarts opgezocht. Voor een kleine 70 € heeft deze tandarts er voor bezorgt dat Ilya niet de rest van de vakantie zonder lach op de foto hoeft! Echt vakwerk!

Na de tandarts nog even wat eten en we waren klaar voor de bus. Ik nam een pizza en Ilya een completo. Dit is een Chileense verse van een hotdog, wat we echter niet doorhadden bij het bestellen was dat deze hotdog wel erg compleet was. Alles zat er op en het broodje was ongeveer een halve meter lang….. De bediening rolt nu nog over de grond van het lachen, de blik op Ilya’s gezicht toen ze dit “broodje” zag, was echt ongelooflijk komisch! :-P . Toegegeven ze heeft een dappere 45cm weggewerkt, prima basis voor onze 10 uur durende busreisje naar Pichilemu. Komende dagen stond er zon, zee, strand en surfen op het programma. Afzien dus hahaha