Archive | Argentinie RSS feed for this section
19. Nov, 2011

Estancia Cristina, Laatste activiteit in Argentinie voor we naar Chili gaan

Estancia Cristina, Laatste activiteit in Argentinie voor we naar Chili gaan

Zijn we weer….
Na een radio stilte van een weekje toch maar weer een stukje schrijven. We hebben de afgelopen week weer het nodige meegemaakt… Vergeleken met jullie is het natuurlijk niets, snappen we ook wel! Wij missen het ook iedere dag meer, ‘s ochtends vroeg opstaan, brood smeren, naar het werk gaan etc. Toch proberen we iedere dag weer om jullie spannende dagen te evenaren, moet wel zeggen dat valt nog niet mee hoor ;-) .

Na alle wandelavonturen in El Chalten kwamen we weer veilig terug in de bewoonde toeristische wereld van el calafate ( hier hadden we een paar dagen geleden nog die mooie blauwe gletsjer beklommen). Volgens Korea, onze lokale touroperator hier, mochten we het plaatsje niet verlaten voordat we een bezoekje hadden gebracht aan estancia cristina. En nee,we zijn niet aan het discrimineren, Korea, de naam van deze jongen van Koreaanse-peruaanse afkomst was onuitspreekbaar voor ons westerlingen, en hij stelde zichzelf dus altijd maar voor als korea. Volgens hem was de trip die we nu gingen doen echt de kers op ons toetje. Quote van Korea: ” if there’s live on Mars, this is my idea how it looks like there” Onze verwachtingen waren dus ook hoog gespannen! Prettig was ook dat na onze inspanningen van de week ervoor dit een redelijk relaxt gebeuren moest zijn ;-) . Wel weer wat vroeg op, om 8 uur moesten we klaar staan. Dus 7 uur op: douchen, ontbijten en zoals het hoort stonden we om 7:50 klaar. Je zou zeggen na een kleine 2 maanden in Zuid Amerika hadden jullie beter moeten weten. Om half 9 waren er al 5 busjes gestopt voor ons hostel. Bij elk busje waren we naar het busje gesprint en werden we netjes, doch dringend verzocht weer uit te stappen, omdat het niet ons busje was… Maar, slechts 40 min later dan gepland mochten we eindelijk een keer blijven zitten in een bus, maakte ons ook niet meer uit of we nu wel of niet in de juiste bus zaten… We waren de eerste in de bus, dus we zaten direct achter de chauffeur, lekker ruim en goed zicht. Na een rit door heel het dorp zat de touring car vol en konden we op weg naar Estancia Cristina!

Na een rit van ongeveer een half uurtje maakten we alweer een stop bij een weg restaurant, waar we 15 min zouden stoppen. Kwam ons niet zo slecht uit, konden we nog even naar het toilet en de nog ietwat stramme benen strekken. Zodra we opstonden van onze stoelen kwam er achter uit de bus een stel aanrennen die direct op onze plek doken! Het leek wel een beetje op zo’n gebeuren bij de ligstoelen aan het zwembad, we waren te verbaasd om te reageren. Eigenlijk was het ook best grappig om te zien, het waren niet eens duitsers, maar Argentijnen hahaha. Dus na een kwartiertje maar een ander plekje in de bus gezocht. Een goede anderhalf uur later kwamen we aan bij een aanlegstijger van Lago Argentina, het grootste meer van Zuid Amerika. Daar stapten we op een catamaran om het laatste stuk van de reis naar Estancia Cristina te maken. De mensen die de sprint hadden getrokken om op onze plek te kunnen zitten waren onvermoeibaar. Wederom trokken ze een sprintje op het moment dat de bus, bijna, stil stond, ook nu wonnen ze met vlag en wimpel, ze konden als eerste aan boord van de boot. Wij waren maar blijven zitten, want het waaide best hard en het was behoorlijk fris. Uiteindelijk toen de laatste mensen klaar waren om op de boot te stappen zijn we de bus uit gegaan en de boot op. Dit stukje varen zou ongeveer 2 uur in beslag nemen. Het was echt een heel groot meer!! Dit bood ons de gelegenheid om eens goed te kijken in wat voor gezelschap we deze toer zouden volbrengen.. Dit was een bont gezelschap, met een ietswat hogere gemiddelde leeftijd dan we van te voren in hadden geschat! Na ongeveer een uur varen kwamen de eerste ijsschotsen voorbij drijven, dus muts op jas aan en naar buiten om wat plaatjes te schieten. Het uitzicht was best fraai en we waren zo’n beetje de enigen die de kou trotseerden!

20111118-132007.jpg

20111118-132110.jpg

20111118-132242.jpg

Dit duurde echter niet heel erg lang, binnen waren er inmiddels een hoop mensen wakker geschrokken. Op het moment dat de gids aan boord ook nog ging omroepen dat er fraaie ijsschotsen in zicht kwamen en er zicht was op de Upsala gletcher was het gedaan met onze rust aan dek. Het verbaasde ons hoeveel mensen er toch nog op zo’n bootje kunnen….Met veel pijn en moeite wisten we ons aan de railing vast te klampen om niet over boord te worden gekieperd in het gedrang.

20111118-133337.jpg

Met gevaar voor eigen leven heb ik nog een foto kunnen nemen van dat drijvende ijsblokje, hangend buiten de boot en mijn arm helemaal uitgestrekt, Ilya had me om mijn middel geklampt, zodat ik niet in het ijskoude water zou vallen. Ben blij dat ik de foto toch nog genomen heb, want dat was met al die mensen op het dek de enige manier om dit stukje ijs te zien…. In het echt hebben we hem dus niet gezien haha

20111118-134031.jpg

Nadat we het ijsschotsje en het zicht op de Upsala gletcher verlaten hadden gingen we door naar de estancia toe. Eenmaal aangekomen werden we in groepen verdeeld, wij gingen eerst stukje lopen naar het museum en aansluitend lunchen, de andere groep ging direct op pad in 4 wheel drives. In het museum aangekomen kregen we in keurig engels te horen wat “estancia cristina” nu eigenlijk was! Ergens begin vorige eeuw is er dus een schots stel hierheen geemigreerd en hebben hier in deze uithoek een schapen farm gestart. Dit was niet makkelijk, want buiten het feit dat het hier een redelijk ruig landschap is, moesten ze 3 dagen reizen met de stoomboot om hier te komen. Eenmaal aangekomen was er dus niets….. Na ongeveer een half jaar in tenten geleefd te hebben was er een tijdelijk onderkomen gebouwd en kon de farm gestart worden. Het mooie hier was dat als je 30 jaar op deze plek zou wonen, dan werd het je eigendom, dus klein beetje afzien maar dan heb je ook wat. Het stel kreeg 2 kinderen, de dochter kreeg op 18 jarige leeftijd een long ontsteking. Aangezien de dokter ongeveer 2 maanden reizen weg woonde kwamen ze daar ongeveer 7 weken nadat ze gestorven was aan! Hoe bedoel je in een uithoek wonen, wij hebben het dus nog niet zo slecht met 1 ziekenhuis voor Schiedam en Vlaardingen… Maar goed mensen zijn wel daar gebleven en de farm begon flinke winsten op te leveren, blijkbaar was het wel een zeer gunstige leefomgeving voor de schapen. Na 29 jaar, 1 jaar voordat de grond hun eigendom werd, had de Argentijnse regering het luminieuze idee om het hele gebied natinaal park te maken! Weg eigendoms rechten…. Maar de mensen mochten er wel blijven wonen en werken, toch best coulant toch? Ik moet wel zeggen ze hadden er wel wat moois van gemaakt.

