Archive | Zuid-Amerika RSS feed for this section
24. Dec, 2011

Pichilemu en Santiago

Hola,
Zoals jullie gemerkt hebben worden we steeds luier met posten! We hebben inmiddels de oversteek gemaakt naar australie. We dachten dat het hier wel makkelijker zou zijn met wifi, maar dat valt vies tegen…. Je betaald een godsvermogen per uur en vaak is het nog te traag om foto’s te uploaden! De komende week zullen we proberen het geheel compleet te maken zodat jullie wat te lezen hebben tijdens de kerst :-)

Goed, waar waren we gebleven…. De bus reis van Pucon naar Pichilemu (uitspraak met accent op de é, anders weten ze niet waar je het over hebt) was er weer een volgens het boekje. Een Chileens boekje wel te verstaan en alleen beschikbaar in een Spaanse versie. Maar juist dit zijn de uitdagingen van de backpacker waar we later goede verhalen over kunnen vertellen, voor jullie de originele eerste versie :-) .

Een directe verbinding was niet mogelijk, we moesten een bus nemen naar San Fernando, hier uitstappen en dan een taxi nemen naar het bus station, om daar weer op de volgende bus te stappen. Geen probleem, taxi’s zat waar de bus stopt, we zijn wel wat gewend ondertussen! Er was nog 1 andere optie en dat was de bus naar Santiago nemen en vandaar weer een bus 350 km terug naar het zuiden nemen. Dit klonk niet echt logisch aangezien je vanaf Santiago weer langs San Fernando ging. De keuze was dus gevallen op optie 1! Waarschijnlijk als we Spaans hadden kunnen lezen, dan hadden we in het Chileense boekje kunnen lezen dat optie 2 helemaal niet zo gek was geweest…. Maar goed, optie 1 dus, na de overheerlijke 0,5 m lange hotdog van Ilya en 75cm ø pizza van mij waren we er klaar voor. Inmiddels was het half 11 ‘s avonds dus de kans dat we lekker konden slapen in deze luxe touringcar was zeer wel aanwezig! De eerste 2 uur kwam er van slapen niet echt veel, om de 15 min maakten we een stop om mensen op te pikken of weer af te zetten! Maar goed de busrit zou ongeveer 8 uur duren, dus tijd zat om een dutje te doen! Om een uur of 2 was ik eindelijk zo moe dat ik wel wat slaap kon gebruiken. Na een uurtje draaien was ik er ook in geslaagd om lekker weg te dommelen. Ilya had ondertussen al een uurtje of 2 te pakken, dus die had ik uit jaloezie al een paar keer (per ongeluk natuurlijk) aangestoten! Niet dat dat hielp, verder dan een paar slaapdronken grauwen kwam ze niet! Maar goed ook ik zakte af en toe ff weg tot dat ik zo rond 4 uur net in mijn rem slaap dook! Dit was slechts voor een half uurtje want toen werden we al weer gewekt…. We moesten over zo’n 15 min de bus uit, San Fernando was aanstaande. Dit was iets eerder dan wij hadden verwacht, maar ok des te sneller waren we in ons surfers paradijs! Terwijl we luidruchtig richting de uitgang liepen heb ik mijn best gedaan om iedereen aan te stoten…. Ik wakker, iedereen wakker, tenslotte was de kans dat we deze mensen nog ooit tegen kwamen zeer gering ;-) . Toen de bus eenmaal stopte snel eruit, voor we in de gaten hadden dat we midden op de rijksweg gedumpt waren lag onze bagage al naast de bus! We konden nog net al de mensen die ik bruut wakker gemaakt had hun middel vinger op zien steken, terwijl de tranen van het lachen hen over de wangen rolden.

Daar stonden we dan met 20 kg bagage ieder op de vluchtstrook van de rijksweg naar Santiago. Geen flauw idee hebbend waar we heen moesten! Het was half 5 en nog donker, mooie plek om van al je hebben en houwen beroofd te worden :-S. Maar goed dit was niet de plek en het moment om zelfmedelijden te hebben, dus snel de backpack om geslingerd en richting de afrit gelopen. Zo sportief waren ze dan weer wel, ze hadden ons netjes 500m van de afrit gedumpt. (zo voelde het wel gedumpt worden). Zodra we bij de afrit kwamen bekroop ons een angstig gevoel, een taxi krijgen zou best wel eens lastig kunnen worden. Het was zondag half 5 in de ochtend, niet het moment dat er heel veel taxi’s rond zouden rijden….. Gelukkig was het een tolweg en laat het nou ook net een bemand tol poortje zijn, dus in ons beste Spaans de beste man gevraagd of hij voor ons een taxi kon bestellen! Dit was geen probleem voor de man, als hij onze mobiel mocht gebruiken dan zou hij wel een taxi regelen. Echter er was 1 klein probleempje, hij wist het nr van de taxi centrale niet. Na een paar minuten peinzen kwam er een grote glimlach op zijn gezicht, het nr van de taxi wist hij toch wel. Gezien het gevloek aan de andere kant van de lijn hebben we het vermoeden dat hij een verkeerd nr had gedraaid? Maar onze vriend gaf niet snel op, pas nadat hij voor de 4e maal voor rotte vis was uitgemaakt staakte hij zijn pogingen om ons aan een taxi te helpen. Dus restte ons niets anders dan een stevige wandeling. Na de nodige uitleg over de richting, Primera esquirda et secundo derecha en meer van dat soort kreten gingen we maar aan de wandel. Ik een stukje van de weg af en Ilya langs de weg lopend, het idee was dat Ilya sneller iemand zou laten stoppen voor een lift dan ik! Helaas was er geen verkeer, dus liften word dan ook ineens een stuk moeilijker! Na ongeveer een klein uurtje lopen kwamen we bij een soort van verkeersbord aan. Hierop stond het busstation aangegeven, echter het was niet helemaal duidelijk welke straat we in moesten. Ik dacht dat we rechts aan moesten houden en Ilya dacht links, terwijl we lekker aan het kibbelen waren zag Ilya een taxi langs komen. In een flits seconde had ze haar back pack afgegooid, ik kon hem nog maar net ontwijken, en stond ze midden op de weg om de taxi te laten stoppen. Met gierende banden kwam de taxi vlak voor Ilya tot stilstand. De man keek haar heel vreemd aan toen ze vroeg of hij ons naar het busstation wilde brengen… Maar goed voor een schamele 2000 peso’s (ongeveer 3€) wilde hij het best doen. Dus de bagage in de kofferbak en daar gingen we, zoals ik al had gezegd rechts af ;-) .
Zodra we de straat uit waren ging de taxi de bocht om en stonden we voor het busstation. Na 1 min in de taxi konden we dus, 3€ lichter, de bagage weer uitladen. Maar goed we waren er, nu nog uitvinden hoe we in Pichilemu kwamen! Op het busstation was het redelijk stil, denk dat uitgestorven het iets beter verwoord! Geen loket open, op zich niet zo vreemd, half 6 op zondag morgen!!

Na 3 uur wachten op het busstation (een echte aanrader na een nachtelijke busrit :-) vertrok er dan toch echt een bus richting onze eindbestemming Pichilemu….zoals jullie al hadden begrepen dit surfdorpje ligt (nog) niet helemaal op de standaardbackpackers trail (anders had de bus er wel rechtstreeks heen gereden vanuit het zuiden). We hadden ergens in een boekje de naam van een hostel opgedoken met een Nederlandse eigenaar… Tja, meestal is dat een goed teken, een hostel met een Duitse of Nederlandse eigenaar (vaak zijn het mensen die getrouwd zijn met een zuid-Amerikaanse) betekent meestal een schoon hostel en dat vind ilya over het algemeen wel fijn. Maar toen we bij dit (surf)hostel aankwamen na bijna 20 uur reizen, hebben we meteen voor de rest van de week geboekt. Hihi, ik zou niet weten waarom??

20111216-133236.jpg

20111216-133825.jpg

20111216-133858.jpg

Tja, bij ieder paradijs hoort natuurlijk wel een klein nadeel te zitten, eentje die je op de meeste plaatjes niet kunt zien. In Pichilemu was dat de temperatuur van de oceaan. Dit water was alleen geschikt om een hele snelle dip in het water te maken om er vervolgens heel snel uit te sprinten. Maar ach, je was weer fris en dan kon je weer heerlijk relaxen op het bijna lege strand. Na het horen van onze verhalen over dit heerlijke slaperige surfoord, hadden onze Duitse vrienden al snel dezelfde bus gepakt, dus een dag later kwamen Julia en Martin al ons hostel binnen stappen. Ontzettend leuk om weer gezellig met hun te Bbq-en op hun camping, overdag lekker over het strand te wandelen, kijken naar de surfers die hun leven waagden op de schijnbare wereldberoemde golven hier. Dit moesten wij natuurlijk ook proberen, maar zelfs na ons van top tot teen in een wetsuit te hebben gehesen, hadden we na ongeveer 2 uur surfles toch echt last van een brainfreeze. Ach, onze surftijd komt in australie nog wel :-)

20111216-133536.jpg

Na een week te zijn verwend in het surfhostal door Marcel (de nederlandse hostel eigenaar; van origine uit noordwijk) werd het tijd om richting Santiago te gaan. Hier zouden we een week lang bij oom Peter, Bertha en Christel mogen logeren om zo de stad wat te verkennen. Na ongeveer 5 uurtjes in de bus, kwamen we aan in Santiago. Na een maand van reizen door Patagonie en haar kleine lieftallige dorpjes was het best even raar om in een grote stad aan te komen met metro, shopping malls, en een heerlijke droge 30 graden celcius. Peter had ons een fantastisch goede beschrijving gegeven over hoe we bij zijn huis moesten komen en binnen no time hadden we het huis gevonden.

Toen we aanbelden deed Bertha open die haalde ons binnen als verloren familieleden…. We werden meteen getrakteerd op heerlijke empenada’s en ijskoud drinken. Peter kwam speciaal het weekend over uit Sao Paolo, en al snel werden er al plannen gesmeed wat we allemaal konden doen in Santiago. Internet werd geraadpleegd, en binnen no time hadden we een lijstje van de “30 things you must do in Santiago”. Peter had al nagedacht over wat handig was om te doen in het weekend, en zelfs de wijnproeverij voor de volgende dag was al geregeld. Wat een ontzettend warm en fantastisch welkom!

