Feb 02

Wonderful Laos

by in Uncategorized

Na in een busje gepropt te zijn vanuit chiang mai richting de grens van Laos begonnen we aan een reis van 2 maar misschien ook wel 3 dagen naar Laos en het stadje Luang Prabang. De reizen op zich zijn hier sowieso al een avontuur. Van iedere reis weet je dat je minimaal in meerdere minibusjes zit, om onverklaarbare reden over moet stappen en iedere keer weer nieuwe tickets moet halen, maar er maar 1 x voor hoeft te betalen…. En iedere keer is het weer een survival of de fittest om een goede plek in het busje, bootje of tuktuk te krijgen… Want om 4 uur al schuddend op je rugzak te moeten doorbrengen, kan ik je inmiddels uit ervaring zeggen is niet bepaald comfortabel. Maar we zijn inmiddels al heel wat gewend en proberen er iedere keer het beste van te maken. Dat wil zeggen genoeg eten en drinken mee zodat we als het er ergens niet helemaal fris uitziet qua eten, we in ieder geval nog een zak chips als avondeten kunnen nuttigen… Hihi, werkt prima zo!

Afijn we zaten dus al stuiterend in een busje naar Laos en het enige wat wij wisten was dat er ergens op het traject nog een boottocht inbegrepen zou zijn. Het landschap begon al wat te veranderen en ik was blij dat we deze keer geen kamikaze buschauffeur hadden, want soms zit ik echt met samengeknepen billen naar buiten te kijken. Na de rijstvelden kwamen de bergen en zo nu en dan zagen we wat auto’s aan de kant van de weg stilstaan met wat blikschade. Op een gegeven moment passeerden we een busje dat op de kop lag en gelukkig geen bloed…. Maar het was wel een zelfde busje als waar wij inzaten….dan begin je je toch wel even ongemakkelijk te voelen. Toen we ‘s avonds aankwamen net voor de grensovergang zaten we in nogal beperkte hutjes (douche en wc waren ergens buiten) moesten we onze paspoorten inleveren bij het restaurant voor het visum… Tja aangezien iedereen het doet, wij ook maar… Wat een kuddedieren zijn we toch. :-) ‘s Avonds nog even een drankje gedaan met wat noren die wat dichterbij het raam in het busje hadden gezeten… Zij hadden ongeveer 8 ongelukken gezien, auto’s die op de kop in het ravijn liggen, en een gecrashte bromfietser die het waarschijnlijk niet heeft overleeft. Het rare was dat iedereen die bromfietser maar gewoon op de weg liet liggen terwijl hij duidelijk hulp nodig had. Onze buschauffeur had het ongeval wel telefonisch gemeld, maar het blijkt dat wanneer je stopt, de verschillende instanties zoveel tijd vereisen dat je dan minimaal een dag bezig bent met papieren…. Tja… Dat zet je wel aan het denken…. Op zijn Laos zeggen ze: als het je tijd is, dan is het je tijd. Maar zover wilden wij het maar niet laten komen. De volgende ochtend gingen we dus extra gewaarschuwd op pad….

Ons busreisje was deze keer echter niet zo lang, we stopten bij de rivier en zagen een ellenlange rij backpackers staan, de douane van thailand…. Nu kwam de verrassing, aangezien wij ons paspoort de avond ervoor al hadden ingeleverd, kwam er in een keer een mannetje op ons af, met onze paspoorten en het uitcheck stempel van thailand… Blij dat we mee hadden gedaan aan dat kuddegedrag, konden we zo voorbij deze rij lopen, op het eerste bootje de rivier over naar Laos… En toen kwam de volgende rij voor het visum van laos. Tja die konden we helaas niet skippen, maar ach nog steeds blij met onze eerste tijdswinst konden we dit prima aan :-) na 2 uur, 72 $ armer maar wel een hele mooie sticker in ons paspoort rijker kwamen we aan bij ons vervoer… Hier bleek dat onze boot er niet 1 dag maar 2 dagen over zou doen en dat we zouden overnachten in Pak Ben… De boot was helemaal afgeladen en er waren al een paar boten voor ons vertrokken, maar ach zittend op de slowboat ging de hele wereld aan ons voorbij. Wat was dat mooi….