20111118-144207.jpg

20111118-144242.jpg

Goed na dit historisch besef konden we gaan lunchen, we hadden het idee dat we hier in het restaurant wel wat empenada’s konden scoren, maar dat hadden we mis! Op de boot was gevraagd of we een lunch op de estancia wilden of dat we zelf wat mee hadden genomen. Ilya had de beste man gezegt dat we zelf wat mee hadden, dus we deden niet mee aan de lunch. Op zich hadden we ook wel wat mee genomen, appeltje, banaan en wat pinda’s, maar lang niet genoeg voor een volledige lunch. Had je je niet aangemeld voor de lunch aan boord, dan had je dus pech…. Een kopje koffie met wat koekjes en daar moest je het maar mee doen dan. Helaas omkopen wilde ook niet lukken, gelukkig ook nog wat chocola in mijn tas gevonden, dus verhongeren zou niet gebeuren! Om het goed te maken beloofde Ilya mij ‘s avonds een Lomo biefstuk van minstens een halve kilo!!!! Met die belofte klaarde mijn humeur al weer iets op, al kon ik me niet los maken van de gedachte dat die kers op het toetje wel heel veel weg had van een van der Valk kers :-P . De lunch was vrij snel weg gewerkt en om nu naar al die heerlijke maaltijden te kijken die geserveerd werden, blijkbaar spraken zij iets beter spaans dan wij, gingen we maar naar buiten om wat foto’s te schieten… Op weg naar buiten zagen we wel dat we Schiedam hier wel wereldberoemd is geweest hahaha.

20111118-145649.jpg

Eenmaal buiten nog wel wat foto’s gemaakt en wachten tot we met de 4 wheel drive op pad mochten :-s

20111118-145515.jpg

20111118-145430.jpg

Na een klein uurtje door elkaar geschut te zijn in de 4 wheel drive kwamen we aan in een landschap wat inderdaad verdacht veel weg had van iets wat je op mars zou verwachten….

20111119-160821.jpg

Vanaf dit punt moesten we nog zo’n 800 meter lopen, dan konden we de Upsala gletcher zien. Nu was het niet echt een super vlak pad, maar voor ons een peuleschil. Echter aangezien we met de bejaarde soos op pad waren van het van der Valk hotel schoot het niet echt op…. Sociaal als we zijn hebben we al die bejaarde gebakjes maar geholpen over die kiezelsteentjes heen. Aan het einde van het stukje klimmen was de beloning daar!!!! Wat een uitzicht en wat een kleuren… Hier kun je dus geen foto verzieken, de ene nog mooier dan de andere ;-)

20111119-161656.jpg

20111119-161722.jpg

20111119-161738.jpg

20111119-161747.jpg

Omdat onze ingewanden nog iets wat doorelkaar geschut waren moeten we nog wel wat oefeningen doen om de nieren en lever weer van plaats te laten wisselen;-) Ilya wist de perfecte oefeningen daarvoor!!

20111119-162044.jpg

20111119-162053.jpg

Ik geloofde het wel, moesten tenslotte ook nog terug in de 4 wheel drive, dus aan de zelfde kant zitten als op de heenweg en alles moet ongeveer op de juiste plek terecht komen :-P , dus heb ik het van een afstandje aangekeken….

20111119-162350.jpg

Eenmaal weer op de boot lekker in slaap gesukkelt, vreet blijkbaar een hoop energie al die oude van dagen op weg helpen. Na een uurtje werd ik wakker met een stijve nek en een grote vlek op mijn jas, toen ik om me heen keek werd het me wel duidelijk, zoveel verschilde ik niet meer met die ouwetjes aan boord… Ook die zaten allemaal te kwijlen op hun jassen whahaha.
Al met al hebben we een raar dagje gehad, maar wat een uitzicht… Omdat ze zo mooi zijn hier nog een paar mooie plaatjes ;-)

20111119-162856.jpg

20111119-162923.jpg

Terug in ons hostel, spullen ingepakt en snel naar bed, de volgende dag gingen we onze volgende stempel in ons paspoort halen, die van Chile!!!!!!!

Ps

De foto’s zijn terug te vinden in het album el Calafate

11. Nov, 2011

Calafate,El Chalten hiken

Calafate,El Chalten hiken

Na een vlucht van kleine 2 uur kwamen we aan in el Calafate. Dit deel van Patagonie staat bekend om de gletchers en hiking tracks. Dus de wandelschoenen uit het vet en mentale voorbereiding gestart. Martin en Julia (duits stel nr 2 waar we mee opgetrokken waren in Ushuaia) zaten ook bij ons in het vliegtuig. Zij zijn ook een half jaar op reis, echter wij zijn de elite onder de backpackers, geen tent bij ons, hotels als dat zo uitkomt…. God zij dank hebben wij de mogelijkheid tot luxe, financieel gezien dan. Het klinkt wel erg leuk en romantisch kamperen, maar onze backpacks vind ik al zwaar, daar ga ik helemaal geen tent meer bij krijgen. Sterker nog, moet er niet aan denken, kom je helemaal afgetobt ergens aan moet je nog een tentje opzetten. Nee niets voor mij, Ilya is nog niet overtuigd, maar voorlopig win ik nog op punten :-P .

In El Calafate samen met Julia en Martin een taxi gedeeld, we hadden al een tip gehad van Goran en Johanna (1e duitse stel waar we mijn verjaardag mee hebben gevierd) dus daar gingen wij heen. Martin en Julia gingen fijn camperen, ons hostel lag op het oude vliegveld, letterlijk aan de landingsbaan, die ze maar omgetoverd hadden tot laatste stukje snelweg naar het dorpje. Helaas kon het vliegtuig ons hier niet meer naar toe taxien dus vandaar dat we de taxi gedeeld hadden! Hier zouden we 2 dagen verblijven, helaas hadden ze geen 2 persoons kamer meer. Dus moesten we het doen met een 3 persoonskamer, op zich prettig, maar we moesten ook voor 3 personen betalen…. Dus Lex het verschil rekenen we wel aan je door, want als jij ons gewoon op was komen zoeken had dit perfect geweest hahaha. Maar goed gezien onze Artis ervaring in Ushuaia stond ik er op dat we een kamer met eigen badkamer zouden nemen! Hier kwam dus maar weer duidelijk naar voren dat we de snobs onder de backpackers zijn!! De kamer was nog niet klaar, dus bagage afgegeven en op naar het centrum.

Het is dus een klein dorpje, want Martin en Julia liepen we dus een keer of 6 tegen het lijf. Bij de supermarkt, in de winkelstraat, de bank, het reisbureautje, de koffietent en voor de camping. Toen konden we er niet meer onderuit de volgende dag zouden we ze na onze avonturen op en rond de perito Moreno gletcher opzoeken voor een drankje. Op internet had ik het adres gevonden van een leuk reisbureau. Hier werden we hartelijk ontvangen en vol enthousiasme volgepompt met alles wat hier in de omgeving te doen is. Nadat we aangegeven hadden dat we het even wilden laten bezinken werd ons direct 2 biertjes aangeboden. Onder het genot van deze biertjes waren we er snel uit! De dag erna een excursie naar de perito Moreno gletcher, volgende dag met de bus naar het hiking paradijs El Chalten. In dit dorpje 3 nachten slapen tussen het hiken door. Na 4 dagen terug naar el Calafate, volgende dag naar estancia Christina. Terwijl Ilya dit allemaal ging vast leggen ben ik achter de Ipad gekropen om een vlucht te boeken van Puerto Natales naar Puerto Montt. Volgen jullie het nog, zou ik knap vinden, aangezien het mij pas duidelijk wordt bij afloop van deze turbo week om het volledig op mijn netvlies te hebben :-P .

Dag 1 hier was dus een regel dag, ‘s avonds naar een leuk restaurant met uitzicht over de bergen en een gletcher meertje.

20111108-151541.jpg
Het meertje was niet meer te zien, het was inmiddels te donker, maar de luchten zo mooi!!! De volgende morgen om 8 uur werden we op gepikt met de bus, hiervandaan was het ongeveer 2 uur rijden naar de perito Moreno. In de bus kwamen we dus ook weer mensen tegen die we dus al in Buenos Aires tegen waren gekomen. Klein wereldje dus haha. Na de busrit werden we afgezet op de terrassen van de gletcher. Hiervandaan had je een fantastisch uitzicht op het totale panorama. Nou moet ik ook panorama foto’s kunnen maken, maar dat is me nog niet gelukt. Dus zullen jullie het moeten doen met een paar suffe foto’s, het grootse van zoiets gaat toch verloren in een foto, panorama of niet…

20111108-152449.jpg

Terwijl we stonden te kijken naar dit natuurspectakel braken er constant stukken ijs af, dit ging met zo’n geweld dat je constant het idee had dat er een zware onweersbui recht boven je hoofd hing. Je weet alleen niet waar en wanneer zo’n stuk gaat vallen, dus op de foto zetten is eigenlijk onmogelijk. We hadden het al opgegeven, totdat er een mus zo dicht bij mij op de railing kwam zitten. Ilya was hier net een foto van aan het maken toen zo’n stuk naar beneden kwam zetten, ‘s avonds kwamen we er dus achter dat die suffe fot toch nog wel heel aardig. Hier stond dus, welliswaar heel klein in beeld, een stuk ijs dat afbrak ;-)

20111108-153518.jpg

Na een uur of twee met open mond dit aanschouwd te hebben gingen we weer verder, met de boot gingen we voor de gletcher langs naar de voet. Hier kregen we uitleg over wat ons te wachten stond en wat we eigenlijk zagen. Na Antartica en Groenland ligt hier in de Andes het grootste zoetwater reservoir ter wereld. Dit gigantische ijsblokje duwt als er weer sneeuw valt het ijs voor zich uit, wat deze gletcher voedt. Vervolgens moesten we een paar honderd meter lopen waar we ijzers onder gebonden kregen en verteld werd hoe we daar mee om moesten gaan.