Tijdens ons treffen in Sao Paolo, een maand geleden, was Peter ons al voorgeweest met de rekening van het eten, dat liet ik me deze eerste avond dus niet weer gebeuren! Aan het einde van het diner eerst ff langs de kassa om de rekening te betalen, onder het mom van een toilet gang. Nadat ik weer terug was en het besef doorkwam werd me duidelijk gemaakt dat we hier te gast zijn en dat het absoluut niet de bedoeling was om de rekening te betalen! Onder een mild protest hebben we dat maar geaccepteerd ;-) . Na het heerlijke diner nog even een drankje wezen doen in het Hyatt hotel, hier heerlijk genoten van een live jazz band. Moeten we in Nederland ook maar wat vaker gaan doen Jazz cafe’s opzoeken! De volgende morgen gingen we voor de wijn proeverij, dit was op een wijngaard slechts een uurtje rijden vanaf Santiago. De naam is me een klein beetje ontschoten, en dat heeft niets te maken met het feit dat ik de wijn doorgeslikt heb ipv uitgespuugd ;-) . Ik heb wel een hoop geleerd van deze wijnproeverij, een grote neus is geen garantie dat je veel ruikt, maar hij gaat wel lekker ver het glas in! Verder kan ik goed een onderscheid maken tussen wijn die ik wel en niet lekker vind…. Al die mooie verhalen eromheen gaan een beetje aan me voorbij, maar och als het maar smaakt toch? Een ding zijn we wel achter gekomen, na een paar wijntjes proeven wij in ieder geval geen verschil meer in erg goede en de wat mindere wijntjes :-)

20111224-103817.jpg

20111224-103900.jpg

Na de wijnproeverij was het tijd om naar het strand van Val Paraiso te gaan. Daar wisten Peter en Bertha nog een lekker restaurantje voor de lunch. Deze dagen zouden we niet om komen van de honger ;-) na de overheerlijke lunch en wandeling door het oude maar vervallen stadje op naar het strand. Helaas was het hier bewolkt en vrij fris, maar. Altijd goed voor een strand wandeling, maar beetje zon had niet verkeerd geweest. Dus na een uurtje op het strand en een drankje op een terras met fantastisch uitzicht werd het tijd om terug te gaan naar Santiago. Daar pikten we Christel op om uit eten te gaan. Dit maal werd het de beste Italiaan in Santiago. Erg lekker en als desert besloot Peter een ijs coupe te nemen met drie verschillende smaken ijs. Ik maakte nog een grapje door te zeggen dat hij waarschijnlijk drie aparte ijs coupes zou krijgen.. Peter nog even de ober gevraagd maar dat was niet het geval. Hilariteit alom toen er dus WEL 3 coupes voor Peter’s neus werden gezet!

De volgende ochtend gingen we de bergen van Santiago in een kijkje nemen in het ski paradijs, best een raar idee bij 32 graden ;-) . We gingen vroeg op pad, Peter moest einde van de middag weer vliegen naar Sao Paolo. Na een anderhalf uur waren we boven, fantastisch uitzicht, al blijft het een raar gezicht, pistes zonder sneeuw.

20111224-104133.jpg

20111224-104148.jpg

Na wederom een overvloedige maaltijd was het tijd voor Peter om naar Sao Paolo te gaan. Dit met de belofte dat we terug komen! Peter super bedankt voor alles, zien je van de zomer in Holland!

Het hele weekend met Peter en Bertha was top, de lijst met 30 things to do in Santiago hadden we nog niet helemaal afgewerkt! Dus op maandag gingen we met Bertha de toeristen bus in. Op deze toer hebben we een groot deel van de dingen af kunnen vinken, ook dingen die we achteraf beter hadden kunnen missen. We belanden in een achteraf bar te smerig om naar te kijken, maar volgens Ilya moesten we hier witte wijn met een bolletje perzik- ijs drinken, lokale hit! Wat een smerig goedje was dat, gelukkig kregen we slechts een halve liter per persoon ;-) . Deze trip was best goed, we hebben zelfs Bertha dingen laten zien van Santiago hahaha.

Martin en Julia waren inmiddels ook aangekomen in Santiago, dus die hebben we maar weer opgezocht! We hebben die dag Bertha maar vrij gegeven wat betreft verzorging en vermaak :-P . Was weer super gezellig met Martin en Julia, einde van de avond afgesproken dat we elkaar in maart weer zullen zien in Bangkok ;-)

De laatste dagen in Santiago hebben we het rustig aan gedaan, Ilya en Bertha hebben een dagje in de mall doorgebracht met shoppen. Ik heb mezelf opgeofferd en ben naar de bioscoop gegaan, je wilt dames in een super grote mall niet in de weg lopen :-P . Na een heerlijke avond in de tuin bbqen met Bertha,Christel en vrienden, onder het genot van een bbq en heel veel drank en muziek, was het tijd voor ons voor een volgend avontuur….

Australie here we come!

Ps Peter,Bertha en Christel, thank you so much for putting up with us!
Bertha we will defenitely come again soon!!! And we’ll promote everybody in the family to do so as well :-)

20111224-111332.jpg

20111224-111342.jpg

20111224-111359.jpg

29. Nov, 2011

Onze eerste footprints in Chile!

Onze eerste footprints in Chile!

Na een heerlijke tijd in Argentinie werd het nu tijd voor een nieuwe stempel in onze paspoorten. Onze eerste inzet was een boottocht van puerto Natales naar Puerto Montt. We hadden in Canada al zo’n trip gemaakt met een ferry en toen zoveel moois gezien, dus dat leek ons wel wat! Echter des te meer we er over lazen, des te minder enthousiast we werden. De trip zou 4 dagen duren, was prijzig en wat ons vooral zorgen maakte was dat 95 % van de mensen de eerste 12 tot 24 uur zeeziek zijn!! Dit was dus ook onder het personeel het geval!! Op het moment dat ik dus een goedkoop alternatief had gevonden, vliegen kostte slechts 91 US $ pp, was Ilya om. De vlucht vertrok net als de ferry ook uit Puerto Natales, dus dat was perfect!

De bus rit van El Calafate waar we zaten was slechts een uur of 3, toegegeven daar zat de douane niet bij inbegrepen!! Maar goed hoelang kon dat duren, kwestie van stempel halen en weer weg. Bovendien we vertrokken om 9 uur, dus we hadden tijd zat. De busrit was prima, ze hebben hier allemaal superluxe touring cars rijden. Deze bus had dan wel geen stoelen die helemaal plat konden, maar nog steeds zeer comfortabel genoeg om een beetje in weg te sukkelen. Na een uurtje of 2 toeren gingen we van de snelweg af een gravelweg op. Aangezien het al een tijdje niet meer geregend had hier, veroorzaakte onze bus dusdanig veel stof dat we het in de bus konden proeven ;-) . Na een kwartiertje over deze weg te hebben gecrosst kwamen we aan bij de Argentijnse grens. Dit ging redelijk vlot, weer een mooie rij vormen, dat blijven ze prachtig vinden hier! Binnen half uur was de hele bus afgestempeld.

In dit tempo zouden we lekker vroeg aankomen in Puerto Natales. Iedereen snel de bus in en op naar de Chileense zijde. In de bus kregen we allemaal ongeveer 4 A4tjes om in te vullen. Toen ik aan mijn 3e papiertje begon had ik een dejavu, dit had ik al eens ingevuld…. Bleken het dus maar 2 formulieren te zijn die je in moest vullen, als je die dus op elkaar had laten zitten hadden ze ook doorgedrukt :-P . Ik kon die kopietjes dus mooi nog een keer invullen, gelukkig wist ik nu wat ik in moest vullen, dus dat ging vrij vlot. Eenmaal bij de Chileensé zijde aangekomen hadden we dus nog 2 touringcar bussen voor ons, dit kon dus nog wel ff duren! Nadat Ilya nog even had uitgeprobeerd of het vers in cement aangelegde trapje een goede zitplaats was ( niet!) was het weer hangen, van het ene been op het andere been heen en weer hopsen voor 2 uur voordat we naar binnen mochten. Hier stond een indrukwekkend scanapparaat waar alle bagage van ons in moest. Zelfs de grote backpacks moesten uit de bus worden gehaald en weer opnieuw gescand. De cilenen zijn nl. Nogal angstig voor fruit, granen etc die schimmels en ziektes in hun land kunnen veroorzaken. Gelukkig kwamen we ( net als alle anderen uit de bus) met vlag en wimpel door de controle…. Achteraf was het angst voor niets, want op het moment dat alle bagage door de scanner ging, zat er helemaal niemand achter het scherm om te bekijken wat de scanner allemaal zag:-).

Maar afijn, ons paspoort was weer 2 stempels rijker, en onze eerste kilometers in chili waren snel gemaakt… Aangekomen in Puerto natales bleek al snel dat de argentijnen heel erg trots op hun land waren en chili eigenlijk wat als een minder land afschilderden… Er heerst een beetje een nederland duitsland sfeer tussen beide landen :-) oke, de buitenkant van de huizen leek nog steeds een beetje op de dorpjes die we al meer waren tegengekomen in het koude zuiden. Veel neergezette golfplaten hutjes die als hostel dienst deden. Misschien kregen de argentijnen toch nog gelijk. Niets was echter minder waar, hoe krakkemikkig het er van de buitenkant uitzag, de binnenhuisarchitect was hier echt langs geweest! Hele mooie houtkachels, strakke bankjes, lekker eten… Mmm, Chili had haar eerste plusje al te pakken

20111129-132601.jpg

20111129-132611.jpg

Aangezien we hier alleen een dagje op doortocht waren, en de volgende dag onze vlucht ging, hebben we enkel het stadje kunnen bekijken, niet veel bijzonders, maar het ademde wel sfeer uit ( nu de landschapsarchitect nog). Ook hier waren weer vele tochten naar gletsjers te koop, maar na 5 gletsjers binnen een week bezichtigt te hebben, vonden we het wel weer even mooi. Dus op naar het vliegveld, welke een eervolle vermelding waard is! Het hele vliegveld bestond uit een flinke asfaltbaan, een hangar waar 12 stoeltjes waren geplaatst en dat was het ongeveer…

20111129-113127.jpg

20111129-113312.jpg

br />
20111129-113428.jpg

Ondertussen begon Ilya wel wat kriebels te krijgen over de grote van het vliegtuig en of dat goedkope ticket nu wel zo’n slim idee was…. Maar inchecken verliep keurig netjes volgens de regels 1,5 uur van te voren met minimaal 15 man personeel. Toch konden we zelf onze tassen op het trolleywagentje tillen, nadat ze zorgvuldig gewogen waren, want dat vliegtuigje kon niet zoveel extra gewicht houden…. Onze zware rugzakken gaven dus wel wat extra calculatiewerk, maar gelukkig werd 1 van de 15 passagiers geweigerd omdat hij zelf zoveel overgewicht had dat hij voor 2 personen had moeten boeken :-) dus geen problemen meer voor ons, wel een extra lege stoel in het vliegtuig …. Nadat ilya in de eerste 5 minuten doodsangsten had uitgestaan in het vliegtuigje ( opstijgen met zo’n klein vliegtuigje in de bergen gaat niet zonder turbulentie), was de vlucht verder fantastisch, en zowaar zelf met diner! Koopje dus voor anderhalf uur vliegen!

