Mar 11

Vietnam

by in Zuid-Oost Azie

Na een bliksem bezoek van een week aan Cambodja hadden we nog een goede 3 weken over om noord Vietnam te gaan bekijken. Voor het zuiden hebben we niet genoeg tijd, dit zal dus een andere keer moeten gebeuren. Maar we hebben dan ook nog wel wat dingen te zien in Cambodja en Laos, dus hier kunnen we nog wel een keer een vakantie aan kwijt! We namen dus weer eens een bus de grens over, en dan een binnenlandse vlucht naar Hanoi ipv direct naar Hanoi vliegen. Deze busrit duurde ongeveer 6 uur en dit scheelde zo’n 200$ pp, dus meer dan de moeite waard. Ilya had al wat research gedaan en een hotel geboekt in Ho Chi Minh City, voor het gemak noemen we het hierna maar Saigon. Al zal Ho Chi Minh ons dit niet in dank afnemen, maar goed die ligt in Hanoi opgebaard, dus wat kan die ons nog maken ;-) .

De grens overgang ging relatief gezien vrij makkelijk, aangezien we voor vietnam in bangkok al een visum hadden geregeld. Vervolgens reden we Saigon al in, dat was een meevaller dachten we. Helaas bleek het een voorstadje te zijn van Saigon! Waar de chauffeur in Cambodja met een goede 120 km per uur doorheen zou zijn gescheurd (ondanks gaten en putten in de weg), maar in vietnam hield hij zich keurig aan de regels, 60 km max en geen km sneller. Het feit dat wij een cambodjaanse nummerplaat hadden en cambodja en vietnam niet bepaald vrienden zijn van elkaar zal wel wat invloed hebben gehad. Toen we na 2 uur door de stad te tuffen op een busstation werden gedropt, konden we niets anders doen dan een taxi pakken. Een vriendelijke taxichauffeur wilde ons wel naar het hotel brengen maar we moesten wel met vietnamese dong betalen..De taxi ging op de meter, en de meter zei zelfs nog keurig netjes “hello” tegen ons, dus dat moest wel goed zitten. Aangezien wij alleen dollars hadden, bracht hij ons naar goudsmid die ons geld omwisselde…. Toen ik terugkwam in de taxi zei chris al dat dit een best prijzig taxiritje kon worden.. Maar ja wat weten wij nu beter op zo’n moment… Nou ons taxiritje was gelukkig al na 5 minuten over en op de meter stond 485.000 dong, maar 500.000 was wel genoeg zei de beste man nog vriendelijk… Wij betaald en toen we eenmaal op de stoep stonden beseften we dat we net 25 euro lichter waren geworden…. Al mokkend over deze oplichtingspartij liepen we trap van het hotel op, wat een welkom in vietnam was dit, pff. Tot overmaat van ramp kwam er nog een mannetje aan onze arm jengelen over of wij dit hotel hadden geboekt… Ja, ja, wij hebben geboekt en liepen stug door. Hij bleef maar achter ons aanrennen, en joelde toen ” i’m so happy with you!” toen keken we enigszins verrast naar de man. Hij ging helemaal blij verder: “we just opened and you two are my very first customers!” We kregen een grote bos bloemen in onze handen gedrukt ( erg handig wanneer je reist) een welkomstdrankje en werden met veel bombarie binnengehaald.