20111108-155549.jpg

Belangrijkste tip was wijd beens lopen, anders kreeg je van die lelijk grote gaten in je kleding en in je kuiten. Dit was absoluut niet de bedoeling, het gletcherwater was schoon en dat wilde ze zo houden en oh ja het was misschien ook een beetje pijnlijk voor jezelf!! Verder moest je niet in de grote spleten vallen, dit was buiten het feit dat het waarschijnlijk dodelijk was ook slecht voor het water, omdat je tijdens de val jezelf hoogst waarschijnlijk vervuilde ;-) . Na deze opbeurende teksten gingen we eindelijk het ijs op. Laat op dit moment nu ook de zon volledig doorbreken!! Hierdoor kwam de volledige glorie van de gletcher (intens blauwe kleur) helemáál naar voren…

20111108-155451.jpg

20111108-155508.jpg

De wandeling was werkelijk waar onbeschrijflijk mooi, de foto’s hoe goed ze er ook uitzien, doen de werkelijkheid geen eer aan. Dit heeft ons er niet van weerhouden toch een dappere poging te wagen met onze snipsnap camera en ik moet zeggen het heeft wel een paar fraaie plaatjes opgeleverd.

20111108-160008.jpg

Na een ruime 2 uur en ruim 200 foto’s verder waren we weer aan het begin (eigenlijk het eind) van de gletcher en stond ons een heerlijk glaasje famous grouse whiskey te wachten. Nu heb ik me laten vertellen dat dit natuurlijk geen echte whiskey is en dat ijs in je whiskey al helemaal not done is! Maar ijsklontjes hier zijn waarschijnlijk ouder dan menig goede whiskey, dus jullie whiskey drinkers moeten het ons maar vergeven ;-)

20111108-160419.jpg

Al met al was ons bezoek aan de gletcher in 1 woord te omschrijven…..

WOW

20111108-161538.jpg

De weg terug in de bus waren we zo overwelmd door alle indrukken dat we beiden een uur later met een stijve nek en kwijlvlek op onze trui wakker werden.. Zoals beloofd gingen we nog even langs op de camping bij Julia en Martin. Snel langs de supermarkt een flesje wijn halen en ff gezellig met onze nieuwste duitse vrienden een drankje doen! ( Komen hier heel veel duitsers tegen, en nee dat zijn geen gevluchte duitsers uit de oorlog ;-) ) De eerste fles wijn was binnen een zucht en een scheet leeg, gelukkig hadden zij nog genoeg flessen wijn, dus we hoefden niet op een droogje te zitten…. Ruim 2 vrolijke uren verder besloten we toch maar naar ons hostel te gaan, we hadden sinds de lunch niet meer gegeten,en de dag erna moesten we alweer naar El Chalten. In ons hostel zelf maar ff een uitsmijtertje gemaakt, douchen en naar bed! Wat een fantastische dag, dat er nog maar velen mogen volgen zoals hier!!!

Na een nachtje slapen waren we klaar voor het volgende deel. Hier stonden een paar flinke wandelingen op het programma. Na een paar weken wat minder fysiek actief bezig zijn waren we er klaar voor. De busreis was een uur of 4 naar el Chalten, dit dorpje bestaat pas sinds 1985, zoals Ilya het dus heel lief zei tegen mij, mhhh het stadje is dus 13 jaar jonger dan jij bent…. Dit compliment is nog steeds aan het bezinken, weet nog niet of ik het helemaal op waarde kan schatten, hahaha! Aangekomen in het dorpje op naar ons hostel, gelukkig hadden we die van te voren geboekt, want de helft van de bus had niets geboekt en die kwamen ons allemaal voorbij rennen. Ze hadden nl in de bus te horen gekregen dat er niet zo heel veel overnachtings gelegenheden waren en als ze er waren dan merendeel slaapzalen. Zodra we onze backpacks om hadden gehangen werden we al weggeduwd en voorbij gesprint, best knap met die koffers op wieltjes! Zeker gezien het feit de wegen hier allemaal gravel wegen zijn, helaas waren we te zwaar bepakt om dit beeld op de foto te zetten. Gelukkig hebben we het filmpje van de pinguins nog, dat komt nog het meest in de buurt hahaha. Toen we dus bij het hostel aankwamen werden de eerste al weggestuurd, omdat het vol zat…. Best fijn dat plannen vooraf. Dat in gedachte houdend besloten we deze dag te gebruiken om nog wat zaken te regelen. Zo moest ik oa nog een paypall account bevestigen om een vlucht te kunnen boeken! Boodschappen doen voor onze hike morgen. Komende 2 dagen stond er genoeg activiteit op het programma, een rustig dagje was dus misschien wel verstandig. Hier vonden we dus ook de gift shop, bekijk de foto en jullie snappen waarom we geen souvenirs mee nemen. Mocht je er wel 1 krijgen van ons weet je hoe onze vriendschap ervoor staat hahaha

20111111-115212.jpg

De eerste dag lopen begonnen we al goed, we waren vroeg wakker, dus konden er een lekker lange dag van maken…. Toen we elkaar aankeken wisten we genoeg, ontbijt was tot 10 uur tijd genoeg om ons nog even om te draaien, vroeg opstaan moest de dag erna al hahaha. We hadden nl al een hike met gids geboekt voor de 2e dag hier. Voor deze hike moesten we ons om 6:45 melden, nu stond er niemand op ons te wachten, 10 uur ontbijten was te verleidelijk. Uiteindelijk begonnen we om 11 uur aan onze eerste echte wandeltocht, niet te lange tocht want de dag er na was de tocht der tochten. Ik wilde halverwege nog een mooie klim maken, maar Ilya heeft me hier van weer houden. Het was nl 1,5 uur al zigzaggend naar boven klimmen en het was best nog een beetje bewolkt. De kans dat we mount Fitz Roy in volle glorie zouden meepakken was niet heel groot en we hadden hem al ( van een afstandje dat wel) op de gevoelige plaat liggen!

20111111-115400.jpg

Verder was het toch nog een stevige wandeling geworden van zo’n 6 uur! Wel op het gemak gelopen om de mooie uitzichten op de foto te zetten en redelijk pad om te lopen, paar klimmetjes, maar niet te gek.

20111111-115918.jpg

Aangekomen in ons hostel, lekker flesje wijnen een pizza gehaald. Nadat we de pizza hadden verslonden, hadden toch wel honger gekregen van het lopen, kwamen Marjolijn en Hiske net binnen van hun wandeling die dag. Deze nederlandse meiden waren ongeveer gelijk met ons binnen gekomen en waren dus ook zo verstandig geweest om vooruit te boeken. Onze fles wijn was snel leeg en de volgende werd direct aangebroken. Al met al een erg gezellig avondje, blijkt dat Marjolijn haar oma bij ons om de hoek woont in Schiedam, hoe klein kan de wereld zijn! Volgende morgen werden we al om 6:45 geacht aan de guided trek te beginnen, dus hebben we het ondanks dat het zo gezellig was niet te gek laat gemaakt.