Veilig aangekomen in Havenstad Puerto Montt, zijn we snel doorgegaan naar een klein dorpje verderop: puerto varas. Volgens de rough guide is dit stadje verkozen tot chili’s mooiste stadje met de hoogste kwaliteit van leven ( ze noemen hetzelf de city of roses)…. Wellicht omdat het lente was en de rozen nog niet in bloei stonden, omdat de stad bestond uit een duitse enclave, omdat we 3 uur lang hebben gezocht naar een betaalbare en schone slaapplek en uiteindelijk uitkwamen bij een duits hostel met een japanse tuin (dat betekende in dit geval: van 6 uur ‘ s ochtends tot 22:00 ‘ s avonds constant japanse plingel plongel muziek door het hele hostel… Erg rustgevend NOT)…. Helaas maar dit plaatsje heeft de top tien voor ons niet gehaald. We hebben dus even de super toerist uitgehangen en alleen de hoog nodige kiekjes geschoten! Op zich best fraai wanneer je ze terug kijkt, maar wij waren waarschijnlijk te gestrest van al die rustgevende Japanse muziek om ervan te kunnen genieten ;-)

<

20111129-114009.jpg

20111129-114104.jpg

20111129-114142.jpg

We hebben zelfs nog even door de sneeuw gelopen en met een stow ties lift weer naar beneden. Best apart als er geen sneeuw meer ligt!! Maar wil hier best een keer terug komen in het winter seizoen. Fantastisch om vanaf de piste een groot meer te zien!!

20111129-114422.jpg

20111129-114433.jpg

Snel weer door, want als het je ergens niet bevalt , dan pak je gewoon de bus en op naar de volgende stad: Pucon. Avonturenstad nummer 1 van chili, je kunt hier werkelijk alles wat met wild water, vulkanen en hot springs te maken heeft… Daar werd ik natuurlijk alweer helemaal blij van… Aangekomen in het stadje, hadden we meteen een goed gevoel, dus meteen voor 5 nachten geboekt en een heerlijke uitvalbasis… Eerst maar eens kijken hoe we die pukkel van die vulkaan veilig konden beklimmen.

20111129-114818.jpg

Best ingewikkeld, er lag nog sneeuw op, sommige delen zelfs echte tiefschnee en op de een of ander manier presteerde die aktieve vulkaan het ook nog om continu erg giftige gaswolken te produceren. Daarnaast kon het ook nog flink spoken tijdens de beklimming dus er zijn velen halverwege de beklimming onverrichter zaken naar beneden gekeerd….

Maar alsof wij een geluksvogeltje op ons schouder hebben zitten, wij hebben het gehaald!!! Heel eerlijk, vanaf het moment dat we halverwege waren heb ik stilletjes elke 5 min gebeden of we aub niet zo veel geluk konden hebben en dat we vanwege het slechte weer niet verder omhoog konden…. Pfff wat had ik het zwaar! Om 4:30 ‘s ochtends als eerste gestart, Van 1200 meter tot 2800 meter de Villarica vulkaan beklommen, langs skiliften omhoog geklauterd en verder doorgegaan waar de skiliften ophielden… (ja Erik hier is jouw beklimming met board na je 5e val uit de sleeplift niets bij)…. Gepantserd met gear van het bedrijf (we leken wel marsmannetjes met schoenen, winddichte pakken, pikhouwelen, crampons en rugzakken van het bedrijf)

br />
20111129-121214.jpg

br />
20111129-115152.jpg
Ook die puist hebben we overmeesterd, maar ik heb toch wel een aantal keren flink gevloekt (inwendig natuurlijk – jullie kennen mij). Pff wat was dat zwaar! Maar na 10 minuten te bevriezen op de top moesten we weer naar beneden…. Op de top waaide het een beetje, ben daar dus uit mijn verschoning gewaait, dus ja dan word het weer iets frisser! Op zich een hele fijne, afdalen is 7 uur klimmen, alleen moesten we ook weer door die sneeuw naar beneden, wat minder aantrekkelijk was. Eerst nog even wat plaatjes schieten als bewijs dat we het gehaald hebben ;-)

<

20111129-115637.jpg

20111129-115648.jpg

20111129-115657.jpg

<

20111129-121430.jpg

Zoals jullie op de foto zien komen er nogal wat dampen van die vulkaan af, dit zijn dus H2S dampen. Zegt de meesten van jullie waarschijnlijk niets maar op mijn werk hebben we daar detect apperatuur voor en vlucht maskers. Je mag niet in zo’n gebied komen zonder de juiste instructie, hier kan iedere idioot omhoog en zeggen ze alleen dat je je adem in moet houden ALS zo’n wolk jouw kant op komt :-p. Mijn collega’s weten hoe dodelijk dit gas kan zijn, helaas had ik ook Anton niet bij me om als mijnvogeltje te dienen…. Dus mijn idee was zo snel mogelijk weer naar beneden !

Maar wat een aangename verrassing kwam er toen: ik vroeg me al af waarom we ook allemaal zo’n koekepan de berg op sjouwden, maar dat bleek dus een slee te zijn en niet een schep om ons bij lawines uit te graven;-) We zijn dus door de sneeuw heen Van 2800 meter hoog naar beneden gesleed! Voor de mensen die in menuires skien, het was ongeveer van de top van de mont de la chambre piste tot aan het dal! Al gillend langs alle andere mensen die nog omhoog aan het klimmen waren, sneeuw zat overal maar wat een feest en wat een snelheid. In een uurtje tijd kwamen we beneden aan, inmiddels zagen we er uit als verschrikkelijke sneeuwmannen maar wat een pret! Toen we beneden bij het busje stonden dat ons oppikte was het weer inmiddels zo omgeslagen dat er inmiddels al niet meer geklommen werd, en de kans is dus groot dat de mensen die wij voorbij gesleed waren ( en later gestart) de top niet eens meer bereikt hebben… Dus wat een geluk….

De volgende dag hadden we dat gevoel van geluk iets minder, we konden nog amper lopen, gelukkig hebben ze daar hier een hele goede oplossing voor: hot springs! Inmiddels waren Julia en Martin ook aangekomen in Pucon, dus maar weer met onze favo Duitse vrienden afgesproken. Zij zouden het eten koken en wij zorgden voor de wijn en het desert! Best wel weer keer lekker home made diner, na al dat uit eten!! Na een overvloedige maaltijd, en slechts 3 flessen wijn waren we er klaar voor. We hadden in de supermarkt nog een fles For de cāna gevonden. Dit is de rum die we met lex in Nicaragua erg lekker vonden, dus hier hadden we een liter van gekocht. Leek ons wel lekker in de hot springs! Maar ja rum daar moet cola bij, en een ijsblokje is ook wel prettig, dus bepakt met een perspex koelbox, gevuld met ijs, rum en cola waren we er klaar voor. We werden voor de deur opgehaald! De rit er naar toe was best pittig,door de bergen met 100 km/u, Ilya en ik zaten achterin, achteraf niet heel handig, aangezien Ilya nog wel eens wagenziek wordt :-D . Dus de hele rit waren we erg bezorgt, niet om Ilya, maar ze had de koeler op school met het ijs en we waren bang dat ze hierin zou overgeven hahaha. Maar goed ze heeft haar hoofd koel gehouden, hier oor verdween ze af en toe wel in de koelbox, maar dat namen we voor lief ;-) .

Eenmaal aangekomen bij de hot springs was het donker, dus het zal er best leuk uitgezien hebben, maar wij hebben het alleen op de foto’s kunnen zien. Toch wel handig zo’n flits ;-) . Hier hebben we nog geen foto’s van, de camera van Martin heeft een ander geheugenkaart en die zijn dus niet op de Ipad te plaatsen… Na een uur of 2 was de cola op en kwamen we er achter dat rum zonder cola ook best lekker is. Ilya die wat bezorgt was over de terug reis heeft het maar rustig aan gedaan met de rum, des te meer hadden wij, dus van onze kant geen klachten!! Tenminste tot dat Ilya zei dat we onze gids ook wat rum moesten geven, dit vonden wij allemaal niet zo’n goed idee aangezien het een nogal uitdagende rit terug was en onze gids ook onze chauffeur was :- P In de hot springs waren nog meer duitsers, deze jongens deden het erg goed bij de lokale bakvisjes…. Het was Julia die de jongens er op wees dat ze de foto’s thuis nooit konden laten zien, omdat ze allemaal jonger dan 15 waren!!! Dit tot grote hilariteit van ons hahaha. Na een uur of 4 in de hot springs was ook de rum op en was het dus tijd om terug te gaan… Helemaal soepel van dat heerlijke water (kan ook de rum zijn) weer terug naar ons hostel voor een lekkere nachtrust.

De volgende dag op zoek naar de volgende uitdaging! Uiteindelijk was het mijn idee om te gaan kajaken over een rivier. Dit met een opblaasbare kajak, dit is meer spectakel dan met een raft! De volgende dag om 2 uur gingen we op pad, eerst stukje instructie en daarna het water op. Hier hadden we nog even 5 min de tijd om te oefenen… Voor Ilya was dit iets te kort, ze had de controle over de kajak nog niet helemaal onder de knie! De gidsen waren echter lyrisch, Ilya nam echt iedere rapid alsof ze aan het surfen was! Zelfs achteruit was geen probleem voor haar, vooruit was zo weinig uitdagend dat ze uiteindelijk alle 7 rapids achterwaarts heeft gedaan! De gids werd steeds wilder van enthousiasme en melde ons dat we daar een voorbeeld aan konden nemen! De waarheid ligt net iets anders, Ilya had niet geheel controle over de kajak en bij iedere rapid ging ze dus ongewild achterstevoren eraf. Bij de laatste probeerde ze het ook zijdelings en toen ging het mis… Kajak omgeslagen en Ilya lag in het water, keurig met de kajak in 1 hand en de paddle in de ander. Op zich geen probleem, tot de guides haar in de boot hielpen, jaloers omdat ze het beter deed dan zij, sloegen ze dus Ilya’s voor tanden doormidden.

20111129-132727.jpg

20111129-132746.jpg

20111129-132800.jpg

20111129-132809.jpg

Dit is dus een van de weinige keren dat Ilya niet lacht op de foto. Staat nl niet zo fraai met gehavende voortanden…. De volgende dag zouden we weer door gaan naar Pichilemu, maar eerst nog maar even een tandarts opgezocht. Voor een kleine 70 € heeft deze tandarts er voor bezorgt dat Ilya niet de rest van de vakantie zonder lach op de foto hoeft! Echt vakwerk!

Na de tandarts nog even wat eten en we waren klaar voor de bus. Ik nam een pizza en Ilya een completo. Dit is een Chileense verse van een hotdog, wat we echter niet doorhadden bij het bestellen was dat deze hotdog wel erg compleet was. Alles zat er op en het broodje was ongeveer een halve meter lang….. De bediening rolt nu nog over de grond van het lachen, de blik op Ilya’s gezicht toen ze dit “broodje” zag, was echt ongelooflijk komisch! :-P . Toegegeven ze heeft een dappere 45cm weggewerkt, prima basis voor onze 10 uur durende busreisje naar Pichilemu. Komende dagen stond er zon, zee, strand en surfen op het programma. Afzien dus hahaha

19. Nov, 2011

Estancia Cristina, Laatste activiteit in Argentinie voor we naar Chili gaan

Estancia Cristina, Laatste activiteit in Argentinie voor we naar Chili gaan

Zijn we weer….
Na een radio stilte van een weekje toch maar weer een stukje schrijven. We hebben de afgelopen week weer het nodige meegemaakt… Vergeleken met jullie is het natuurlijk niets, snappen we ook wel! Wij missen het ook iedere dag meer, ‘s ochtends vroeg opstaan, brood smeren, naar het werk gaan etc. Toch proberen we iedere dag weer om jullie spannende dagen te evenaren, moet wel zeggen dat valt nog niet mee hoor ;-) .