20120206-101938.jpg

20120206-102042.jpg

20120206-102205.jpg

Naar buiten kijken, boekje lezen, met andere reizigers keuvelen, time stood still….toen het avond begon te worden werd het ook al snel kouder, veel kouder. Naast ons zat een stel polen met bontjassen helemaal in hun slaapzakken gewikkeld, en je zou toch wel verwachten dat zij wel een beetje kou gewend waren dachten we… Wij redden ons nog prima met een extra truitje aan, maar dat was omdat wij per ongeluk aan de zonzijde van de boot waren gaan zitten en de reis voor ons dus meer een droomcruise was….

Totdat achter ons een stel ons er attent op maakte, dat Pak Ben echt een minidorpje was, dat nog maar net op het electriciteitsnet was aangesloten en er ondertussen al heel wat volle boten gepasseerd waren dus dat het nog best moeilijk kon worden om een slaapplek te vinden….chris en ik maakten snel een strijdplan. Chris zou zich bekommeren om onze 2 backpacks in het onderruim en ik zou met de daypacks zo snel mogelijk aan land sprinten en kijken om een kamer te bemachtigen. Zo gezegd zo gedaan, ik ben als een jecko aan land gesprint heb een klein jongetje van een guesthouse aangeklampt en samen zijn we de wal opgeklauterd. Ik heb nog net een kamer met warme douche kunnen bemachtigen en kwam gewapend met sleutel en al terug bij chris die in het donker op de kade stond te wachten….

Toen we onze backpacks hadden gedumpt kwamen we erachter hoe ernstig de situatie was, mensen vonden slaapplaatsen op balkons, op de vloer van restaurants, we voelden ons bijna schuldig wanneer we mensen met volle bepakking in paniek de enige weg van het dorp op en neer zagen lopen…. Maar na een heerlijke nacht in ons basic kamertje te hebben gelegen, ‘s ochtends weer vroeg op voor de 2e dag bootje varen… Ons bootje had een klein houtkacheltje aan de achterkant waar de mensen uit laos het meest vertoefden.

20120206-112045.jpg

Aangezien we daarheen gingen om een sigaretje te roken, kwamen we er al snel achter dat de laos mensen enorm vriendelijk zijn wanneer jij ook maar vriendelijk bent tegen hun. Dus met een lach en vriendelijk gebaar, werd het delen van eten en sigaretten een onderdeel van een indrukwekkende reis. Ik ben nog nooit zo relaxed aangekomen in een dorpje.

Toen we voet aan wal zetten in Luang Prabang, viel onze mond open, wat een mooi schoon dorpje met echte trottoirs! Het hele dorpje staat op de Unesco lijst en met een nachtmarkt vol met zijde, watervallen waar je in kon zwemmen en heerlijke restaurantjes (met lekkerste cocosnoot shake tot nu toe) hebben we hier een paar dagen rondgewandeld en ons aangepast aan de laos lifestyle. Dat wil zeggen: relax, als het vandaag niet is, dan komt het morgen wel….

20120206-111318.jpg

20120206-111442.jpg

Dus toen na 2 dagen de pinautomaat eindelijk weer werkte, gebeurde het dan ook. We mochten ons voor de eerte keer deze reis miljonair noemen, niet zomaar miljonair maar miljonair in laosse kippen ( 10.000 kip was 1 euro). Het enige nadeel was dat omdat het hele dorpje op de unesco lijst stond, mocht er officieel niet gerookt worden zowel binnen als buiten, immers dat doe je niet in een monument!! Maar ook daar werd laosiaans mee omgegaan, op ieder tafeltje stond een asbak, en als hij ontbrak, dan kwamen ze hem brengen… Een ander merkwaardig iets waar ze zich wel strikt aan houden is de avondklok. Iedereen moet om 12 uur binnen zijn, om dit mogelijk te maken gaan alle kroegen en restaurants om half 10 dicht. Om half 10 kregen we in het restaurant waar we zaten te borrelen een plastic beker. De bedoeling was dat we het resterende deel van ons drankje daar in deden en naar buiten gingen… Echt bizar!