De volgende dag om 5:45 op, pfff nu wist ik weer wat ik zo haat aan de ochtenddienst, snel ff douchen warme kleren aan, licht ontbijt en we waren er klaar voor! Lunch pakket en flessen water in de tas en we konden gaan. Om 6:45 stonden we bij het kantoortje vanwaar het zou beginnen, relaxt want de 4 wheel drive stond al klaar om ons het eerste stuk het park in te rijden… Tenminste dat dacht ik, helaas was dit niet het geval…. Onze gids was een dame (ben haar naam vergeten, heb nl een groot deel van mijn geheugen van die dag onderweg verloren), deze dame was 2 turven hoog en redelijk pezig en later werd ons wel duidelijk waarom er geen grammetje vet aan zat. Verder zaten er nog 2 Argentijnse jongens en een Belgisch stel in onze groep. Vanaf het dorp ging het pad direct redelijk stijl omhoog en onze gids had er al direct een lekker tempo in. De belgen hadden al direct moeite met het tempo, zij waren niet zo verstandig geweest als wij,( lees Ilya), en hadden de dag ervoor wel een zware wandeltocht gedaan. Eenmaal een beetje opgewarmd dacht onze Lorna Kiplegat dat er wel eens een nieuw wereld record in zat vandaag. Onder een moordend tempo werden we hier over de bergen heen gejaagd, op het moment dat we ff stopten om een mooi fotootje te schieten moesten we direct 5 minuten sprinten om haar weer in te halen!

20111111-123725.jpg

Al met al hebben we dus niet veel foto’s genomen die dag, we komden het gewoon niet meer opbrengen die sprints iedere keer… Na een uurtje of 3 in dit moordende tempo kwamen we aan bij een camping, hier konden we onze waterflessen vullen, want het stuk wat nu ging volgen was bijzonder lastig en zwaar…. We hadden nog geen tijd gehad om wat te drinken, dus de flessen waren nog vol! Dus de tijd maar even gebruikt om op adem te komen en een banaan en wat chocola naar binnen te frommelen. Het was me al aardig gaan duizelen en het licht onbijt was duidelijk niet voldoende voor dit huzarenstukje. Een stevige pastamaaltijd was meer op z’n plaats geweest! Maar goed krappe 5 minuten later stond onze gids al weer in de startblokken, ondanks de handicap van ons, zou ze hoe dan ook het record verbreken vandaag! Restte ons dus niets dan te volgen, het tempo werd nog iets opgeschroeft, we hadden tenslotte 5 minuten zitten luieren… Het eerste stukje viel nog mee stukje naar beneden stukje omhoog en toen moesten we via een touw een rivier over steken. Dat was dus de reden dat we zo’n charmant harnas aangemeten hadden gekregen. Dit was het hoogtepunt van de ochtend, er kon slechts 1 tegelijk de rivier over, we waren een kleine 4 uur onderweg en al hondsmoe, dus elke minuut die we konden zitten was meegenomen. Konden we gelijk wat foto’s maken, was ons ook nog niet echt gelukt tot nu toe.

20111111-130103.jpg

20111111-130128.jpg

Eenmaal aan de overkant moesten we door het grind omhoog, boven aangekomen was het een spectaculair uitzicht. Het pad dat voor ons lag was ook zonder klimmen, dus dit was een sprint (met minimaal risico van een val van 30 meter naar beneden) wel waard!

20111111-130455.jpg

Op het moment dat ik weer aangesloten was stond de rest klaar voor het zwaarste deel van de hike, een klim door een stuk bos langs de afgrond. Dit was nodig om de gletcher te kunnen bereiken. Na de klim begon de volgende uitdaging over het moreen gesteente naar beneden naar de rand van de gletcher. Omhoog gaand is het nog wel mogelijk om niet naar beneden te kijken, maar over al die los liggende moreen stenen naar beneden gaand moet je echt wel naar beneden kijken om niet te vallen. De losliggende stenen, die we naar beneden rolden terwijl wij erop gingen staan, verdwenen bij de rand 200 meter lager uit zicht en na een seconde of 5 hoorde je dan een plons. Dit betekende dus dat als we vielen we een aardige duikvlucht konden verwachten het gletchermeertje in. Erg aantrekkelijk als je levensmoe bent en je er een dramatisch eind aan wilt geven, maar wij hebben nog ruim 4 maanden vakantie te goed, dus was dit voor ons geen optie. Met het dun in de broek kwamen we beneden, dit hadden we overleefd, over de terugweg wilde ik nog even niet nadenken… Na een paar honderd meter balanceren langs de rand van de gletcher konden we onze ijzers onder binden en gingen we de gletcher zelf op. De gids had aan Ilya gevraagd of ze honger had en nadat ze dit met volmondig JA had beantwoord gingen we dus niet zitten om te lunchen, echter het tempo nog meer omhoog! Na nog wat poep in de broek momenten ( springen over spleten in het ijs, mooi diep blauw, maar te diep om in te vallen zonder blijvend letsel over te houden), kwamen we aan bij een ijs muur. Hier ging het doel van deze helle tocht beginnen. Wij mochten even lunchen, terwijl de gids de safety line ging ophangen voor het ijsklimmen. Dat ijsklimmen was de reden dat we deze hike geboekt hadden. Nu had ik veel liever de 6 uur ervoor, tijdens onze tocht hier heen, aangezekerd geweest, de 15 meter die we maximaal konden vallen met het ijsklimmen leek lang zo dodelijk niet. Nadat de gids de safetyline had bevestigd werd er gevraagd wie er als eerste aan het hoogtepunt van de dag wilde beginnen! Niemand stond te springen we waren veels te blij dat we ff konden zitten en eten en drinken. Uiteindelijk voelden de belg en ik de teleurstelling van de gids te zwaar op onze schouders en boden wij aan als eerste te klimmen.

20111111-133710.jpg

20111111-133731.jpg

Het was best grappig, maar 6 uur met een zweep opgejaagd te worden voor nog geen 5 minuten klimmen was misschien een beetje verkeerd geproportioneerd! Na de laatste klimmer konden we nog 5 min zitten, totdat de touwen opgeruimd waren. Daarna begon de terug tocht. Het was inmiddels 13:30 en nog zeker 5,5 uur terug lopen, tenminste als we het record wilden breken. Dat wilden we natuurlijk maar al te graag, want terug zonder gids was een zekere dood sterven, dus ja dat record ging gebroken worden. Na het zwaarste stuk (terug) overleefd te hebben kwamen we Marjolijn en Hiske tegen, lekker relaxt in het zonnetje zittend, tegen. Onder het rennen door konden we ze nog net vertellen hoe zwaar het was. Marjolijn kwam ons achterna rennen met een handvol drop, heb ilya nog nooit zo dankbaar zien kijken. Nog snel even gezwaaid en onze gids weer achterna geraced. Die beloofde ons bij de camping koffie en thee. Dat hield ons net genoeg op de been. Na de koffie en thee snel weer op pad voor de laatste 3 uur zwoegen. Gelukkig was het vandaag super mooi weer, schijnt hier hooguit 15 dagen per jaar zo te zijn, de rest regen en harde wind. Het had dus veel erger gekunt allemaal ;-) uiteindelijk waren we om 19:00 weer in het dorp. Hier zijn we de eerste de beste pizzaria in gegaan, een kop soep en empenadas besteld samen met een literfles bier. Nadat we dit hadden weggewerkt strompelend terug naar het hostel. Nog heel even kort verslag gedaan bij Marjolijn en Hiske en direct onze kamer op. Zittend op bed onze schoenen uit gedaan, we weten niet of we nu bedwelmd door de geur uit onze schoenen buitenwesten zijn geraakt of dat het toch gewoon vermoeidheid was, maar feit is wel dat we ruim 11 uur later wakker werden ;-) . Dit hadden we maar mooi gedaan, dit kunnen niet veel mensen zeggen (niet dat er zoveel mensen overlijden met deze trip, maar wel veel mensen verstandiger zijn en hem gewoon niet doen hahaha) !!! Al was de gletcher climb het afzien niet waard, we hebben wel een wereldrecord op onze naam staan hahaha. De totale afstand die we afgelegd hadden lag ergens rond de 36km, en dat met behoorlijke pukkels in ongeveer 12 uur!!

Na het ontbijt tassen ingepakt en uit gecheckt, we hadden de avond bus terug geboekt. Deze ging pas om 19:00 uur konden we nog een trek lopen voor we terug gingen naar El Calafate… Hoe naief waren we toen we dit boekten hahahaa. De hele dag niets anders gedaan dan luieren en een beetje kletsen met iedereen die ons maarwilde aanhoren. Miscchien wilden ze dat ook niet maar daar hadden wij geen boodschap aan….. De busreis lekker geslapen en nadat we in ons hostel in aankwamen gelijk naar bed gegaan. De volgende dag werden we al weer om 8 uur opgepikt voor het volgende avontuur…… Estancia Christina, maar daar meer over later!!