Na alle wandelavonturen in El Chalten kwamen we weer veilig terug in de bewoonde toeristische wereld van el calafate ( hier hadden we een paar dagen geleden nog die mooie blauwe gletsjer beklommen). Volgens Korea, onze lokale touroperator hier, mochten we het plaatsje niet verlaten voordat we een bezoekje hadden gebracht aan estancia cristina. En nee,we zijn niet aan het discrimineren, Korea, de naam van deze jongen van Koreaanse-peruaanse afkomst was onuitspreekbaar voor ons westerlingen, en hij stelde zichzelf dus altijd maar voor als korea. Volgens hem was de trip die we nu gingen doen echt de kers op ons toetje. Quote van Korea: ” if there’s live on Mars, this is my idea how it looks like there” Onze verwachtingen waren dus ook hoog gespannen! Prettig was ook dat na onze inspanningen van de week ervoor dit een redelijk relaxt gebeuren moest zijn ;-) . Wel weer wat vroeg op, om 8 uur moesten we klaar staan. Dus 7 uur op: douchen, ontbijten en zoals het hoort stonden we om 7:50 klaar. Je zou zeggen na een kleine 2 maanden in Zuid Amerika hadden jullie beter moeten weten. Om half 9 waren er al 5 busjes gestopt voor ons hostel. Bij elk busje waren we naar het busje gesprint en werden we netjes, doch dringend verzocht weer uit te stappen, omdat het niet ons busje was… Maar, slechts 40 min later dan gepland mochten we eindelijk een keer blijven zitten in een bus, maakte ons ook niet meer uit of we nu wel of niet in de juiste bus zaten… We waren de eerste in de bus, dus we zaten direct achter de chauffeur, lekker ruim en goed zicht. Na een rit door heel het dorp zat de touring car vol en konden we op weg naar Estancia Cristina!

Na een rit van ongeveer een half uurtje maakten we alweer een stop bij een weg restaurant, waar we 15 min zouden stoppen. Kwam ons niet zo slecht uit, konden we nog even naar het toilet en de nog ietwat stramme benen strekken. Zodra we opstonden van onze stoelen kwam er achter uit de bus een stel aanrennen die direct op onze plek doken! Het leek wel een beetje op zo’n gebeuren bij de ligstoelen aan het zwembad, we waren te verbaasd om te reageren. Eigenlijk was het ook best grappig om te zien, het waren niet eens duitsers, maar Argentijnen hahaha. Dus na een kwartiertje maar een ander plekje in de bus gezocht. Een goede anderhalf uur later kwamen we aan bij een aanlegstijger van Lago Argentina, het grootste meer van Zuid Amerika. Daar stapten we op een catamaran om het laatste stuk van de reis naar Estancia Cristina te maken. De mensen die de sprint hadden getrokken om op onze plek te kunnen zitten waren onvermoeibaar. Wederom trokken ze een sprintje op het moment dat de bus, bijna, stil stond, ook nu wonnen ze met vlag en wimpel, ze konden als eerste aan boord van de boot. Wij waren maar blijven zitten, want het waaide best hard en het was behoorlijk fris. Uiteindelijk toen de laatste mensen klaar waren om op de boot te stappen zijn we de bus uit gegaan en de boot op. Dit stukje varen zou ongeveer 2 uur in beslag nemen. Het was echt een heel groot meer!! Dit bood ons de gelegenheid om eens goed te kijken in wat voor gezelschap we deze toer zouden volbrengen.. Dit was een bont gezelschap, met een ietswat hogere gemiddelde leeftijd dan we van te voren in hadden geschat! Na ongeveer een uur varen kwamen de eerste ijsschotsen voorbij drijven, dus muts op jas aan en naar buiten om wat plaatjes te schieten. Het uitzicht was best fraai en we waren zo’n beetje de enigen die de kou trotseerden!

20111118-132007.jpg

20111118-132110.jpg

20111118-132242.jpg

Dit duurde echter niet heel erg lang, binnen waren er inmiddels een hoop mensen wakker geschrokken. Op het moment dat de gids aan boord ook nog ging omroepen dat er fraaie ijsschotsen in zicht kwamen en er zicht was op de Upsala gletcher was het gedaan met onze rust aan dek. Het verbaasde ons hoeveel mensen er toch nog op zo’n bootje kunnen….Met veel pijn en moeite wisten we ons aan de railing vast te klampen om niet over boord te worden gekieperd in het gedrang.

20111118-133337.jpg

Met gevaar voor eigen leven heb ik nog een foto kunnen nemen van dat drijvende ijsblokje, hangend buiten de boot en mijn arm helemaal uitgestrekt, Ilya had me om mijn middel geklampt, zodat ik niet in het ijskoude water zou vallen. Ben blij dat ik de foto toch nog genomen heb, want dat was met al die mensen op het dek de enige manier om dit stukje ijs te zien…. In het echt hebben we hem dus niet gezien haha

20111118-134031.jpg

Nadat we het ijsschotsje en het zicht op de Upsala gletcher verlaten hadden gingen we door naar de estancia toe. Eenmaal aangekomen werden we in groepen verdeeld, wij gingen eerst stukje lopen naar het museum en aansluitend lunchen, de andere groep ging direct op pad in 4 wheel drives. In het museum aangekomen kregen we in keurig engels te horen wat “estancia cristina” nu eigenlijk was! Ergens begin vorige eeuw is er dus een schots stel hierheen geemigreerd en hebben hier in deze uithoek een schapen farm gestart. Dit was niet makkelijk, want buiten het feit dat het hier een redelijk ruig landschap is, moesten ze 3 dagen reizen met de stoomboot om hier te komen. Eenmaal aangekomen was er dus niets….. Na ongeveer een half jaar in tenten geleefd te hebben was er een tijdelijk onderkomen gebouwd en kon de farm gestart worden. Het mooie hier was dat als je 30 jaar op deze plek zou wonen, dan werd het je eigendom, dus klein beetje afzien maar dan heb je ook wat. Het stel kreeg 2 kinderen, de dochter kreeg op 18 jarige leeftijd een long ontsteking. Aangezien de dokter ongeveer 2 maanden reizen weg woonde kwamen ze daar ongeveer 7 weken nadat ze gestorven was aan! Hoe bedoel je in een uithoek wonen, wij hebben het dus nog niet zo slecht met 1 ziekenhuis voor Schiedam en Vlaardingen… Maar goed mensen zijn wel daar gebleven en de farm begon flinke winsten op te leveren, blijkbaar was het wel een zeer gunstige leefomgeving voor de schapen. Na 29 jaar, 1 jaar voordat de grond hun eigendom werd, had de Argentijnse regering het luminieuze idee om het hele gebied natinaal park te maken! Weg eigendoms rechten…. Maar de mensen mochten er wel blijven wonen en werken, toch best coulant toch? Ik moet wel zeggen ze hadden er wel wat moois van gemaakt.

20111118-144207.jpg

20111118-144242.jpg

Goed na dit historisch besef konden we gaan lunchen, we hadden het idee dat we hier in het restaurant wel wat empenada’s konden scoren, maar dat hadden we mis! Op de boot was gevraagd of we een lunch op de estancia wilden of dat we zelf wat mee hadden genomen. Ilya had de beste man gezegt dat we zelf wat mee hadden, dus we deden niet mee aan de lunch. Op zich hadden we ook wel wat mee genomen, appeltje, banaan en wat pinda’s, maar lang niet genoeg voor een volledige lunch. Had je je niet aangemeld voor de lunch aan boord, dan had je dus pech…. Een kopje koffie met wat koekjes en daar moest je het maar mee doen dan. Helaas omkopen wilde ook niet lukken, gelukkig ook nog wat chocola in mijn tas gevonden, dus verhongeren zou niet gebeuren! Om het goed te maken beloofde Ilya mij ‘s avonds een Lomo biefstuk van minstens een halve kilo!!!! Met die belofte klaarde mijn humeur al weer iets op, al kon ik me niet los maken van de gedachte dat die kers op het toetje wel heel veel weg had van een van der Valk kers :-P . De lunch was vrij snel weg gewerkt en om nu naar al die heerlijke maaltijden te kijken die geserveerd werden, blijkbaar spraken zij iets beter spaans dan wij, gingen we maar naar buiten om wat foto’s te schieten… Op weg naar buiten zagen we wel dat we Schiedam hier wel wereldberoemd is geweest hahaha.

20111118-145649.jpg

Eenmaal buiten nog wel wat foto’s gemaakt en wachten tot we met de 4 wheel drive op pad mochten :-s

20111118-145515.jpg

20111118-145430.jpg

Na een klein uurtje door elkaar geschut te zijn in de 4 wheel drive kwamen we aan in een landschap wat inderdaad verdacht veel weg had van iets wat je op mars zou verwachten….

20111119-160821.jpg

Vanaf dit punt moesten we nog zo’n 800 meter lopen, dan konden we de Upsala gletcher zien. Nu was het niet echt een super vlak pad, maar voor ons een peuleschil. Echter aangezien we met de bejaarde soos op pad waren van het van der Valk hotel schoot het niet echt op…. Sociaal als we zijn hebben we al die bejaarde gebakjes maar geholpen over die kiezelsteentjes heen. Aan het einde van het stukje klimmen was de beloning daar!!!! Wat een uitzicht en wat een kleuren… Hier kun je dus geen foto verzieken, de ene nog mooier dan de andere ;-)

20111119-161656.jpg

20111119-161722.jpg

20111119-161738.jpg

20111119-161747.jpg

Omdat onze ingewanden nog iets wat doorelkaar geschut waren moeten we nog wel wat oefeningen doen om de nieren en lever weer van plaats te laten wisselen;-) Ilya wist de perfecte oefeningen daarvoor!!

20111119-162044.jpg

20111119-162053.jpg

Ik geloofde het wel, moesten tenslotte ook nog terug in de 4 wheel drive, dus aan de zelfde kant zitten als op de heenweg en alles moet ongeveer op de juiste plek terecht komen :-P , dus heb ik het van een afstandje aangekeken….