20120311-105037.jpg

De volgende dag zouden we meteen doorgaan richting Hanoi, dus toen chris zijn boek ging lezen ben ik maar eens even gaan shoppen :-) Tot nu toe heb ik Chris nl. Iedere keer gelijk gegeven met zijn instelling: niet shoppen want alles wat je koopt dat sjouw je nog een half jaar op je rug…. Dus met die wetenschap heb ik alleen maar spulletjes voor chris gekocht :-) edelmoedig van me he? Nee hoor maar ze hebben hier allemaal hele mooie adidas en north face spullen, voor spotprijsjes…. Al die merken worden hier gemaakt (made in vietnam) en wanneer ze afgekeurd worden voor een stikselfoutje komen ze automatisch in het vietnamese verkoop- circuit terecht…. Dus chris ziet er weer goed uit op het korfbalveld als we terugkomen :-) en dan kunnen we de evt. Extra kilootjes er zo weer aftrainen. Maar het gaat trouwens wel goed hoor, ik geloof niet dat je van rijst enorm aankomt in tegenstelling tot wat we in australie allemaal te eten kregen aan vettigheid…

Afijn toen we na een vlucht van een paar uur in Hanoi aankwamen werden we gedropt bij ons hotel en we wisten niet wat ons overkwam. Een harem van dames omringde chris en de hotelportiers stonden zich om mij te verdringen om de tassen maar te mogen dragen… En nee ze hadden geen extra bijbedoelingen! Op tripadvisor had al iets gestaan dat er een goede service was, maar dit was werkelijk overweldigend, niet stijf en formeel maar spontaan, enthousiast en eerlijk zonder bijbedoelingen. Als beloning hebben we meteen besloten om dit hotel in het ” old district” dan ook maar als basis te gebruiken, niet in het minst omdat ze een pc op de kamer hadden staan en chris en ik wel zin hadden om al onze gemiste afleveringen van favoriete tv-series te zien via internet… Overigens niet alle sites waren zo maar op te roepen, waar we onze facebook pagina wilden openen met een heel mooi ” goooodmooorning vietnam” kwamen we er al snel achter dat deze pagina vanuit vietnam niet te openen was… Net als een aantal andere sites, dus toch nog wat communistische trekjes die de moderne westerse wereld niet helemaal toe liet…. Net als het straatbeeld trouwens waar de kapper gewoon butien op straat zijn werk deed… Chris heeft hier nog even over getwijfeld, maar aangezien ze hier alleen maar ervaring hebben met stijl haar, er toch maar vanaf gezien…

20120311-105447.jpg

20120311-105947.jpg

20120311-110001.jpg

We verlieten de hotelkamer de eerste dag dan ook alleen maar om wat eten te halen en de dames bij de receptie noemden al snel het koppel dat zo ontzettend veel sliep :-) Echt vietnamees eten dus… Zo kwamen we bij een tentje ( aanrader van het hotel) waar we meteen 2 kleine krukjes op de stoep toegewezen kregen. Het was er ontzettend druk en we hoorden van de mensen naast ons dat dit echt het beste tentje van hanoi was. We kreen geen menu, het restaurantje had maar 1 gerecht, een soort soepje met in blad gewikkelde kleine hamburgers, een bak groenvoer om in de soep te doen ( waaronder brandnetelbladeren) en wat chili en rijst. Een biertje erbij en we begonnen te genieten, het was echt heerlijk! Nadat ik 2 van die hamburgertjes had gehad, dacht ik er eentje te nemen zonder dat rare blad er omheen. Met veel gepuzzel met mijn chopsticks lukte het om het blad er een beetje om weg te rommelen. Want tot nu toe hadden we nog nergens lekker gehakt gehad en dit was echt heerlijk… Toen ik het voor 3/4 had ontrold, schrok ik en plonste het minihamburgertje terug in mijn soep… Chris keek me aan en zag mijn gezicht wit wegtrekken…. Op mijn minihamburgertje zat een wit vettig uitstulpsel van 1 cm2, dat leek op een wrat en er kwamen haren uit….. Ik kon geen hap meer door mijn keel krijgen en heb dde volgende dagen nog regelmatig rillingen op mijn rug gehad als ik eraan terugdacht :-) maar chris ging rustig door met eten, het smaakte toch lekker? tja dus blijkbaar toch wel wat verschil tussen mannen en vrouwen :-) maar een ervaring rijker!