Ps ik snap niet waarom de engelse het ” scared shit less” noemen als je toch echt “een broek vol poep” van angst hebt!

06. Nov, 2011

Ushuaia

Ushuaia

Na een vlucht midden in de nacht (6 uur ‘s morgens) uit Buenos Aires kwamen we aan in Ushuaia. De meest zuidelijke stad ter wereld, tenminste dat werd ons verteld door de Argentijnen. Later kwamen we erachter dat er een plaatsje nog zuidelijker ligt, maar dat is in Chili. Dit telt dus niet vinden de Argentijnen…. Het ligt echter slechts 20 km zuidelijker, dus voor ons is dit dus echt het einde van de wereld, laatste stop voor de zuidpool. Zeg maar oude Pekela en dan rechts af, maar dan iets fraaier!! In ieder geval wat betreft de omgeving, Ushuaia zelf is volgens ons wel een zustersstadje van oude Pekela ;-) .

Het vliegveld is werkelijk fantastisch. De landingsbaan ligt op een schiereiland, midden in het Beagle kanaal. Dit kanaal was voor het panama kanaal de enige optie om van de atlantische oceaan naar de stille oceaan te komen en vica versa. Vanaf het ultra moderne, maar goed in het ruige landschap passende vliegveld, hadden we een prachtig uitzicht op de besneeuwde bergtoppen. Het wintersport gevoel bekroop ons gelijk, ook de heerlijke bergluchten deden de truc en als we onze ogen sloten waren we voor ons gevoel al in Tignes. Gelukkig duurt dit nog ruim 5 maanden ;-) .

20111105-232236.jpg

Ilya had al wat voorwerk gedaan en wat adressen opgezocht van hostels, dus de taxichauffeur opdracht gegeven om naar een hostel te gaan in het centrum, dan moest het goed komen. Eenmaal afgezet voor de deur ging Ilya naar binnen en bleef ik buiten op de bagage passen. Afdingen gaat stukken beter als Ilya alleen is, ik ben te snel tevreden met de prijs die ze zeggen en Ilya ziet hier meer de sport in dan ik. Zo hebben we inmiddels de taken aardig verdeeld! Na een paar minuten kwam Ilya al weer naar buiten en gezien haar vele successen tot nu toe stond ik al klaar om naar binnen te stormen om het toillet te verstoppen :-P . Maar helaas, ze hadden alleen bunk bedden en als we een kamer voor ons zelf wilde kon dat, maar dan moesten we voor 8 bedden betalen. Dit was zelfs mij iets te gortig, dus bepakking op onze rug en naar het toeristen office. Gelukkig is het hier ongeveer 22 graden kouder dan in Buenos Aires dus de meeste kleding hadden we aan. Dit maakt onze back packs ineens stukken lichter, al kan dit ook alleen maar zo lijken, omdat het vvv een stuk lager aan de berg lag en we dus alleen naar beneden hoefden te lopen.

Eenmaal aangekomen bij het vvv bleek dat een reservering misschien wel op zijn plaats was geweest. Weinig hostels en hotels die enigzins betaalbaar waren hadden nog wat ruimte, alleen de hotels voor 150€ per nacht waren nog voldoende vrij! Gelukkig toch nog een hostel achtig iets gevonden voor 32€ per nacht, dat zijn de betere prijzen. Enige nadeel was dan wel dat we een gedeelde badkamer hadden, maar dat hadden we in BA ook en dat was ook niet echt een probleem. Dus back packs weer op en lopen naar hostel des Artes, nu kwamen we er achter dat onze back packs ook weer niet zoveel lichter waren! Dat hele kolere end naar beneden, moest nu weer omhoog gelopen worden. Voor degene die wel eens in Altea geweest zijn, probeer je voor te stellen als je lamsvlees bent wezen eten je die weg omhoog naar het huis loopt alleen dan met 20 kg bagage op je rug. Kan je verzekeren word je niet vrolijk van…

Eenmaal aangekomen in hostel des Artes, werden we uiterst vriendelijk ontvangen door onze gastheer. Marcos was zijn naam en hij sprak alleen spaans, maar dat hinderde hem totaal niet… We zijn hier 4 nachten gebleven en alle dagen bleef hij in sneltrein vaart onze spaanse spreekkunsten testen. Christian was te moeilijk voor hem om uit te spreken, dus werd ik al snel omgedoopt tot Pepe. Dus noemde ik hem maar Kokkie, dat begreep hij dan weer niet, want wat hij kan kunnen wij ook. Hij spaans lullen in hoog tempo tegen ons , wij nederlands ratelen tegen hem, moet vast erg grappig hebben geleken voor een buitenstaander ;-) . Maar wonder boven wonder, het werkte, af en toe een woordje spaans ertussen door en hij een woordje engels en we hadden alles door wat er gedaan kon worden hier. Het enige wat we nog niet hadden kunnen ontdekken waarom dit golfplaten huisje hostel des Artes was genaamd, het artistieke konden we nog niet ontdekken, maar goed prima bed en kamer en douche toillet net naast onze deur, dus dat namen we maar voor lief.

Na een heerlijk ontbijtje in ons hostel, maar even het stadje verkennen. Ushuaia is een soort Val Thorens, gericht op wintersport, maar ook zo uit de grond gestampt, zonder ook maar enige intentie te hebben om het geheel in het landschap te laten opgaan. Maar goed we komen hier, net zo goed als Valto, niet voor het stadje, maar voor wat de omliggende natuur ons te bieden heeft. Dus op naar het haventje om eens wat ideeen voor een tochtje door het beagle kanaal op te doen. Na een beetje langs alle kantoortjes gewandeld te hebben was ons oog gevallen op een tour met een zeilbootje, voordeel was dat hier de groep maximaal 10 personen zou zijn en de eigenaar was een wereld beroemde bioloog! Althans in Usuaia in ieder geval wel, volgens zijn vrouw dan….

20111105-232559.jpg

Maar goed anderhalf uur later werden we al verwacht, dus nog snel ff een lunchen bij tante Sara (blijkt een soort restaurant keten te zijn in ushuaia – er zijn er 2) en we waren er klaar voor. Het zeilbootje moesten we delen met nog 8 andere gasten, de bootsmaat en Ushuaia’s eigen Jaques Cousteau! Onder deze mensen was wederom ook een duits stel, waar we mee aan de praat raakten. Zoals wel vaker is gebleken is de route die wij volgen niet helemaal uniek;-). De komende periode zullen we Martin en Julie dan ook nog wel een paar keer tegen het lijf lopen … Zodra we de haven uit waren mochten we op dek gaan zitten, dit was in het zonnetje geen straf, maar voor de zekerheid toch maar een door de bemanning aangeboden regenjas aangedaan. Dit was ook handig voor als we aan land gingen op een eilandje, deze camouflagejassen zorgden ervoor dat we opgingen in de natuur en de vogels niet afschrikten! (zie foto).

20111105-232818.jpg

Het is een gods wonder dat we al dat fraais nog gezien hebben ;-)

Het feit dat het zeil dat gehesen werd alleen voor de show was werd meer dan vergoedt door het verhaal van onze Jaques Cousteau. Hij wist inderdaad veel te vertellen over de flora en fauna en over de lokale inheemse bevolking. Deze was helaas uitgestorven door ons westerlingen, maar er was nog genoeg over bekend. Voor zover bekend hadden deze mensen zich perfect aangepast aan deze onvergevings gezinde omgeving! Ze liepen hier naakt rond, zonder enige vorm van kleding, op een simpel lende doekje na dan. Dit was mogelijk omdat ze van nature al een hogere lichaams temperatuur hadden, zo’n 38 graden C. Persoonlijk dacht ik dat alles een stuk interessanter zou zijn als ik hier een eeuw eerder was langsgegaan :-) …. Maar onze beste Jacques heeft ons hele mooie zeeleeuwen, aalscholvers en pinguins laten zien.