Na hier een aantal dagen te hebben rondgewandeld was het tijd om zuidelijker te trekken, want je denkt dat het altijd warm is in azie, dat is hier vooral aan het begin en eind van de dag niet het geval! (daar tussenin trouwens wel :-) Vang Vieng, hoofdstad van het tuben ( op een tractorband de rivier af) was de volgende spot. Onze lonely planet waarschuwde ons voor de gevaren hiervan en dat ieder jaar wel een aantal levens van backpackers kostte… Wij snapten er niets van, het ging hier om een deel van de rivier waar het hooguit 1 meter diep was en dat alleen maar rustig voortkabbelde? Toen we rond 18:00 aankwamen begrepen we het al, het straatbeeld van dit dorpje was niets anders dan in zwemkleding waggelende dronken backpackers volgekliederd met verf en het leek een wedstrijd te zijn wie de meeste polsbandjes om had. Wat bleek nu over een stuk van ongeveer 1 km waren langs de kanten van de rivier heel veel kroegen met glijbanen, lianen, springkussens en vooral heel veel alcohol. Dus het enige wat tuben inhield was van de ene naar de andere kroeg dobberen, daar drinken en rare kapriolen uithalen om in het water te springen, vandaar ook al die ongevallen…. Een beetje vergelijkbaar beeld met lloret de mar in spanje alleen dan aan een rivier. Wij hebben on the spot besloten het op een andere manier te doen, maar het was wel grappig om ernaar te kijken :-)

20120206-111803.jpg

20120206-111814.jpg

20120206-111823.jpg

De volgende ochtend hebben wij een fietsje gehuurd en hebben we onze balonnen maar eens uit de grootverpakking gehaald. Gewapend met balonnen in mijn rugzakje zijn we richting een zwemmeertje gegaan ” the blue lagoon”. De weg ernaartoe was fantastisch al hobbelend en bobbelend over een zandweggetje fietsend waar niet teveel toeristen fietsten langs boerderijtjes, droge rijstvelden en een oud dorpje. Op het moment dat we stopten kwamen eerst de brutaalste jongetjes op ons afgeschuifeld en die vroegen allemaal om geld, maar toen we de ballonnen uit onze tas haalden waren ze weer kinderen en veel blijer met een ballon dan met zo’n raar papieren briefje :-) al snel volgden dan ook de meisjes en de kleinere kinderen van het dorp…. Zo leuk!

20120206-112246.jpg

Na ongeveer 5 km kwamen we bij een provesorisch bordje ” blue lagoon”, nog even wat heuvel op en daar moest het paradijs liggen…. Met behulp van een stuk ijzerdraad over de weg moesten we 2$ entree betalen, maar voor een verfrissende duik hadden we dit natuurlijk wel over! Maar dat was wel teleurstellend toen we eenmaal aankwamen, er zat amper water in de lagoon en er dansten grote waterspinnen op. Waarschijnlijk was het in het regenseizoen prima om te zwemmen, maar nu wilde je er je grote teen nog niet indippen… Dus onverrichter zake maar weer terug. Toen we stil stonden bij de splitsing naar de grote weg, zag ik wat vreemds, even verderop stond nog een bordje blue lagoon en die zag er heel wat officieler uit…. Hihi, wij waren er ingetuind hoor, een paar pubers had bedacht dat ze zo ook geld konden verdienen…. En geef ze eens ongelijk! Eenmaal aangekomen bij de echte blue lagoon begrepen we dat het ook echt wel een mooi zwemmeertje was…. Dus uiteindelijk toch nog een verfrissende dip!

Maar het mooiste van Vang Vieng heb ik nog niet verteld, ons hotel iets uit het centrum zat aan de rivier en bij zonsondergang was het uitzicht adembenemend mooi….