20111119-162350.jpg

Eenmaal weer op de boot lekker in slaap gesukkelt, vreet blijkbaar een hoop energie al die oude van dagen op weg helpen. Na een uurtje werd ik wakker met een stijve nek en een grote vlek op mijn jas, toen ik om me heen keek werd het me wel duidelijk, zoveel verschilde ik niet meer met die ouwetjes aan boord… Ook die zaten allemaal te kwijlen op hun jassen whahaha.
Al met al hebben we een raar dagje gehad, maar wat een uitzicht… Omdat ze zo mooi zijn hier nog een paar mooie plaatjes ;-)

20111119-162856.jpg

20111119-162923.jpg

Terug in ons hostel, spullen ingepakt en snel naar bed, de volgende dag gingen we onze volgende stempel in ons paspoort halen, die van Chile!!!!!!!

Ps

De foto’s zijn terug te vinden in het album el Calafate

11. Nov, 2011

Calafate,El Chalten hiken

Calafate,El Chalten hiken

Na een vlucht van kleine 2 uur kwamen we aan in el Calafate. Dit deel van Patagonie staat bekend om de gletchers en hiking tracks. Dus de wandelschoenen uit het vet en mentale voorbereiding gestart. Martin en Julia (duits stel nr 2 waar we mee opgetrokken waren in Ushuaia) zaten ook bij ons in het vliegtuig. Zij zijn ook een half jaar op reis, echter wij zijn de elite onder de backpackers, geen tent bij ons, hotels als dat zo uitkomt…. God zij dank hebben wij de mogelijkheid tot luxe, financieel gezien dan. Het klinkt wel erg leuk en romantisch kamperen, maar onze backpacks vind ik al zwaar, daar ga ik helemaal geen tent meer bij krijgen. Sterker nog, moet er niet aan denken, kom je helemaal afgetobt ergens aan moet je nog een tentje opzetten. Nee niets voor mij, Ilya is nog niet overtuigd, maar voorlopig win ik nog op punten :-P .

In El Calafate samen met Julia en Martin een taxi gedeeld, we hadden al een tip gehad van Goran en Johanna (1e duitse stel waar we mijn verjaardag mee hebben gevierd) dus daar gingen wij heen. Martin en Julia gingen fijn camperen, ons hostel lag op het oude vliegveld, letterlijk aan de landingsbaan, die ze maar omgetoverd hadden tot laatste stukje snelweg naar het dorpje. Helaas kon het vliegtuig ons hier niet meer naar toe taxien dus vandaar dat we de taxi gedeeld hadden! Hier zouden we 2 dagen verblijven, helaas hadden ze geen 2 persoons kamer meer. Dus moesten we het doen met een 3 persoonskamer, op zich prettig, maar we moesten ook voor 3 personen betalen…. Dus Lex het verschil rekenen we wel aan je door, want als jij ons gewoon op was komen zoeken had dit perfect geweest hahaha. Maar goed gezien onze Artis ervaring in Ushuaia stond ik er op dat we een kamer met eigen badkamer zouden nemen! Hier kwam dus maar weer duidelijk naar voren dat we de snobs onder de backpackers zijn!! De kamer was nog niet klaar, dus bagage afgegeven en op naar het centrum.

Het is dus een klein dorpje, want Martin en Julia liepen we dus een keer of 6 tegen het lijf. Bij de supermarkt, in de winkelstraat, de bank, het reisbureautje, de koffietent en voor de camping. Toen konden we er niet meer onderuit de volgende dag zouden we ze na onze avonturen op en rond de perito Moreno gletcher opzoeken voor een drankje. Op internet had ik het adres gevonden van een leuk reisbureau. Hier werden we hartelijk ontvangen en vol enthousiasme volgepompt met alles wat hier in de omgeving te doen is. Nadat we aangegeven hadden dat we het even wilden laten bezinken werd ons direct 2 biertjes aangeboden. Onder het genot van deze biertjes waren we er snel uit! De dag erna een excursie naar de perito Moreno gletcher, volgende dag met de bus naar het hiking paradijs El Chalten. In dit dorpje 3 nachten slapen tussen het hiken door. Na 4 dagen terug naar el Calafate, volgende dag naar estancia Christina. Terwijl Ilya dit allemaal ging vast leggen ben ik achter de Ipad gekropen om een vlucht te boeken van Puerto Natales naar Puerto Montt. Volgen jullie het nog, zou ik knap vinden, aangezien het mij pas duidelijk wordt bij afloop van deze turbo week om het volledig op mijn netvlies te hebben :-P .

Dag 1 hier was dus een regel dag, ‘s avonds naar een leuk restaurant met uitzicht over de bergen en een gletcher meertje.

20111108-151541.jpg
Het meertje was niet meer te zien, het was inmiddels te donker, maar de luchten zo mooi!!! De volgende morgen om 8 uur werden we op gepikt met de bus, hiervandaan was het ongeveer 2 uur rijden naar de perito Moreno. In de bus kwamen we dus ook weer mensen tegen die we dus al in Buenos Aires tegen waren gekomen. Klein wereldje dus haha. Na de busrit werden we afgezet op de terrassen van de gletcher. Hiervandaan had je een fantastisch uitzicht op het totale panorama. Nou moet ik ook panorama foto’s kunnen maken, maar dat is me nog niet gelukt. Dus zullen jullie het moeten doen met een paar suffe foto’s, het grootse van zoiets gaat toch verloren in een foto, panorama of niet…

20111108-152449.jpg

Terwijl we stonden te kijken naar dit natuurspectakel braken er constant stukken ijs af, dit ging met zo’n geweld dat je constant het idee had dat er een zware onweersbui recht boven je hoofd hing. Je weet alleen niet waar en wanneer zo’n stuk gaat vallen, dus op de foto zetten is eigenlijk onmogelijk. We hadden het al opgegeven, totdat er een mus zo dicht bij mij op de railing kwam zitten. Ilya was hier net een foto van aan het maken toen zo’n stuk naar beneden kwam zetten, ‘s avonds kwamen we er dus achter dat die suffe fot toch nog wel heel aardig. Hier stond dus, welliswaar heel klein in beeld, een stuk ijs dat afbrak ;-)

20111108-153518.jpg

Na een uur of twee met open mond dit aanschouwd te hebben gingen we weer verder, met de boot gingen we voor de gletcher langs naar de voet. Hier kregen we uitleg over wat ons te wachten stond en wat we eigenlijk zagen. Na Antartica en Groenland ligt hier in de Andes het grootste zoetwater reservoir ter wereld. Dit gigantische ijsblokje duwt als er weer sneeuw valt het ijs voor zich uit, wat deze gletcher voedt. Vervolgens moesten we een paar honderd meter lopen waar we ijzers onder gebonden kregen en verteld werd hoe we daar mee om moesten gaan.

20111108-155549.jpg

Belangrijkste tip was wijd beens lopen, anders kreeg je van die lelijk grote gaten in je kleding en in je kuiten. Dit was absoluut niet de bedoeling, het gletcherwater was schoon en dat wilde ze zo houden en oh ja het was misschien ook een beetje pijnlijk voor jezelf!! Verder moest je niet in de grote spleten vallen, dit was buiten het feit dat het waarschijnlijk dodelijk was ook slecht voor het water, omdat je tijdens de val jezelf hoogst waarschijnlijk vervuilde ;-) . Na deze opbeurende teksten gingen we eindelijk het ijs op. Laat op dit moment nu ook de zon volledig doorbreken!! Hierdoor kwam de volledige glorie van de gletcher (intens blauwe kleur) helemáál naar voren…

20111108-155451.jpg

20111108-155508.jpg

De wandeling was werkelijk waar onbeschrijflijk mooi, de foto’s hoe goed ze er ook uitzien, doen de werkelijkheid geen eer aan. Dit heeft ons er niet van weerhouden toch een dappere poging te wagen met onze snipsnap camera en ik moet zeggen het heeft wel een paar fraaie plaatjes opgeleverd.

20111108-160008.jpg

Na een ruime 2 uur en ruim 200 foto’s verder waren we weer aan het begin (eigenlijk het eind) van de gletcher en stond ons een heerlijk glaasje famous grouse whiskey te wachten. Nu heb ik me laten vertellen dat dit natuurlijk geen echte whiskey is en dat ijs in je whiskey al helemaal not done is! Maar ijsklontjes hier zijn waarschijnlijk ouder dan menig goede whiskey, dus jullie whiskey drinkers moeten het ons maar vergeven ;-)

20111108-160419.jpg

Al met al was ons bezoek aan de gletcher in 1 woord te omschrijven…..

WOW

20111108-161538.jpg

De weg terug in de bus waren we zo overwelmd door alle indrukken dat we beiden een uur later met een stijve nek en kwijlvlek op onze trui wakker werden.. Zoals beloofd gingen we nog even langs op de camping bij Julia en Martin. Snel langs de supermarkt een flesje wijn halen en ff gezellig met onze nieuwste duitse vrienden een drankje doen! ( Komen hier heel veel duitsers tegen, en nee dat zijn geen gevluchte duitsers uit de oorlog ;-) ) De eerste fles wijn was binnen een zucht en een scheet leeg, gelukkig hadden zij nog genoeg flessen wijn, dus we hoefden niet op een droogje te zitten…. Ruim 2 vrolijke uren verder besloten we toch maar naar ons hostel te gaan, we hadden sinds de lunch niet meer gegeten,en de dag erna moesten we alweer naar El Chalten. In ons hostel zelf maar ff een uitsmijtertje gemaakt, douchen en naar bed! Wat een fantastische dag, dat er nog maar velen mogen volgen zoals hier!!!

Na een nachtje slapen waren we klaar voor het volgende deel. Hier stonden een paar flinke wandelingen op het programma. Na een paar weken wat minder fysiek actief bezig zijn waren we er klaar voor. De busreis was een uur of 4 naar el Chalten, dit dorpje bestaat pas sinds 1985, zoals Ilya het dus heel lief zei tegen mij, mhhh het stadje is dus 13 jaar jonger dan jij bent…. Dit compliment is nog steeds aan het bezinken, weet nog niet of ik het helemaal op waarde kan schatten, hahaha! Aangekomen in het dorpje op naar ons hostel, gelukkig hadden we die van te voren geboekt, want de helft van de bus had niets geboekt en die kwamen ons allemaal voorbij rennen. Ze hadden nl in de bus te horen gekregen dat er niet zo heel veel overnachtings gelegenheden waren en als ze er waren dan merendeel slaapzalen. Zodra we onze backpacks om hadden gehangen werden we al weggeduwd en voorbij gesprint, best knap met die koffers op wieltjes! Zeker gezien het feit de wegen hier allemaal gravel wegen zijn, helaas waren we te zwaar bepakt om dit beeld op de foto te zetten. Gelukkig hebben we het filmpje van de pinguins nog, dat komt nog het meest in de buurt hahaha. Toen we dus bij het hostel aankwamen werden de eerste al weggestuurd, omdat het vol zat…. Best fijn dat plannen vooraf. Dat in gedachte houdend besloten we deze dag te gebruiken om nog wat zaken te regelen. Zo moest ik oa nog een paypall account bevestigen om een vlucht te kunnen boeken! Boodschappen doen voor onze hike morgen. Komende 2 dagen stond er genoeg activiteit op het programma, een rustig dagje was dus misschien wel verstandig. Hier vonden we dus ook de gift shop, bekijk de foto en jullie snappen waarom we geen souvenirs mee nemen. Mocht je er wel 1 krijgen van ons weet je hoe onze vriendschap ervoor staat hahaha

20111111-115212.jpg

De eerste dag lopen begonnen we al goed, we waren vroeg wakker, dus konden er een lekker lange dag van maken…. Toen we elkaar aankeken wisten we genoeg, ontbijt was tot 10 uur tijd genoeg om ons nog even om te draaien, vroeg opstaan moest de dag erna al hahaha. We hadden nl al een hike met gids geboekt voor de 2e dag hier. Voor deze hike moesten we ons om 6:45 melden, nu stond er niemand op ons te wachten, 10 uur ontbijten was te verleidelijk. Uiteindelijk begonnen we om 11 uur aan onze eerste echte wandeltocht, niet te lange tocht want de dag er na was de tocht der tochten. Ik wilde halverwege nog een mooie klim maken, maar Ilya heeft me hier van weer houden. Het was nl 1,5 uur al zigzaggend naar boven klimmen en het was best nog een beetje bewolkt. De kans dat we mount Fitz Roy in volle glorie zouden meepakken was niet heel groot en we hadden hem al ( van een afstandje dat wel) op de gevoelige plaat liggen!