20111105-233015.jpg

20111105-233033.jpg

20111105-233102.jpg

20111105-233116.jpg

Wat zijn die pinguins leuk om te zien! We hebben een filmpje gemaakt van de 4 daltons die achter elkaar aan liepen te keuvelen, het bijpassende muziekje moeten jullie er zelf maar bij bedenken! Dit filmpje staat op de picasa site en de link ervan kun je nu ook via deze site aanklikken, met dank aan onze web designer ;-)

Na onze redelijk relaxte boottocht konden we de volgende dag wel een flinke hike aan, 15 km uiteindelijk… Het trail was niet heel duidelijk ( of onze short cuts waren met een reden niet als pad aangeduid) dus we hebben naast echt hele mooie landschappen, de echte woody woodpecker ook een (in het vertaald fries) kletspoot mogen ondervinden… Ach hoort erbij…. Wat moeten we hier verder nog over vertellen. 15 km klimmen en klauteren over rotsen en langs de kust, door het bos. Als ik het zo schrijf klinkt het helemaal niet zo geweldig als wij het ervaren hebben, maar bekijk de foto’s en misschien begrijp je wat we bedoelen met het was een fantastische dag!!

20111105-233514.jpg

20111105-233540.jpg

20111105-233621.jpg

20111105-233726.jpg

De volgende dag werd een plan dag voor ons, eigenlijk wilden we weer een dag in het park doorbrengen, maar het weer is in Usuaia nog veranderlijker dan in Nederland! Dus besloten we maar wat dingen alvast te regelen voor de komende dagen. Vlieg ticket naar El Calafate, wel of geen ferry naar Puerto Montt, kortom allemaal praktische dingen die een hoop teleurstellingen koneden voorkomen. Aangezien het koud en regen achtig was hebben we onze dag zeer nuttig besteed. De ferry slaan we over, vijf dagen op een boot waarvan iedereen (ook het personeel), op de 2e dag ongelooflijk zeeziek wordt. Dit had niets te maken met de 5 tot 10 meter golven die je daar hebt, tenminste als we alle verhalen mogen geloven…. Ilya was na dit te lezen overtuigd, we namen het vliegtuig, dit was a: goedkoper ( scheelde zo’n 350€ pp), b: sneller, (scheelde 4 dagen) en c: Ilya was zo bezorgt dat ik zeeziek zou worden dat ze de beslissing voor mij heeft genomen. Hoe kun je niet van zo iemand houden, ze offert gewoon haar meest gewilde deel van onze reis op voor MIJ!!!

Die avond lekker een simpele maar heerlijke (typisch argentijnse) turkse pizza gegeten bij de Ierse pub….. Dit verzin je niet, maar wij hebben het gedaan hahaha. Vroeg naar bed, want ons volgende avontuur staat al weer op ons te wachten. De volgende dag om 9 uur vliegen naar el calafate. Eenmaal in bed nog lekker ff een filmpje kijken op de IPAD, (ideaal apparaat is dat toch!) en dan slapen. Terwijl we de film kijken komt er toch een put lucht voorbij…. Dus ik na de 2e vlaag, vraag ik heel subtiel zullen we het raam maar een stukje open zetten…. Ilya verontwaardigt maar jij bent toch zeker degene die zo stinkt!!! Nu kan ik best stinken, maar dit sloeg alles!! Vliegen vielen bij bosjes dood neer, de hond lag voor dood onder ons raam. Op dat moment wisten we het hostel des ARTES was een spel fout, dit moest hostel des ARTIS zijn…. Het
leeuwen hok 3 maanden niet schoongemaakt rook er fris bij. Na een grondige inspectie, geluid van de ipad af, konden we horen dat onze hostel eigenaar op sterven lag. Het gekreun kwam echt van hem af en wel degelijk uit de badkamer die wij ook toebedeeld waren. Na de eerste kotsneigingen onderdrukt te hebben schoten we onbedaarlijk in de lach. Gelukkig had ik nog wat vaporub in mijn toillettas zitten, dus nadat we die onder onze neus hadden gesmeerd konden we weer een beetje normaal ademen. We hebben de film uit gekeken en de wekkers gezet, dubbele wekkers deze keer, omdat we niet wisten of we deze luchten wel zouden overleven. Gelukkig was het onze laatste nacht, met de belofte van Ilya dat we morgen een kamer met eigen bakamer/toillet zouden nemen ben ik langzaam ,in een bedwelmde,slaap weg gezakt.
De volgende morgen vroeg op en snel naar het vliegveld, het land van de gletchers stond op ons te wachten…….

Ps1 het verschil tussen een zeeleeuw en een zeehond? Naast een flink aantal kilo’s, heeft de zeeleeuw ook een soort voortpoten waardoor hij een soort van waggelloopje heeft, terwijl een zeehond meer over de grond aan het schuivelen is.

Ps2 voor alle foto’s gebruik de nieuwe picasa link op de home page!!

01. Nov, 2011

Buenos Aires deel 3

Buenos Aires deel 3

Zijn we weer…
Wordt een kort verslagje van ons laatste stukje BA! Na ons weekendje Monte Video kwamen we terug in BA, waar onze spoed cursus Spaans voor dummy’s begon! De hele week hebben we niet veel gezien van de stad! Onze dag begon om 8 uur met ontbijt, daarna tot half 1 aan het huiswerk, lunch en dan van 2 tot half 7 les. Daarna naar huis, onderweg nog ff een kleine snack! Empenada’s zijn erg lekker hier, we hadden ons vaste stekje en zodra we aankwamen lopen gingen de empenada’s al de oven in. Dankzij de lessen hadden we nu in de gaten dat, empenada al horno, niet geile empenada betekende maar empenada uit de oven! Dus de lessen waren niet compleet aan ons voorbij gegaan ;-) . Daarna naar ons hotel drankje doen en aan het huiswerk. Ook hier maken we geen fouten meer door un cola grande te bestellen, aangezien dit een grote …. KONT betekent! Dit heeft ons natuurlijk best wat rare blikken opgeleverd. Een coca cola grande is trouwens prima :-) Om 22:00 eten en naar bed, want de volgende dag wachtte ons nog meer huiswerk! En ja Ruud dat gold ook voor mij, ik heb niet alleen aan de bar gezeten haha

20111101-112227.jpg

Vrijdags na onze laatste les hebben we de stad nog ff onveilig gemaakt en ons te goed gedaan aan een heerlijk ijsje van een halve kilo per stuk. De Heladeria’s zijn hier overal, dit zijn italiaanse ijssalons, met fantastisch lekker ijs. Deze zaken zijn zo’n beetje dag en nacht open en altijd vol met mensen… Naast al het fantastische ijs staat argentinie natuurlijk ook bekend om haar wijn en ach… De wijn is hier heerlijk, dus dit hebben we ons ook prima laten smaken!

Zaterdags na een zware week hebben we onszelf een beetje verwend met uitslapen. Vervolgens op weg naar San Telmo, dit is een wijk in BA, hier heb je in het weekend rommel,cq antiek markten! Het was een beetje zoeken, eenmaal in het centrum waanden we ons in Kroatie, er liepen allemaal mensen in klederdracht uit Kroatie, volksdansend en al! Standjes met eten en drinken, alles uit Kroatie! Ilya heeft zich door een non laten vertellen dat we niet een verkeerde afslag hadden genomen en in Kroatie uit waren gekomen, maar we dus echt wel in BA waren.

20111101-115035.jpg

Echter het was vandaag Kroatie dag, schijnen ze in BA vaker te doen, het land waarvandaan immigranten komen te promoten. Best grappig allemaal, maar we waren op zoek naar San Telmo, een typisch ARGENTIJNS wijkje…. Na een beetje ronddwalen eindelijk gevonden, beetje ronddwalen over marktjes, waar we toch niets konden kopen, want onze backpacks staat niets extra’s meer toe! Dus ja wat doe je dan…. Inderdaad een terrasje pakken, lekkere lunch met biertje erbij. Terwijl we lekker aan het lunchen waren werden we ook nog eens getrakteerd op een aantal “spontane” tango dansers getrakteerd!

20111101-114205.jpg

20111101-114223.jpg
Al met al een top laatste dag in BA, in deze 2 weken zijn we wel verliefd geworden op deze stad, hier gaan we zeker nog een keer terug komen!

De volgende dag ( zondag 30 oktober) vertrokken we al weer om half 5 ‘s morgens naar het vliegveld. Klaar voor ons volgende avontuur Ushuaia, hier eindigd de wereld zoals we die kennen, volgende halte hiervandaan is de Zuid Pool!!!!

