Dec 24

Pichilemu en Santiago

by in Chili, Zuid-Amerika

Hola,
Zoals jullie gemerkt hebben worden we steeds luier met posten! We hebben inmiddels de oversteek gemaakt naar australie. We dachten dat het hier wel makkelijker zou zijn met wifi, maar dat valt vies tegen…. Je betaald een godsvermogen per uur en vaak is het nog te traag om foto’s te uploaden! De komende week zullen we proberen het geheel compleet te maken zodat jullie wat te lezen hebben tijdens de kerst :-)

Goed, waar waren we gebleven…. De bus reis van Pucon naar Pichilemu (uitspraak met accent op de é, anders weten ze niet waar je het over hebt) was er weer een volgens het boekje. Een Chileens boekje wel te verstaan en alleen beschikbaar in een Spaanse versie. Maar juist dit zijn de uitdagingen van de backpacker waar we later goede verhalen over kunnen vertellen, voor jullie de originele eerste versie :-) .

Een directe verbinding was niet mogelijk, we moesten een bus nemen naar San Fernando, hier uitstappen en dan een taxi nemen naar het bus station, om daar weer op de volgende bus te stappen. Geen probleem, taxi’s zat waar de bus stopt, we zijn wel wat gewend ondertussen! Er was nog 1 andere optie en dat was de bus naar Santiago nemen en vandaar weer een bus 350 km terug naar het zuiden nemen. Dit klonk niet echt logisch aangezien je vanaf Santiago weer langs San Fernando ging. De keuze was dus gevallen op optie 1! Waarschijnlijk als we Spaans hadden kunnen lezen, dan hadden we in het Chileense boekje kunnen lezen dat optie 2 helemaal niet zo gek was geweest…. Maar goed, optie 1 dus, na de overheerlijke 0,5 m lange hotdog van Ilya en 75cm ø pizza van mij waren we er klaar voor. Inmiddels was het half 11 ‘s avonds dus de kans dat we lekker konden slapen in deze luxe touringcar was zeer wel aanwezig! De eerste 2 uur kwam er van slapen niet echt veel, om de 15 min maakten we een stop om mensen op te pikken of weer af te zetten! Maar goed de busrit zou ongeveer 8 uur duren, dus tijd zat om een dutje te doen! Om een uur of 2 was ik eindelijk zo moe dat ik wel wat slaap kon gebruiken. Na een uurtje draaien was ik er ook in geslaagd om lekker weg te dommelen. Ilya had ondertussen al een uurtje of 2 te pakken, dus die had ik uit jaloezie al een paar keer (per ongeluk natuurlijk) aangestoten! Niet dat dat hielp, verder dan een paar slaapdronken grauwen kwam ze niet! Maar goed ook ik zakte af en toe ff weg tot dat ik zo rond 4 uur net in mijn rem slaap dook! Dit was slechts voor een half uurtje want toen werden we al weer gewekt…. We moesten over zo’n 15 min de bus uit, San Fernando was aanstaande. Dit was iets eerder dan wij hadden verwacht, maar ok des te sneller waren we in ons surfers paradijs! Terwijl we luidruchtig richting de uitgang liepen heb ik mijn best gedaan om iedereen aan te stoten…. Ik wakker, iedereen wakker, tenslotte was de kans dat we deze mensen nog ooit tegen kwamen zeer gering ;-) . Toen de bus eenmaal stopte snel eruit, voor we in de gaten hadden dat we midden op de rijksweg gedumpt waren lag onze bagage al naast de bus! We konden nog net al de mensen die ik bruut wakker gemaakt had hun middel vinger op zien steken, terwijl de tranen van het lachen hen over de wangen rolden.