20111111-115400.jpg

Verder was het toch nog een stevige wandeling geworden van zo’n 6 uur! Wel op het gemak gelopen om de mooie uitzichten op de foto te zetten en redelijk pad om te lopen, paar klimmetjes, maar niet te gek.

20111111-115918.jpg

Aangekomen in ons hostel, lekker flesje wijnen een pizza gehaald. Nadat we de pizza hadden verslonden, hadden toch wel honger gekregen van het lopen, kwamen Marjolijn en Hiske net binnen van hun wandeling die dag. Deze nederlandse meiden waren ongeveer gelijk met ons binnen gekomen en waren dus ook zo verstandig geweest om vooruit te boeken. Onze fles wijn was snel leeg en de volgende werd direct aangebroken. Al met al een erg gezellig avondje, blijkt dat Marjolijn haar oma bij ons om de hoek woont in Schiedam, hoe klein kan de wereld zijn! Volgende morgen werden we al om 6:45 geacht aan de guided trek te beginnen, dus hebben we het ondanks dat het zo gezellig was niet te gek laat gemaakt.

De volgende dag om 5:45 op, pfff nu wist ik weer wat ik zo haat aan de ochtenddienst, snel ff douchen warme kleren aan, licht ontbijt en we waren er klaar voor! Lunch pakket en flessen water in de tas en we konden gaan. Om 6:45 stonden we bij het kantoortje vanwaar het zou beginnen, relaxt want de 4 wheel drive stond al klaar om ons het eerste stuk het park in te rijden… Tenminste dat dacht ik, helaas was dit niet het geval…. Onze gids was een dame (ben haar naam vergeten, heb nl een groot deel van mijn geheugen van die dag onderweg verloren), deze dame was 2 turven hoog en redelijk pezig en later werd ons wel duidelijk waarom er geen grammetje vet aan zat. Verder zaten er nog 2 Argentijnse jongens en een Belgisch stel in onze groep. Vanaf het dorp ging het pad direct redelijk stijl omhoog en onze gids had er al direct een lekker tempo in. De belgen hadden al direct moeite met het tempo, zij waren niet zo verstandig geweest als wij,( lees Ilya), en hadden de dag ervoor wel een zware wandeltocht gedaan. Eenmaal een beetje opgewarmd dacht onze Lorna Kiplegat dat er wel eens een nieuw wereld record in zat vandaag. Onder een moordend tempo werden we hier over de bergen heen gejaagd, op het moment dat we ff stopten om een mooi fotootje te schieten moesten we direct 5 minuten sprinten om haar weer in te halen!

20111111-123725.jpg

Al met al hebben we dus niet veel foto’s genomen die dag, we komden het gewoon niet meer opbrengen die sprints iedere keer… Na een uurtje of 3 in dit moordende tempo kwamen we aan bij een camping, hier konden we onze waterflessen vullen, want het stuk wat nu ging volgen was bijzonder lastig en zwaar…. We hadden nog geen tijd gehad om wat te drinken, dus de flessen waren nog vol! Dus de tijd maar even gebruikt om op adem te komen en een banaan en wat chocola naar binnen te frommelen. Het was me al aardig gaan duizelen en het licht onbijt was duidelijk niet voldoende voor dit huzarenstukje. Een stevige pastamaaltijd was meer op z’n plaats geweest! Maar goed krappe 5 minuten later stond onze gids al weer in de startblokken, ondanks de handicap van ons, zou ze hoe dan ook het record verbreken vandaag! Restte ons dus niets dan te volgen, het tempo werd nog iets opgeschroeft, we hadden tenslotte 5 minuten zitten luieren… Het eerste stukje viel nog mee stukje naar beneden stukje omhoog en toen moesten we via een touw een rivier over steken. Dat was dus de reden dat we zo’n charmant harnas aangemeten hadden gekregen. Dit was het hoogtepunt van de ochtend, er kon slechts 1 tegelijk de rivier over, we waren een kleine 4 uur onderweg en al hondsmoe, dus elke minuut die we konden zitten was meegenomen. Konden we gelijk wat foto’s maken, was ons ook nog niet echt gelukt tot nu toe.

20111111-130103.jpg

20111111-130128.jpg

Eenmaal aan de overkant moesten we door het grind omhoog, boven aangekomen was het een spectaculair uitzicht. Het pad dat voor ons lag was ook zonder klimmen, dus dit was een sprint (met minimaal risico van een val van 30 meter naar beneden) wel waard!

20111111-130455.jpg

Op het moment dat ik weer aangesloten was stond de rest klaar voor het zwaarste deel van de hike, een klim door een stuk bos langs de afgrond. Dit was nodig om de gletcher te kunnen bereiken. Na de klim begon de volgende uitdaging over het moreen gesteente naar beneden naar de rand van de gletcher. Omhoog gaand is het nog wel mogelijk om niet naar beneden te kijken, maar over al die los liggende moreen stenen naar beneden gaand moet je echt wel naar beneden kijken om niet te vallen. De losliggende stenen, die we naar beneden rolden terwijl wij erop gingen staan, verdwenen bij de rand 200 meter lager uit zicht en na een seconde of 5 hoorde je dan een plons. Dit betekende dus dat als we vielen we een aardige duikvlucht konden verwachten het gletchermeertje in. Erg aantrekkelijk als je levensmoe bent en je er een dramatisch eind aan wilt geven, maar wij hebben nog ruim 4 maanden vakantie te goed, dus was dit voor ons geen optie. Met het dun in de broek kwamen we beneden, dit hadden we overleefd, over de terugweg wilde ik nog even niet nadenken… Na een paar honderd meter balanceren langs de rand van de gletcher konden we onze ijzers onder binden en gingen we de gletcher zelf op. De gids had aan Ilya gevraagd of ze honger had en nadat ze dit met volmondig JA had beantwoord gingen we dus niet zitten om te lunchen, echter het tempo nog meer omhoog! Na nog wat poep in de broek momenten ( springen over spleten in het ijs, mooi diep blauw, maar te diep om in te vallen zonder blijvend letsel over te houden), kwamen we aan bij een ijs muur. Hier ging het doel van deze helle tocht beginnen. Wij mochten even lunchen, terwijl de gids de safety line ging ophangen voor het ijsklimmen. Dat ijsklimmen was de reden dat we deze hike geboekt hadden. Nu had ik veel liever de 6 uur ervoor, tijdens onze tocht hier heen, aangezekerd geweest, de 15 meter die we maximaal konden vallen met het ijsklimmen leek lang zo dodelijk niet. Nadat de gids de safetyline had bevestigd werd er gevraagd wie er als eerste aan het hoogtepunt van de dag wilde beginnen! Niemand stond te springen we waren veels te blij dat we ff konden zitten en eten en drinken. Uiteindelijk voelden de belg en ik de teleurstelling van de gids te zwaar op onze schouders en boden wij aan als eerste te klimmen.

20111111-133710.jpg

20111111-133731.jpg

Het was best grappig, maar 6 uur met een zweep opgejaagd te worden voor nog geen 5 minuten klimmen was misschien een beetje verkeerd geproportioneerd! Na de laatste klimmer konden we nog 5 min zitten, totdat de touwen opgeruimd waren. Daarna begon de terug tocht. Het was inmiddels 13:30 en nog zeker 5,5 uur terug lopen, tenminste als we het record wilden breken. Dat wilden we natuurlijk maar al te graag, want terug zonder gids was een zekere dood sterven, dus ja dat record ging gebroken worden. Na het zwaarste stuk (terug) overleefd te hebben kwamen we Marjolijn en Hiske tegen, lekker relaxt in het zonnetje zittend, tegen. Onder het rennen door konden we ze nog net vertellen hoe zwaar het was. Marjolijn kwam ons achterna rennen met een handvol drop, heb ilya nog nooit zo dankbaar zien kijken. Nog snel even gezwaaid en onze gids weer achterna geraced. Die beloofde ons bij de camping koffie en thee. Dat hield ons net genoeg op de been. Na de koffie en thee snel weer op pad voor de laatste 3 uur zwoegen. Gelukkig was het vandaag super mooi weer, schijnt hier hooguit 15 dagen per jaar zo te zijn, de rest regen en harde wind. Het had dus veel erger gekunt allemaal ;-) uiteindelijk waren we om 19:00 weer in het dorp. Hier zijn we de eerste de beste pizzaria in gegaan, een kop soep en empenadas besteld samen met een literfles bier. Nadat we dit hadden weggewerkt strompelend terug naar het hostel. Nog heel even kort verslag gedaan bij Marjolijn en Hiske en direct onze kamer op. Zittend op bed onze schoenen uit gedaan, we weten niet of we nu bedwelmd door de geur uit onze schoenen buitenwesten zijn geraakt of dat het toch gewoon vermoeidheid was, maar feit is wel dat we ruim 11 uur later wakker werden ;-) . Dit hadden we maar mooi gedaan, dit kunnen niet veel mensen zeggen (niet dat er zoveel mensen overlijden met deze trip, maar wel veel mensen verstandiger zijn en hem gewoon niet doen hahaha) !!! Al was de gletcher climb het afzien niet waard, we hebben wel een wereldrecord op onze naam staan hahaha. De totale afstand die we afgelegd hadden lag ergens rond de 36km, en dat met behoorlijke pukkels in ongeveer 12 uur!!

Na het ontbijt tassen ingepakt en uit gecheckt, we hadden de avond bus terug geboekt. Deze ging pas om 19:00 uur konden we nog een trek lopen voor we terug gingen naar El Calafate… Hoe naief waren we toen we dit boekten hahahaa. De hele dag niets anders gedaan dan luieren en een beetje kletsen met iedereen die ons maarwilde aanhoren. Miscchien wilden ze dat ook niet maar daar hadden wij geen boodschap aan….. De busreis lekker geslapen en nadat we in ons hostel in aankwamen gelijk naar bed gegaan. De volgende dag werden we al weer om 8 uur opgepikt voor het volgende avontuur…… Estancia Christina, maar daar meer over later!!