20111101-115611.jpg

26. Oct, 2011

BA foto’s deel2

BA foto’s deel2

Hier nog een paar kiekjes van ons verblijf deze week in Buenos Aires.
Nu weer snel aan de studie! Hahaha

BA Deel2
 – 24-Oct-2011
– 24-Oct-2011
 – 24-Oct-2011
– 24-Oct-2011
 – 25-Oct-2011
– 25-Oct-2011
 – 25-Oct-2011
– 25-Oct-2011
 – 25-Oct-2011
– 25-Oct-2011
 – 25-Oct-2011
– 25-Oct-2011
 – 25-Oct-2011
– 25-Oct-2011
 – 25-Oct-2011
– 25-Oct-2011

25. Oct, 2011

Weekje spaanse les in BA

Weekje spaanse les in BA

Zondag avond om een uur of elf waren we aangekomen in ons nieuwe paradijsje voor deze week!

20111025-132906.jpg

20111025-133137.jpg

20111025-133359.jpg

20111025-133810.jpg

20111025-133840.jpg

Gisteren dachten we te beginnen met onze week cursus Spaans. We hadden ons opgegeven voor de ochtend klas. Dit leek ons wel prettig, om 9 uur beginnen en dan om half 1 weer klaar. Kon me nog vaag iets herrineren van een kleine 20 jaar geleden dat ik dat wel prettig vond ;-) . Toch nog een beetje uitslapen, in vergelijking met de ochtenddienst, en ook lekker vroeg klaar, zodat je nog wat aan je middag had! Vond ik toen ik nog op school zat erg lekker zo vroeg klaar. Dus om hal 8 op ontbijten en op naar de les, dat gevoel van uitslapen was in de praktijk niet helemaal gelukt. De restaurants starten hier niet voor 10 uur ‘s avonds, dus voor je in je bed ligt is het zeker 1 uur, dan is half 8 op best vroeg. De lekkere wijn die ze in Argentinie hebben helpt dan ook niet mee om de pijn te verzachten!!!

Maar goed met frisse tegenzin naar de school toe, we hadden nog ruim een kwartier om er te komen. Geen probleem dus, tot we ergens een verkeerde afslag namen. Hierdoor kwamen we ongeveer 5 minuten te laat in de klas. Hier waren ze al begonnen met zich voor te stellen, IN HET SPAANS!!! Moet toegeven dat een lichte paniek ons wel overviel…. We hadden ons toch echt ingeschreven voor de absolute beginners cursus. Toen ik een minuut later aan de beurt was en begon op mijn beste spaans met , capullo una serveza por favor conjo, zo’n beetje mijn hele woordenschat, mochten we direct vertrekken!!! Misschien hield ze niet van bier of het feit dat er wat scheldwoorden dat ze niet kon waarderen weet ik nog steeds niet, feit was wel dat we weer buiten stonden. Gelukkig na veel excuses bij de administratie mochten we het ‘s middags nogmaals proberen, de ochtend lessen waren wel definitief van de baan. De rest van de week werden we van 2 tot 6 verwacht, wat ik dan weer niet echt een straf vind hahaha. Nadeel was wel dat we minimaal 3 uur per dag strafwerk,cq, huiswerk moeten maken, maarja het zij zo.

Zoals jullie op de foto’s zien is het hard werken, veel studeren, verslagen schrijven op de ipad, mailen met de leraar… Te veel voor op vakantie eigenlijk, maar ja wie ” a ” zegt…..
br />
20111025-132513.jpg

<

20111025-132706.jpg

Komende dagen dus weinig tijd om te schrijven laat staan foto’s maken… Onze excuses hiervoor, we weten hoe massaal onze posts worden gelezen, maar dit is onze laatste kans. Gaan we weer in de fout dan krijgen we een vierkant rooster…. Hebben we even geen zin in. Maar blijf vooral reacties plaatsen, vinden we erg leuk om te lezen!!!

Hasta luego Ilya en Chris

Ps we’ll be back

25. Oct, 2011

Foto’s Buenos Aires deel 1

Foto’s Buenos Aires deel 1

Zo hier alvast de resterende foto’s van BA. Zittin hier nog een week dus wie weet volgt er nog een deel 2.

Buenos Aires
 – 16-Oct-2011
– 16-Oct-2011
 – 16-Oct-2011
– 16-Oct-2011
 – 16-Oct-2011
– 16-Oct-2011
 – 16-Oct-2011
– 16-Oct-2011
 – 16-Oct-2011
– 16-Oct-2011
 – 16-Oct-2011
– 16-Oct-2011

25. Oct, 2011

Montevideo: Uruguay

Montevideo: Uruguay

Na ‘ s avonds officieel afscheid te hebben genomen van onze duitse metgezellen, moesten we ‘s ochtends vroeg vertrekken… Niet altijd eenvoudig vroeg opstaan, gelukkig hadden we 2 wekkers gezet, want we waren dwars door de eerste heen geslapen :-) Maar afijn, 3 uur boot en evenzoveel uren bus lagen in het verschiet om nog verder uit te rusten… Tja, dat vakantiegevoel moet natuurlijk wel een beetje blijven… Maar om op die boot te komen vereist nog wel wat geduld van je….. Argentijnen/zuid-amerikanen hebben nl. een gewoonte om eerst een enorme rij van mensen te laten ontstaan, voordat ze aan het werk gaan. Dus dan zie je ondertussen een rij in een ontvangsthal zo groot als rotterdam-airport ( over de lengte) tot buiten aan toe. En 5 baliemedewerkers die maar streng naar hun scherm blijven kijken (internetten) of… Ik heb er zelfs eentje betrapt op nagels lakken! Als ze het dan eindelijk tijd vinden om open te gaan: dan moeten alle stempels etc. gezet worden, en er moet minimaal 1 x fronsend naar je gekeken worden… En dat 3 x (ticket bevestiging, douane en vervolgens controle van het zojuist gegeven ticket) voordat we op de boot mochten….

20111024-210643.jpg

Maar toen we eenmaal zaten(2 1/2 uur later) waren we heel snel weg…. De skyline van BA was meer dan de moeite van het wachten waard!

20111024-211019.jpg

De reis zelf was prima te doen en je bent toch altijd wel erg benieuwd naar hoe het er daar uit ziet. Toen we aankwamen op het platteland waren we flink onder de indruk, best modern, veel graanvelden in een glooiend landschap, zo en dan wat koeien en de huizen goed onderhouden… De boeren leken het hier goed te hebben. Dat gaf ons hoop voor de stad Montevideo. En ook voor ons hotel…. De man die alles voor ons had geboekt, had ons in gebrekkig engels verteld dat het een 3 sterren hotel was, maar wel een van de betere hoor (vulde hij hier daarna snel op aan)… Ach het waren maar 2 nachten dus hoe erg kon het zijn dachten we :-)

Toen kwam de stad… Overal waar Buenos Aires in had geinvesteerd was hier niet gebeurd… Auto’s van ongeveer 20 tot 40 jaar oud waren normaal in het stadsbeeld, gebouwen die ooit in de koloniale tijd waren geplaatst waren nooit meer onderhouden en vele stonden op instorten… Eeuwig zonde! We zaten met een argentijnse te praten (jawel, in het spaans- engels met handen en voeten!) en kwamen tot de conclusie dat de hele stad zo’n 20 jaar achterloopt op BA. Alles heeft zijn charme zeg maar…. Maar ik begon wel angstig te worden voor onze hotelkamer…. Visoenen van het Peter Pan hotel kwamen naar boven, vraag maar aan Bas,Peter en Arno naar de uitleg!