Daar stonden we dan met 20 kg bagage ieder op de vluchtstrook van de rijksweg naar Santiago. Geen flauw idee hebbend waar we heen moesten! Het was half 5 en nog donker, mooie plek om van al je hebben en houwen beroofd te worden :-S. Maar goed dit was niet de plek en het moment om zelfmedelijden te hebben, dus snel de backpack om geslingerd en richting de afrit gelopen. Zo sportief waren ze dan weer wel, ze hadden ons netjes 500m van de afrit gedumpt. (zo voelde het wel gedumpt worden). Zodra we bij de afrit kwamen bekroop ons een angstig gevoel, een taxi krijgen zou best wel eens lastig kunnen worden. Het was zondag half 5 in de ochtend, niet het moment dat er heel veel taxi’s rond zouden rijden….. Gelukkig was het een tolweg en laat het nou ook net een bemand tol poortje zijn, dus in ons beste Spaans de beste man gevraagd of hij voor ons een taxi kon bestellen! Dit was geen probleem voor de man, als hij onze mobiel mocht gebruiken dan zou hij wel een taxi regelen. Echter er was 1 klein probleempje, hij wist het nr van de taxi centrale niet. Na een paar minuten peinzen kwam er een grote glimlach op zijn gezicht, het nr van de taxi wist hij toch wel. Gezien het gevloek aan de andere kant van de lijn hebben we het vermoeden dat hij een verkeerd nr had gedraaid? Maar onze vriend gaf niet snel op, pas nadat hij voor de 4e maal voor rotte vis was uitgemaakt staakte hij zijn pogingen om ons aan een taxi te helpen. Dus restte ons niets anders dan een stevige wandeling. Na de nodige uitleg over de richting, Primera esquirda et secundo derecha en meer van dat soort kreten gingen we maar aan de wandel. Ik een stukje van de weg af en Ilya langs de weg lopend, het idee was dat Ilya sneller iemand zou laten stoppen voor een lift dan ik! Helaas was er geen verkeer, dus liften word dan ook ineens een stuk moeilijker! Na ongeveer een klein uurtje lopen kwamen we bij een soort van verkeersbord aan. Hierop stond het busstation aangegeven, echter het was niet helemaal duidelijk welke straat we in moesten. Ik dacht dat we rechts aan moesten houden en Ilya dacht links, terwijl we lekker aan het kibbelen waren zag Ilya een taxi langs komen. In een flits seconde had ze haar back pack afgegooid, ik kon hem nog maar net ontwijken, en stond ze midden op de weg om de taxi te laten stoppen. Met gierende banden kwam de taxi vlak voor Ilya tot stilstand. De man keek haar heel vreemd aan toen ze vroeg of hij ons naar het busstation wilde brengen… Maar goed voor een schamele 2000 peso’s (ongeveer 3€) wilde hij het best doen. Dus de bagage in de kofferbak en daar gingen we, zoals ik al had gezegd rechts af ;-) .
Zodra we de straat uit waren ging de taxi de bocht om en stonden we voor het busstation. Na 1 min in de taxi konden we dus, 3€ lichter, de bagage weer uitladen. Maar goed we waren er, nu nog uitvinden hoe we in Pichilemu kwamen! Op het busstation was het redelijk stil, denk dat uitgestorven het iets beter verwoord! Geen loket open, op zich niet zo vreemd, half 6 op zondag morgen!!

Na 3 uur wachten op het busstation (een echte aanrader na een nachtelijke busrit :-) vertrok er dan toch echt een bus richting onze eindbestemming Pichilemu….zoals jullie al hadden begrepen dit surfdorpje ligt (nog) niet helemaal op de standaardbackpackers trail (anders had de bus er wel rechtstreeks heen gereden vanuit het zuiden). We hadden ergens in een boekje de naam van een hostel opgedoken met een Nederlandse eigenaar… Tja, meestal is dat een goed teken, een hostel met een Duitse of Nederlandse eigenaar (vaak zijn het mensen die getrouwd zijn met een zuid-Amerikaanse) betekent meestal een schoon hostel en dat vind ilya over het algemeen wel fijn. Maar toen we bij dit (surf)hostel aankwamen na bijna 20 uur reizen, hebben we meteen voor de rest van de week geboekt. Hihi, ik zou niet weten waarom??

20111216-133236.jpg

20111216-133825.jpg

20111216-133858.jpg

Tja, bij ieder paradijs hoort natuurlijk wel een klein nadeel te zitten, eentje die je op de meeste plaatjes niet kunt zien. In Pichilemu was dat de temperatuur van de oceaan. Dit water was alleen geschikt om een hele snelle dip in het water te maken om er vervolgens heel snel uit te sprinten. Maar ach, je was weer fris en dan kon je weer heerlijk relaxen op het bijna lege strand. Na het horen van onze verhalen over dit heerlijke slaperige surfoord, hadden onze Duitse vrienden al snel dezelfde bus gepakt, dus een dag later kwamen Julia en Martin al ons hostel binnen stappen. Ontzettend leuk om weer gezellig met hun te Bbq-en op hun camping, overdag lekker over het strand te wandelen, kijken naar de surfers die hun leven waagden op de schijnbare wereldberoemde golven hier. Dit moesten wij natuurlijk ook proberen, maar zelfs na ons van top tot teen in een wetsuit te hebben gehesen, hadden we na ongeveer 2 uur surfles toch echt last van een brainfreeze. Ach, onze surftijd komt in australie nog wel :-)

20111216-133536.jpg

Na een week te zijn verwend in het surfhostal door Marcel (de nederlandse hostel eigenaar; van origine uit noordwijk) werd het tijd om richting Santiago te gaan. Hier zouden we een week lang bij oom Peter, Bertha en Christel mogen logeren om zo de stad wat te verkennen. Na ongeveer 5 uurtjes in de bus, kwamen we aan in Santiago. Na een maand van reizen door Patagonie en haar kleine lieftallige dorpjes was het best even raar om in een grote stad aan te komen met metro, shopping malls, en een heerlijke droge 30 graden celcius. Peter had ons een fantastisch goede beschrijving gegeven over hoe we bij zijn huis moesten komen en binnen no time hadden we het huis gevonden.