Ps ik snap niet waarom de engelse het ” scared shit less” noemen als je toch echt “een broek vol poep” van angst hebt!

06. Nov, 2011

Ushuaia

Ushuaia

Na een vlucht midden in de nacht (6 uur ‘s morgens) uit Buenos Aires kwamen we aan in Ushuaia. De meest zuidelijke stad ter wereld, tenminste dat werd ons verteld door de Argentijnen. Later kwamen we erachter dat er een plaatsje nog zuidelijker ligt, maar dat is in Chili. Dit telt dus niet vinden de Argentijnen…. Het ligt echter slechts 20 km zuidelijker, dus voor ons is dit dus echt het einde van de wereld, laatste stop voor de zuidpool. Zeg maar oude Pekela en dan rechts af, maar dan iets fraaier!! In ieder geval wat betreft de omgeving, Ushuaia zelf is volgens ons wel een zustersstadje van oude Pekela ;-) .

Het vliegveld is werkelijk fantastisch. De landingsbaan ligt op een schiereiland, midden in het Beagle kanaal. Dit kanaal was voor het panama kanaal de enige optie om van de atlantische oceaan naar de stille oceaan te komen en vica versa. Vanaf het ultra moderne, maar goed in het ruige landschap passende vliegveld, hadden we een prachtig uitzicht op de besneeuwde bergtoppen. Het wintersport gevoel bekroop ons gelijk, ook de heerlijke bergluchten deden de truc en als we onze ogen sloten waren we voor ons gevoel al in Tignes. Gelukkig duurt dit nog ruim 5 maanden ;-) .

20111105-232236.jpg

Ilya had al wat voorwerk gedaan en wat adressen opgezocht van hostels, dus de taxichauffeur opdracht gegeven om naar een hostel te gaan in het centrum, dan moest het goed komen. Eenmaal afgezet voor de deur ging Ilya naar binnen en bleef ik buiten op de bagage passen. Afdingen gaat stukken beter als Ilya alleen is, ik ben te snel tevreden met de prijs die ze zeggen en Ilya ziet hier meer de sport in dan ik. Zo hebben we inmiddels de taken aardig verdeeld! Na een paar minuten kwam Ilya al weer naar buiten en gezien haar vele successen tot nu toe stond ik al klaar om naar binnen te stormen om het toillet te verstoppen :-P . Maar helaas, ze hadden alleen bunk bedden en als we een kamer voor ons zelf wilde kon dat, maar dan moesten we voor 8 bedden betalen. Dit was zelfs mij iets te gortig, dus bepakking op onze rug en naar het toeristen office. Gelukkig is het hier ongeveer 22 graden kouder dan in Buenos Aires dus de meeste kleding hadden we aan. Dit maakt onze back packs ineens stukken lichter, al kan dit ook alleen maar zo lijken, omdat het vvv een stuk lager aan de berg lag en we dus alleen naar beneden hoefden te lopen.

Eenmaal aangekomen bij het vvv bleek dat een reservering misschien wel op zijn plaats was geweest. Weinig hostels en hotels die enigzins betaalbaar waren hadden nog wat ruimte, alleen de hotels voor 150€ per nacht waren nog voldoende vrij! Gelukkig toch nog een hostel achtig iets gevonden voor 32€ per nacht, dat zijn de betere prijzen. Enige nadeel was dan wel dat we een gedeelde badkamer hadden, maar dat hadden we in BA ook en dat was ook niet echt een probleem. Dus back packs weer op en lopen naar hostel des Artes, nu kwamen we er achter dat onze back packs ook weer niet zoveel lichter waren! Dat hele kolere end naar beneden, moest nu weer omhoog gelopen worden. Voor degene die wel eens in Altea geweest zijn, probeer je voor te stellen als je lamsvlees bent wezen eten je die weg omhoog naar het huis loopt alleen dan met 20 kg bagage op je rug. Kan je verzekeren word je niet vrolijk van…

Eenmaal aangekomen in hostel des Artes, werden we uiterst vriendelijk ontvangen door onze gastheer. Marcos was zijn naam en hij sprak alleen spaans, maar dat hinderde hem totaal niet… We zijn hier 4 nachten gebleven en alle dagen bleef hij in sneltrein vaart onze spaanse spreekkunsten testen. Christian was te moeilijk voor hem om uit te spreken, dus werd ik al snel omgedoopt tot Pepe. Dus noemde ik hem maar Kokkie, dat begreep hij dan weer niet, want wat hij kan kunnen wij ook. Hij spaans lullen in hoog tempo tegen ons , wij nederlands ratelen tegen hem, moet vast erg grappig hebben geleken voor een buitenstaander ;-) . Maar wonder boven wonder, het werkte, af en toe een woordje spaans ertussen door en hij een woordje engels en we hadden alles door wat er gedaan kon worden hier. Het enige wat we nog niet hadden kunnen ontdekken waarom dit golfplaten huisje hostel des Artes was genaamd, het artistieke konden we nog niet ontdekken, maar goed prima bed en kamer en douche toillet net naast onze deur, dus dat namen we maar voor lief.

Na een heerlijk ontbijtje in ons hostel, maar even het stadje verkennen. Ushuaia is een soort Val Thorens, gericht op wintersport, maar ook zo uit de grond gestampt, zonder ook maar enige intentie te hebben om het geheel in het landschap te laten opgaan. Maar goed we komen hier, net zo goed als Valto, niet voor het stadje, maar voor wat de omliggende natuur ons te bieden heeft. Dus op naar het haventje om eens wat ideeen voor een tochtje door het beagle kanaal op te doen. Na een beetje langs alle kantoortjes gewandeld te hebben was ons oog gevallen op een tour met een zeilbootje, voordeel was dat hier de groep maximaal 10 personen zou zijn en de eigenaar was een wereld beroemde bioloog! Althans in Usuaia in ieder geval wel, volgens zijn vrouw dan….

20111105-232559.jpg

Maar goed anderhalf uur later werden we al verwacht, dus nog snel ff een lunchen bij tante Sara (blijkt een soort restaurant keten te zijn in ushuaia – er zijn er 2) en we waren er klaar voor. Het zeilbootje moesten we delen met nog 8 andere gasten, de bootsmaat en Ushuaia’s eigen Jaques Cousteau! Onder deze mensen was wederom ook een duits stel, waar we mee aan de praat raakten. Zoals wel vaker is gebleken is de route die wij volgen niet helemaal uniek;-). De komende periode zullen we Martin en Julie dan ook nog wel een paar keer tegen het lijf lopen … Zodra we de haven uit waren mochten we op dek gaan zitten, dit was in het zonnetje geen straf, maar voor de zekerheid toch maar een door de bemanning aangeboden regenjas aangedaan. Dit was ook handig voor als we aan land gingen op een eilandje, deze camouflagejassen zorgden ervoor dat we opgingen in de natuur en de vogels niet afschrikten! (zie foto).

20111105-232818.jpg

Het is een gods wonder dat we al dat fraais nog gezien hebben ;-)

Het feit dat het zeil dat gehesen werd alleen voor de show was werd meer dan vergoedt door het verhaal van onze Jaques Cousteau. Hij wist inderdaad veel te vertellen over de flora en fauna en over de lokale inheemse bevolking. Deze was helaas uitgestorven door ons westerlingen, maar er was nog genoeg over bekend. Voor zover bekend hadden deze mensen zich perfect aangepast aan deze onvergevings gezinde omgeving! Ze liepen hier naakt rond, zonder enige vorm van kleding, op een simpel lende doekje na dan. Dit was mogelijk omdat ze van nature al een hogere lichaams temperatuur hadden, zo’n 38 graden C. Persoonlijk dacht ik dat alles een stuk interessanter zou zijn als ik hier een eeuw eerder was langsgegaan :-) …. Maar onze beste Jacques heeft ons hele mooie zeeleeuwen, aalscholvers en pinguins laten zien.

20111105-233015.jpg

20111105-233033.jpg

20111105-233102.jpg

20111105-233116.jpg

Wat zijn die pinguins leuk om te zien! We hebben een filmpje gemaakt van de 4 daltons die achter elkaar aan liepen te keuvelen, het bijpassende muziekje moeten jullie er zelf maar bij bedenken! Dit filmpje staat op de picasa site en de link ervan kun je nu ook via deze site aanklikken, met dank aan onze web designer ;-)

Na onze redelijk relaxte boottocht konden we de volgende dag wel een flinke hike aan, 15 km uiteindelijk… Het trail was niet heel duidelijk ( of onze short cuts waren met een reden niet als pad aangeduid) dus we hebben naast echt hele mooie landschappen, de echte woody woodpecker ook een (in het vertaald fries) kletspoot mogen ondervinden… Ach hoort erbij…. Wat moeten we hier verder nog over vertellen. 15 km klimmen en klauteren over rotsen en langs de kust, door het bos. Als ik het zo schrijf klinkt het helemaal niet zo geweldig als wij het ervaren hebben, maar bekijk de foto’s en misschien begrijp je wat we bedoelen met het was een fantastische dag!!

20111105-233514.jpg

20111105-233540.jpg

20111105-233621.jpg

20111105-233726.jpg

De volgende dag werd een plan dag voor ons, eigenlijk wilden we weer een dag in het park doorbrengen, maar het weer is in Usuaia nog veranderlijker dan in Nederland! Dus besloten we maar wat dingen alvast te regelen voor de komende dagen. Vlieg ticket naar El Calafate, wel of geen ferry naar Puerto Montt, kortom allemaal praktische dingen die een hoop teleurstellingen koneden voorkomen. Aangezien het koud en regen achtig was hebben we onze dag zeer nuttig besteed. De ferry slaan we over, vijf dagen op een boot waarvan iedereen (ook het personeel), op de 2e dag ongelooflijk zeeziek wordt. Dit had niets te maken met de 5 tot 10 meter golven die je daar hebt, tenminste als we alle verhalen mogen geloven…. Ilya was na dit te lezen overtuigd, we namen het vliegtuig, dit was a: goedkoper ( scheelde zo’n 350€ pp), b: sneller, (scheelde 4 dagen) en c: Ilya was zo bezorgt dat ik zeeziek zou worden dat ze de beslissing voor mij heeft genomen. Hoe kun je niet van zo iemand houden, ze offert gewoon haar meest gewilde deel van onze reis op voor MIJ!!!