We werden gedropt bij ons hotel, met de leuke naam: hotel Europa. Nou het was vergelijkbaar met een Geen sterren hotel in rotterdam- west :-) gelukkig was alles wel schoon! Standaard kamer, met stromend water en een raam uitkijkend op een blinde muur, maar ach. Chris dacht de het rolluik dat voor het raam hing iets te verstellen en het enige wat ik hoorde was een simpel “plok” en een chris uitte wat minder gezellige woorden… Hij had de hele katrol in zijn handen :-) tja toen maar met grof geweld de boel proberen te openen, want frisse lucht zou toch wel fijn zijn… Afijn je raadt het al: de hele boel kwam naarbeneden. De volgende dag is de concierge van het gebouw de hele dag bezig geweest de boel te herstellen… Ik denk dat hollanders voortaan worden geweigerd in hotel europa….. :-)

Toch nog even een paar hele positieve notes over uruguay ( niet alles is kommer en kwel :-) ) : we kwamen aan tijdens een nationaal weekend! Dat betekende overal live bands, fanfares, alle musea en overheidsgebouwen waren vrij om te betreden. Dit was zelfs voor uruguayanen (pff spel dat eens) uniek! Daar hebben we flink gebruik van gemaakt, maar ze hebben hier onwaarschijnlijk veel musea… Wijj hebben ons beperkt in 2 dagen tot bezoekjes aan het museum voor: munten, gaucho’s, de kerk met de naam ” onbevlekte bevangenis” (wat nogal een vreemde naam voor een kerk is, leek ons), een zeemanskerk en last but not least het carnavalmuseum… top dus…

En o ja, hier hebben we dan ook eindelijk de echte eettentjes gevonden met de vlees bbq. Alleen hadden we pas door hoeveel vlees we hadden besteld toen we het op tafel kregen :-) drie doggy bags waren niet genoeg geweest en om dat door de douane heen te krijgen leken ons wel erg veel vriendelijke glimlachen en knipogen nodig, dus de resterende kilo’s vlees hebben we maar achtergelaten :-)

20111024-211221.jpg

Ps1. Ruud we hebben ook weer aan jou gedacht hoor! Op de foto voor het Parlementsgebouw staat weer een mooie wagen. Er is trouwens nog geen dag voorbij gegaan dat ik niet dacht, hoe duur zou het zijn om deze te verschepen naar nederland….

20111024-211335.jpg

24. Oct, 2011

Buenos Aires: Van natuurgeweld naar een schone stad….

Buenos Aires: Van natuurgeweld naar een schone stad….

Afijn na de watervallen dus op naar het Parijs van Zuid-Amerika: Buenos Aires (=BA)…. Weer tig miljoen inwoners… Het lijkt wel alsof we een abonnement op grote steden hebben, maar hierna gaan we echt een tijdje de wildernis (en kou :-( ) in, dus wanneer we de 17 uur durende rit het lndschap vanuit de bus bekeken vonden we het voor deze keer wel goed genoeg…

En wat een uitzicht!

20111023-195348.jpg

We hadden een nachtbus, en we zaten links vooraan op de bovenverdieping van de bus. Voor mij was het wel een beetje een raar gevoel in het begin, want ik had constant het gevoel dat ik een auto bestuurde zonder een stuur te hebben! Gelukkig went alles snel :-) want ja, we hebben al van een paar verschillende busreizen verslag gedaan, maar dit was werkelijk waar fantastisch! De stoelen in de bus kwamen rechtstreeks uit de business class van de vliegtuigen en we hadden een heuse steward aan boord! Wij vonden het luxe ten top, hoewel er ook best wat mokkende mensen aan boord zaten, aangezien zij eigenlijk met het vliegtuig hadden gewild, maar deze waren allemaal gecanceld door een vulkaanuitbarsting in chili? Ach het is maar net hoe je alles ervaart…

20111024-192815.jpg

Toen we de volgende ochtend aankwamen waren onze duitse vrienden vastbesloten als echte backpackers de stad te doorkruisen, dwz met volle bepakking het openbaar vervoer in een wereldstad in na een ( uiteindelijk) 20 uur durende busreis… Chris en ik er dus maar achteraan ipv de lonkende taxi te nemen… Na een “wandeling” van 20 minuten hadden we eindelijk de ingang van de metro gevonden (we leken meer zo’n lopende domino-opstelling met zijn 4-en achterelkaar en als de voorste stopte…..). Goran had alles al uitgevogeld in de lonely planet en we moesten naar palermo, de hipste maar toch veilige wijk in BA. Tja en toen we uiteindelijk uit de metro geklauterd waren, moest ik hem ook wel gelijk geven, heel idyllisch in een parkje…

Dus bestemming gevonden. Dan deel II van de belangrijkste zorg van een backpacker: het vinden van een goed en betaalbaar onderkomen. Na tossen, mochten johanna en ik op zoektocht, de mannen op een terras met bier en onze zware bepakking achterlatend…. We hadden een target voor een kamer van 200 pesos per nacht (50 $ / 40 euro), eigenlijk belachelijk duur voor een backpacker, maar we hadden in de reisgidsen al gelezen dat BA best een dure stad was en zeker dit deel…. Johanna en ik kwamen al dwalend door dit stadsdeel verschillende hostels tegen, waar we meteen naar binnen gingen om te kijken wat het was en voor info. Onder andere uit ondergenoemde 3 opties konden we kiezen:
1. Geen tweepersoonskamers meer voor de komende 2 nachten,daarna wel weer: kosten kamer 340 pesos, tot die tijd wel slaapplaatsen in de gescheiden dorms…
2. Kamer a 160 pesos …. per UUR ( in wat voor wijk waren we eigenlijk beland?)
3. Suite voor 590 pesos(!!!!) in een oud omgebouwd stadshuis met 7 kamers en allerlei authentieke details, binnentuin etc.

Welke denk jij dat het is geworden? Precies ja, zoals een goed vrouw betaamd hebben we natuurlijk voor optie 3 gekozen. Om onze mannen niet al te kwaad te maken over het gat in onze hand hebben we flink onderhandeld…. Met heel lief kijken hebben we de prijs meer dan gehalveerd: 280 pesos… Dus we sliepen de nachten daaropvolgend in een klein paleisje voor nog geen 50€ :-) . De basis geregeld!

20111024-200735.jpg

En wat is verplichte kost om te doen in BA? Niets, maar we hebben onze toeristenacts wel weer uitgehaald hoor: van open dubbeldekkers hop on hop off bus, plaza holande, japanse tuin, winkeltjes in en uit tot aan het graf van evita aan toe. We did it!

20111024-193305.jpg

En natuurlijk moesten we iedere avond op zoek naar de perfecte lomo biefstuk voor de laagst mogelijke prijs. Vooral dit laatste heeft tot hilarische momenten geleid… Iedere avond kregen we nl wel iets schappelijks op ons bord, maar het moet natuurlijk eens mis gaan… En ja hoor in een tentje waar Veel spanjolen zaten, geen toerist te bekennen, wij bestellen met een lichte variatie dachten we… Aangezien chris en ik niet zulke enorme durfals zijn, bleven we bewust een beetje bij het bekende ( hersenen en ingewanden worden hier ook gegeten), maar goran die al op had lopen scheppen over de verschillende kevers die hij in azie had gegeten, ging ervoor… Nou hij kreeg het ook! Ongeveer een complete bambi op zijn bord ( het vlees lag dubbelgevouwen op het bord omdat het anders niet paste) En ik had het niet verwacht maar taai dat bambi was :-)

Na de consternatie over bambi vonden chris en ik het toch tijd worden voor een weekje spaanse les, dus volgende week krijgen we een intensieve cursus bij de “nonnen”… We zijn benieuwd… Om ons optimaal voor te bereiden op deze inspannende week, dachten we dat een weekendje weg ons wel goed zou doen, dus op naar Uruguay: montevideo, de winnaar van dit jaars copa america….

Ps het wemelt hier trouwens van de taxi’s ( zie ook de foto’s – dat was gewoon voor het stoplicht) waardoor deze dus ook spotgoedkoop zijn hier.

20111024-194153.jpg

Van het busstation tot aan ons hotel had ons uiteindelijk 5€ gekost, gedeeld door 4 personen….afijn, het was een mooie wandeling dwars door de stad met onze 20 kg bepakking…

Ps2 chris heeft al ondervonden dat er hier toch wel hondenpoep te vinden is, nu realiseerden we ons dat we dit in brazilie helemaal nergens zijn tegengekomen!

Ps3 in de wet staat dat hondenuitlaters/ dogwalkers mogen hier maximaal 12 honden tegelijk uitlaten, anders riskeren ze een flinke boete….

Ps4 volgende week slapen in een ander bizar goed hotel genaamd costa rica

20111024-194603.jpg

( niet het land, maar is hier een straatnaam) bleek dat onze prijs in ons paleis zo goed was, dat ze hem niet voor een hele week konden verlengen….

20. Oct, 2011

Foto’s laatste 3 posts zijn geplaatst!

Foto’s laatste 3 posts zijn geplaatst!
 – 14-Oct-2011
– 14-Oct-2011

Morgen naar Montevideo voor het weekend en dan week spaanse les in Buenos Aires. Na het weekend meer verhalen, tenminste als we niet te veel huiswerk hebben ;-)