20120206-172052.jpg

20120206-112512.jpg

20120206-112532.jpg

20120206-112622.jpg

20120206-112656.jpg

Na een paar dagen op adem te zijn gekomen vonden we dat het tijd was om weer verder te gaan, verschillende reizigers hadden ons verteld over een gebied helemaal in het zuiden van laos genaamd 4000 islands in de mekong rivier. Zo’n idylissche naam, dat moesten we zien… Maar eerst een monstertocht, om 12:00 vertrekken met een bus, dan overstappen op een nachtbus, vervolgens om 6 uur ‘s ochtends weer ergens een minibusje pakken en uiteindelijk op een bootje stappen… Maar dit weten we alleen omdat we het hebben gedaan, vooraf wordt dit niet verteld ( yes, yes VIP sleeping bus for you is het enige wat ze zeggen) Iedere keer is het weer een toestand om het juiste busje te vinden, je ticket weer in te wisselen voor een ticket van dit busje, ervoor te zorgen dat je bagage in het juiste busje komt en het allerbelangrijkste dat je een beetje een redelijke zitplaats hebt… Want een VIP bus in azie is wat anders dan een vip bus in zuid amerika (daar mijmeren we nog wel eens naar terug, de steward aan boord, champagne etc.), hier ben je blij met een stoel die met een beetje geluk ook nog een beetje versteld kan worden. Gelukkig kunnen chris en ik ons iedere keer opsplitsen en het lukt ons meestal wel om een redelijk plekje te versieren :-) maar 24 uur reizen op deze manier is niet heel relaxed, maar juist door al dat gedoe ontmoet je heel vaak medereizigers op dit soort trips die allemaal hetzelfde doormaken. Dus saamhorigheid en gezelschap is snel gevonden! Eenmaal in het laatste busje naar de eilanden zaten we tussen een engels stel en vriend en een nederlands meisje! De engelse jongens waren nou niet echt wat je noemt reclame materiaal! Ik dacht echt dat het een uitstervend ras was die engelse gasten die een paar voortanden misten, maar hier zaten ze toch echt naast ons. Het nederlandse meisje vertelde die engelse gast dat ze net haar medicijnen studie afgerond had. Toen vroeg ze wat hij deed voor de kost. Het werd een heel verhaal, hij had instalatie techniek gestudeert, maar het laatste jaar was hij afgehaakt. Na een half jaar werken was hij er ook achter gekomen dat dit niets voor hem was en besloot hij dus maar professioneel gokker te worden….. Nee, geen pokerspeler, want dat was iets te ingewikkeld voor hem, maar hij speelde 12 uur per dag op fruitautomaten!!! En wij maar denken dat die gasten in de westwijkhal werkeloze nietsnutten waren!!! Nu weten we hun ware beroep en het blijken dus hardwerkende beroeps gokkers te zijn…. Als we terug komen gaan we eerst eens onze excuses aanbieden aan die gasten whahahaha! Je komt dus al reizend de meest uiteenlopende mensen tegen en op de een of andere manier werkt het nog ook!

Eenmaal aangekomen op de 4000 islands was het eerst even onwennig, geen brommers of andere motorvoertuigen. Je kon zelf een fiets huren of anders een boottripje maken. Eerst maar eens een fiets huren en het eiland wat verkennen dachten we. Toen we bij een restaurantje een fietsje huurden, betaalden we $1 per fiets en toen ik vroeg om een slot begon ze me schaapachtig aan te kijken. Dus zo fietsen we weg, zonder slot en zonder zelfs maar onze naam achter te laten bij het restaurantje…. Vertrouwen dat was eigenlijk de kern waar het om draaide op deze eilandjes, fantastisch eten, drinken en ipv dat ze je teveel berekenden, moesten vaak de rekening nog aanvullen met allerlei dingen die ze waren vergeten op de rekening te zetten.. Het was echt wonderbaarlijk en mooi dat zoiets kon…

Na een dagje bijkomen van onze trip, wat inhield beetje uitslapen, ontbijten, lunchen, drankje doen, zonsondergang bekijken tijdens het diner, nog een drankje doen en dan op tijd naar bed. Zwaar werk hoor ik jullie al denken, maar dat valt best mee hoor ;-)
De plaatjes waren prachtig en we hebben heel wat foto’s gemaakt van zonsondergang.

20120206-171839.jpg

20120206-114510.jpg

20120206-114553.jpg

Tijd staat hier voor je gevoel stil, helaas is dat niet het geval… Tijdens het ontbijt van de derde ochtend werden we abrupt wakker gemaakt. Ik had net mijn pannekoek gekregen (je krijgt hier je eten als het klaar is, dus het kan zijn dat chris al lang klaar is en ik mijn eten nog moet krijgen :-) toen de eigenaresse van ons guesthouse en al het personeel een beetje zenuwachtig gingen doen. Ze gingen zowaar versneld lopen en tegen elkaar roepen wat ze moesten doen… de 2 duitse meisjes van het huisje naast ons wilden ook graag hun ontbijt bestellen, maar toen zij erom vroegen werd er gezgd: nee, vandaag geen tijd, restaurant is gesloten… Wat natuurlijk wel een beetje vreemd is, aangezien ik net mijn pannekoekje voorgeschoteld had gekregen. Om hun wat rust te gunnen, zijn wij na ons ontbijt in onze hangmat met uitzicht op het restaurant gedoken. De kleden werden van de vloer gehaald, nieuw tapijt werd neergelegd, nieuwe glazen op tafel, er werd geboend en geschropt alsof hun leven ervan afhing. Wij waren een beetje aan het gissen, wat het kon zijn dat al die drukte veroorzaakte: de grote baas die langskwam, de lonely planet auditor, een trouwerij… Maar om 12 uur werden we uit spanning gehaald, er kwamen 7 monnikken in een rijtje achterelkaar het restaurant ingeschuifeld. Ze werden vakkundig naar de speciale tafel begeleid, en het gehum begon. Het bedieningspersoneel zat op de grond aan hun voeten, de tuinmannen en schoonmaaksters stonden achteraf in een hoekje en het hummen van de monniken ging maar door. Na een half uur, veranderde de toon een beetje, een jonge monnik van nog geen tien jaar oud pakte een tak en een emmertje wijwater eerst sprenkelde hij wijwater op de staf, en vervolgens liep hij de weg over naar de huisjes, daar zwiepte hij water over de huisjes incl ons (in onze hangmatten), en daarna barste een groot feest los. De monnikken kregen eten, de mannen en vrouwen dronken bier, en er schalde muziek uit de luidsprekers…. Groot feest dus. Toen ik ‘s avonds de serveerster vroeg waar de ceremonie ‘s middags voor was, was het enige juiste antwoord: goede zaken voor het guesthouse en de mensen daarin. Dus geef maar een staatslot, volgens mij kan die jackpot mij niet meer ontglippen!