Het werd weer tijd om de stad te verlaten en we gingen naar Halong bay, alweer een unesco erfgoed, waarbij je een paar dagen op een boot allemaal lijmsteen rotsformaties voorbij vaart…. Op een oceaan zo vlak dat we verbaasd waren dat het ook maar iets met een zee te maken had, lieten we deze prachtige wereld aan ons voorbij gaan. De hele haven lag vol met klassieke boten die nu allemaal omgebouwd waren voor toeristen, maar op het water konden we nog het echte leven van de vietnamezen zien, van complete drijvende vissersdorpen, klauteren in grotten tot aan een parelkwekerij waar ik ook nog een parel zelf uit een oester heb gekraakt… Wat was dat mooi, het enige nadeel was dat we er niet in de zomer waren want de motregen en de bewolking zorgden ervoor dat het soms wat fris was, maar dan nog…..

20120210-195555.jpg

20120210-195729.jpg

20120210-200115.jpg

20120210-200236.jpg

20120210-200516.jpg

Eenmaal terug in Hanoi besloten we naar Sapa te gaan en de kou daar te trotseren. Sapa staat bekend om de vele stammen die nog in originele kledij lopen en vaak ook nog ouderwets hun geld verdienen op de rijstvelden. Heel verleidelijk, maar… Het lag op minimaal 1600 meter hoogte en het is vroeg in de lente, dus tegen nachtvorst aan. Maar met signalen uit nederland van elfstedentochten en temperaturen van -18, moeten wij dit makkelijk aankunnen.

Net voordat we in de nachttrein stapten, had ik bij een supermarktje wat hollandse gouda kaas kunnen bemachtigen. Chris was als een kind zo blij met onze avondmaaltijd in de trein.

20120311-110208.jpg

20120311-110227.jpg

Toen we de volgende ochtend om 5 uur uit de trein werden geschopt was het inderdaad fris, erg fris…. Ach het hotel zou vast wel verwarming hebben… Na een uurtje in Een ford transit busje over kronkelige weggetjes de berg op (hebben de wintersporters al een deja vu? Wij in ieder geval wel!), kwamen we in alle vroegte aan in een dorpje dat zich nog volledig in de wolken verstopte, dit was het dan Sapa! Alleen jammer dat we helemaal niets konden zien door de grote mist waarin we ons bevonden. De hotelkamer was ontzettend groot, maar cv hadden ze nog niet van gehoord… We kregen een kleine oranje oplichtende vliegende schotel die een vierkante meter van de kamer verwarmde…

20120311-110414.jpg

Gelukkig was er wel een elektrisch dekentje waar we wat warmte aan konden onttrekken. Nadat we nog een paar uurtjes normaal hadden geslapen gingen we naar boven naar de ontbijtruimte en soms heel soms klaarde de mist een beetje op en beseften we dat dit zomers echt een fantastisch uitzicht moet zijn…. Dus dat hebben we maar snel op de foto vastgelegd voor jullie…

20120311-110546.jpg

Er stond voor ons 3 dagen trekken op het programma, naar de verschillende tribes onder begeleiding van een personal guide. Toen onze guide de deur van het hotel binnenstapte wisten chris en ik gelijk dat het goed was. Een meisje, nog een kop kleiner dan mij, in haar originele kleding stelde ons voor als onze guide Shu-ie. Al wandelend vertelde ze ons in geuren en kleuren over het leven hier, over haar kinderen, haar man en hoe haar stam leefde. We gijgen een school binnen en mochten van de lerares zelfs even het klaslokaal in, ik was 10 minuten het meest populaire meisje van de klas toen ik ballonnen uitdeelde en ze liet zien hoe ze daar veel lawaai mee konden maken :-) Deze 3 dagen wandelen gingen voorbij als in een sprookje, zelfs de zon kwam op de 2e dag heel soms te voorschijn…