Die avond lekker een simpele maar heerlijke (typisch argentijnse) turkse pizza gegeten bij de Ierse pub….. Dit verzin je niet, maar wij hebben het gedaan hahaha. Vroeg naar bed, want ons volgende avontuur staat al weer op ons te wachten. De volgende dag om 9 uur vliegen naar el calafate. Eenmaal in bed nog lekker ff een filmpje kijken op de IPAD, (ideaal apparaat is dat toch!) en dan slapen. Terwijl we de film kijken komt er toch een put lucht voorbij…. Dus ik na de 2e vlaag, vraag ik heel subtiel zullen we het raam maar een stukje open zetten…. Ilya verontwaardigt maar jij bent toch zeker degene die zo stinkt!!! Nu kan ik best stinken, maar dit sloeg alles!! Vliegen vielen bij bosjes dood neer, de hond lag voor dood onder ons raam. Op dat moment wisten we het hostel des ARTES was een spel fout, dit moest hostel des ARTIS zijn…. Het
leeuwen hok 3 maanden niet schoongemaakt rook er fris bij. Na een grondige inspectie, geluid van de ipad af, konden we horen dat onze hostel eigenaar op sterven lag. Het gekreun kwam echt van hem af en wel degelijk uit de badkamer die wij ook toebedeeld waren. Na de eerste kotsneigingen onderdrukt te hebben schoten we onbedaarlijk in de lach. Gelukkig had ik nog wat vaporub in mijn toillettas zitten, dus nadat we die onder onze neus hadden gesmeerd konden we weer een beetje normaal ademen. We hebben de film uit gekeken en de wekkers gezet, dubbele wekkers deze keer, omdat we niet wisten of we deze luchten wel zouden overleven. Gelukkig was het onze laatste nacht, met de belofte van Ilya dat we morgen een kamer met eigen bakamer/toillet zouden nemen ben ik langzaam ,in een bedwelmde,slaap weg gezakt.
De volgende morgen vroeg op en snel naar het vliegveld, het land van de gletchers stond op ons te wachten…….

Ps1 het verschil tussen een zeeleeuw en een zeehond? Naast een flink aantal kilo’s, heeft de zeeleeuw ook een soort voortpoten waardoor hij een soort van waggelloopje heeft, terwijl een zeehond meer over de grond aan het schuivelen is.

Ps2 voor alle foto’s gebruik de nieuwe picasa link op de home page!!

01. Nov, 2011

Buenos Aires deel 3

Buenos Aires deel 3

Zijn we weer…
Wordt een kort verslagje van ons laatste stukje BA! Na ons weekendje Monte Video kwamen we terug in BA, waar onze spoed cursus Spaans voor dummy’s begon! De hele week hebben we niet veel gezien van de stad! Onze dag begon om 8 uur met ontbijt, daarna tot half 1 aan het huiswerk, lunch en dan van 2 tot half 7 les. Daarna naar huis, onderweg nog ff een kleine snack! Empenada’s zijn erg lekker hier, we hadden ons vaste stekje en zodra we aankwamen lopen gingen de empenada’s al de oven in. Dankzij de lessen hadden we nu in de gaten dat, empenada al horno, niet geile empenada betekende maar empenada uit de oven! Dus de lessen waren niet compleet aan ons voorbij gegaan ;-) . Daarna naar ons hotel drankje doen en aan het huiswerk. Ook hier maken we geen fouten meer door un cola grande te bestellen, aangezien dit een grote …. KONT betekent! Dit heeft ons natuurlijk best wat rare blikken opgeleverd. Een coca cola grande is trouwens prima :-) Om 22:00 eten en naar bed, want de volgende dag wachtte ons nog meer huiswerk! En ja Ruud dat gold ook voor mij, ik heb niet alleen aan de bar gezeten haha

20111101-112227.jpg

Vrijdags na onze laatste les hebben we de stad nog ff onveilig gemaakt en ons te goed gedaan aan een heerlijk ijsje van een halve kilo per stuk. De Heladeria’s zijn hier overal, dit zijn italiaanse ijssalons, met fantastisch lekker ijs. Deze zaken zijn zo’n beetje dag en nacht open en altijd vol met mensen… Naast al het fantastische ijs staat argentinie natuurlijk ook bekend om haar wijn en ach… De wijn is hier heerlijk, dus dit hebben we ons ook prima laten smaken!

Zaterdags na een zware week hebben we onszelf een beetje verwend met uitslapen. Vervolgens op weg naar San Telmo, dit is een wijk in BA, hier heb je in het weekend rommel,cq antiek markten! Het was een beetje zoeken, eenmaal in het centrum waanden we ons in Kroatie, er liepen allemaal mensen in klederdracht uit Kroatie, volksdansend en al! Standjes met eten en drinken, alles uit Kroatie! Ilya heeft zich door een non laten vertellen dat we niet een verkeerde afslag hadden genomen en in Kroatie uit waren gekomen, maar we dus echt wel in BA waren.

20111101-115035.jpg

Echter het was vandaag Kroatie dag, schijnen ze in BA vaker te doen, het land waarvandaan immigranten komen te promoten. Best grappig allemaal, maar we waren op zoek naar San Telmo, een typisch ARGENTIJNS wijkje…. Na een beetje ronddwalen eindelijk gevonden, beetje ronddwalen over marktjes, waar we toch niets konden kopen, want onze backpacks staat niets extra’s meer toe! Dus ja wat doe je dan…. Inderdaad een terrasje pakken, lekkere lunch met biertje erbij. Terwijl we lekker aan het lunchen waren werden we ook nog eens getrakteerd op een aantal “spontane” tango dansers getrakteerd!

20111101-114205.jpg

20111101-114223.jpg
Al met al een top laatste dag in BA, in deze 2 weken zijn we wel verliefd geworden op deze stad, hier gaan we zeker nog een keer terug komen!

De volgende dag ( zondag 30 oktober) vertrokken we al weer om half 5 ‘s morgens naar het vliegveld. Klaar voor ons volgende avontuur Ushuaia, hier eindigd de wereld zoals we die kennen, volgende halte hiervandaan is de Zuid Pool!!!!

20111101-115611.jpg

26. Oct, 2011

BA foto’s deel2

BA foto’s deel2

Hier nog een paar kiekjes van ons verblijf deze week in Buenos Aires.
Nu weer snel aan de studie! Hahaha

BA Deel2
 – 24-Oct-2011
– 24-Oct-2011
 – 24-Oct-2011
– 24-Oct-2011
 – 25-Oct-2011
– 25-Oct-2011
 – 25-Oct-2011
– 25-Oct-2011
 – 25-Oct-2011
– 25-Oct-2011
 – 25-Oct-2011
– 25-Oct-2011
 – 25-Oct-2011
– 25-Oct-2011
 – 25-Oct-2011
– 25-Oct-2011

25. Oct, 2011

Weekje spaanse les in BA

Weekje spaanse les in BA

Zondag avond om een uur of elf waren we aangekomen in ons nieuwe paradijsje voor deze week!

20111025-132906.jpg

20111025-133137.jpg

20111025-133359.jpg

20111025-133810.jpg

20111025-133840.jpg

Gisteren dachten we te beginnen met onze week cursus Spaans. We hadden ons opgegeven voor de ochtend klas. Dit leek ons wel prettig, om 9 uur beginnen en dan om half 1 weer klaar. Kon me nog vaag iets herrineren van een kleine 20 jaar geleden dat ik dat wel prettig vond ;-) . Toch nog een beetje uitslapen, in vergelijking met de ochtenddienst, en ook lekker vroeg klaar, zodat je nog wat aan je middag had! Vond ik toen ik nog op school zat erg lekker zo vroeg klaar. Dus om hal 8 op ontbijten en op naar de les, dat gevoel van uitslapen was in de praktijk niet helemaal gelukt. De restaurants starten hier niet voor 10 uur ‘s avonds, dus voor je in je bed ligt is het zeker 1 uur, dan is half 8 op best vroeg. De lekkere wijn die ze in Argentinie hebben helpt dan ook niet mee om de pijn te verzachten!!!

Maar goed met frisse tegenzin naar de school toe, we hadden nog ruim een kwartier om er te komen. Geen probleem dus, tot we ergens een verkeerde afslag namen. Hierdoor kwamen we ongeveer 5 minuten te laat in de klas. Hier waren ze al begonnen met zich voor te stellen, IN HET SPAANS!!! Moet toegeven dat een lichte paniek ons wel overviel…. We hadden ons toch echt ingeschreven voor de absolute beginners cursus. Toen ik een minuut later aan de beurt was en begon op mijn beste spaans met , capullo una serveza por favor conjo, zo’n beetje mijn hele woordenschat, mochten we direct vertrekken!!! Misschien hield ze niet van bier of het feit dat er wat scheldwoorden dat ze niet kon waarderen weet ik nog steeds niet, feit was wel dat we weer buiten stonden. Gelukkig na veel excuses bij de administratie mochten we het ‘s middags nogmaals proberen, de ochtend lessen waren wel definitief van de baan. De rest van de week werden we van 2 tot 6 verwacht, wat ik dan weer niet echt een straf vind hahaha. Nadeel was wel dat we minimaal 3 uur per dag strafwerk,cq, huiswerk moeten maken, maarja het zij zo.

Zoals jullie op de foto’s zien is het hard werken, veel studeren, verslagen schrijven op de ipad, mailen met de leraar… Te veel voor op vakantie eigenlijk, maar ja wie ” a ” zegt…..
br />
20111025-132513.jpg

<

20111025-132706.jpg

Komende dagen dus weinig tijd om te schrijven laat staan foto’s maken… Onze excuses hiervoor, we weten hoe massaal onze posts worden gelezen, maar dit is onze laatste kans. Gaan we weer in de fout dan krijgen we een vierkant rooster…. Hebben we even geen zin in. Maar blijf vooral reacties plaatsen, vinden we erg leuk om te lezen!!!

Hasta luego Ilya en Chris

Ps we’ll be back

25. Oct, 2011

Foto’s Montevideo

Foto’s Montevideo

Nog meer foto’s dit maal uit Urugay, Montevideo!!!!!

MontevideoNext »
 – 23-Oct-2011
– 23-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 21-Oct-2011
– 21-Oct-2011
 – 21-Oct-2011
– 21-Oct-2011
 – 21-Oct-2011
– 21-Oct-2011
 – 21-Oct-2011
– 21-Oct-2011
 – 21-Oct-2011
– 21-Oct-2011
 – 21-Oct-2011
– 21-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 22-Oct-2011
– 22-Oct-2011
 – 23-Oct-2011
– 23-Oct-2011
 – 23-Oct-2011
– 23-Oct-2011
 – 23-Oct-2011
– 23-Oct-2011
 – 23-Oct-2011
– 23-Oct-2011
 – 23-Oct-2011
– 23-Oct-2011

25. Oct, 2011

Foto’s Buenos Aires deel 1

Foto’s Buenos Aires deel 1

Zo hier alvast de resterende foto’s van BA. Zittin hier nog een week dus wie weet volgt er nog een deel 2.

Buenos Aires
 – 16-Oct-2011
– 16-Oct-2011
 – 16-Oct-2011
– 16-Oct-2011
 – 16-Oct-2011
– 16-Oct-2011
 – 16-Oct-2011
– 16-Oct-2011
 – 16-Oct-2011
– 16-Oct-2011
 – 16-Oct-2011
– 16-Oct-2011