We hadden nog maar 1 dagje over van ons verblijf op Don Det, en we hadden nog steeds geen tijd gehad ( gezien ons drukke schema) om met een boottochtje de andere 3999 eilanden te verkennen…. Op onze laatste dag liepen we een paar oude bekenden (john en wayne) van onze bustrip richting de eilanden tegen het lijf, die net bij een guesthouse eigenaar prive zo’n tripje hadden geregeld. Voor 6$ pp konden we ook mee, en het goede was dat dit niet zo’n standaard tour was… Om 14:00 vertrokken we richting watervallen, toen ik al kruip door sluip door door het water aan het tijgeren was om bij het beste viewpoint te komen, begreep ik dat het geen standaard tripje was. Maar met 4 mannen en ik als enige vrouw kon ik me natuurlijk niet laten kennen… Onderweg ernaartoe kwamen we nog wat lokale vissers tegen die m.b.v. Een soort korven in de waterval aan het vissen waren. Die korven waren zo geplaatst dat ze dienden als een soort zeef. En het werkte goed, ieder half uur leegden ze de korven, en de vis werd met kilo’s tegelijk binnengehaald!

20120206-154404.jpg

Op de terugweg voeren we nog langs een stel in het water spelende kinderen, met hun leuke kaalgeschoren koppies waren ze elkaar flink aan het natspetteren… Toen we dichterbij kwamen zag ik de oranje kleden aan de boom hangen, dit waren geen spelende kinderen maar monniken!!

20120206-154646.jpg

Daaropvolgend gingen we aan land van een niet toeristisch eilandje. We werden verwelkomd door een paar verlegen zwaaiende kinderen, maar die na onze ballonnen echt dolgelukkig waren… Langs een oude begrafplaats, een oude monnik die ons zegende!
20120206-155001.jpg

Door het dorpje legde onze gids uit hoe het dorpje werkt, bij verschillende huizen stopten we even, we werden enthousiast verwelkomd door een oude dame, met rode tanden van de betelroot, en de gids vertaalde… Ondertussen leken we net een parade, alle kinderen van het dorp liepen in een grote sliert achter ons aan al lachend en joelend

20120206-154701.jpg

Daarna gingen we met onze boot weer richting ons eilandje Don Det. Op de terug weg nog wel even genoten van wederom een fraaie zonsondergang.

20120206-155606.jpg

We waren uiteindelijk toch wel blij dat we weer terug waren, het bootje had een fraaie koffiemolen als motor en ging dus niet zo snel! De houten plankjes waar we op zaten zijn na een uur met opgetrokken knieen zittend niet meer zo comfortabel voor ons westerse stijve harken ;-)
Na afloop hebben we nog wat gegeten met John en Wayne ( nee geen grap , John Wayne was dus geen amerikaan, maar 2 engelsen John and Wayne), omdat we de volgende morgen al weer vroeg op moesten om te vertrekken richting Cambodja, was het de bedoeling om op tijd te gaan slapen… Dit was echter weer veels te gezellig en aangezien onze engelse gasten een best biertje lusten en het veels te onbeleefd was om af te haken zijn we maar aan het bier gegaan! Uiteindelijk een top avond gehad!

Leave a Reply