20120311-110718.jpg

20120311-110758.jpg

20120311-110909.jpg

20120311-111508.jpg

20120311-111520.jpg

Na 3 dagen hiken was het weer tijd om de nachttrein terug naar hanoi te nemen, zonder kaas dit keer, maar genoeg snacks om de nacht door te komen. We sliepen in een 4 persoons cabin en tot onze grote verbazing reden we weg toen wij met zijn 2-en in de coupe zaten. Chris ging op onderzoek uit en we kwamen erachter dat het hele treinstel maar half gevuld was, dus hadden we de coupe voor onszelf. Heerlijk dat zou betekenen dat we ook echt rustig konden slapen op het geluid van een trein die rustig door het landschap denderde…. Om 10 uur deden we het licht dan ook al uit en na een dag hiken was het echt heerlijk…. Tot na 2 uurtjes rust de coupe geopend werd, veel lawaai en uitbundig gejoel kwam ons tegemoet, een zaklampje scheen me recht in het gezicht… Binnen no time kwamen er 4 vietnamezen in onze cabin erbij, aan het gestommel te horen gebeurde dit ook in andere coupes… Vervolgens ging onze coupe deur weer dicht en lag ik vanuit mijn bedje naar de gezichten van de vier vietnamezen te kijken. Even later kwam de conducteur langs, nam wat geld aan van deze mensen en ging toen weer door naar de volgende coupe… Tja dan slaap je toch wel wat minder goed….

Toen we ‘s ochtends om 6 uur aankwamen in ons hotel waren ze zo lief om ons alvast een kamer te geven, dus we konden nog even een par uurtjes echt languit… Aangezien we hanoi zelf nog niet echt met het toeristische oog hadden bekeken zijn we nog even naar het vermaarde water- poppentheater gegaan. Het was echt heel kunstig gedaan, alleen onze lonely planet had gezegd dat het een unieke gebeurtenis was om tussen de vietnamezen dit spektakel te kunnen zien… Ik heb maar 4 vietnamezen geteld, deze waren allemaal in dienst van het theater :-) wel zaten er nederlanders achter ons heerlijk in het nederlands te klagen dat chris te lang was en dat ze daardoor niks konden zien…. (waarom klagen wij nederlanders eigenlijk zoveel?) Wij grijnzden elkaar aan en besloten stilzwijgend dat we gewoon deden alsof onze neus bloedde en praatten alleen engels onderelkaar :-)

Maar na alle trotseringen van kou was ik wel weer eens toe aan wat warmere oorden… En chris vond het beste valentijnscadeau aller tijden voor mij…. Een vluchtje naar phuket Thailand, om nog even een kleurtje op te doen voordat de familie duifhuizen uit nederland overkwam naar thailand…. Tja we konden toch niet na 6 maanden reizen als bleekneuzen hun van het vliegveld halen nietwaar? Onze vluchten sloten niet helemaal opelkaar aan, we hadden een 5 uur overstaptijd op Bangkok airport, en wonder boven wonder kwamen we daar Mijke tegen die daar op het vliegtuig van haar vriend ook 4 uur zat te wachten. Mijke waren we tijdens de duikcursus in australie tegengekomen, was ondertussen weer naar nederland gegaan, was nu op vakantie in azie. Maar de kans dat we haar hier aan de andere kant van de wereld op een vliegveld zouden zien zonder dat het afgesproken werk was…. Maar het wachten op een aansluiting is nog nooit zo snel en gezellig voorbij gegaan!

Mijn valentijnscadeautje voor chris viel ook in goede aarde. Dat was dan weer een luxe bungalow op het eiland, van engelse eigenaren met gratis wifi ( erg belangrijk voor chris zijn nieuwe verslaving wordfeud), 3 bungalowtjes en een zwembad… Tja, ik denk dat de plaatjes alles zeggen over onze activiteiten daar…

20120311-111306.jpg

20120311-111318.jpg

20120311-111325.jpg

Leave a Reply