Toen we aanbelden deed Bertha open die haalde ons binnen als verloren familieleden…. We werden meteen getrakteerd op heerlijke empenada’s en ijskoud drinken. Peter kwam speciaal het weekend over uit Sao Paolo, en al snel werden er al plannen gesmeed wat we allemaal konden doen in Santiago. Internet werd geraadpleegd, en binnen no time hadden we een lijstje van de “30 things you must do in Santiago”. Peter had al nagedacht over wat handig was om te doen in het weekend, en zelfs de wijnproeverij voor de volgende dag was al geregeld. Wat een ontzettend warm en fantastisch welkom!

Tijdens ons treffen in Sao Paolo, een maand geleden, was Peter ons al voorgeweest met de rekening van het eten, dat liet ik me deze eerste avond dus niet weer gebeuren! Aan het einde van het diner eerst ff langs de kassa om de rekening te betalen, onder het mom van een toilet gang. Nadat ik weer terug was en het besef doorkwam werd me duidelijk gemaakt dat we hier te gast zijn en dat het absoluut niet de bedoeling was om de rekening te betalen! Onder een mild protest hebben we dat maar geaccepteerd ;-) . Na het heerlijke diner nog even een drankje wezen doen in het Hyatt hotel, hier heerlijk genoten van een live jazz band. Moeten we in Nederland ook maar wat vaker gaan doen Jazz cafe’s opzoeken! De volgende morgen gingen we voor de wijn proeverij, dit was op een wijngaard slechts een uurtje rijden vanaf Santiago. De naam is me een klein beetje ontschoten, en dat heeft niets te maken met het feit dat ik de wijn doorgeslikt heb ipv uitgespuugd ;-) . Ik heb wel een hoop geleerd van deze wijnproeverij, een grote neus is geen garantie dat je veel ruikt, maar hij gaat wel lekker ver het glas in! Verder kan ik goed een onderscheid maken tussen wijn die ik wel en niet lekker vind…. Al die mooie verhalen eromheen gaan een beetje aan me voorbij, maar och als het maar smaakt toch? Een ding zijn we wel achter gekomen, na een paar wijntjes proeven wij in ieder geval geen verschil meer in erg goede en de wat mindere wijntjes :-)

20111224-103817.jpg

20111224-103900.jpg

Na de wijnproeverij was het tijd om naar het strand van Val Paraiso te gaan. Daar wisten Peter en Bertha nog een lekker restaurantje voor de lunch. Deze dagen zouden we niet om komen van de honger ;-) na de overheerlijke lunch en wandeling door het oude maar vervallen stadje op naar het strand. Helaas was het hier bewolkt en vrij fris, maar. Altijd goed voor een strand wandeling, maar beetje zon had niet verkeerd geweest. Dus na een uurtje op het strand en een drankje op een terras met fantastisch uitzicht werd het tijd om terug te gaan naar Santiago. Daar pikten we Christel op om uit eten te gaan. Dit maal werd het de beste Italiaan in Santiago. Erg lekker en als desert besloot Peter een ijs coupe te nemen met drie verschillende smaken ijs. Ik maakte nog een grapje door te zeggen dat hij waarschijnlijk drie aparte ijs coupes zou krijgen.. Peter nog even de ober gevraagd maar dat was niet het geval. Hilariteit alom toen er dus WEL 3 coupes voor Peter’s neus werden gezet!

De volgende ochtend gingen we de bergen van Santiago in een kijkje nemen in het ski paradijs, best een raar idee bij 32 graden ;-) . We gingen vroeg op pad, Peter moest einde van de middag weer vliegen naar Sao Paolo. Na een anderhalf uur waren we boven, fantastisch uitzicht, al blijft het een raar gezicht, pistes zonder sneeuw.

20111224-104133.jpg

20111224-104148.jpg

Na wederom een overvloedige maaltijd was het tijd voor Peter om naar Sao Paolo te gaan. Dit met de belofte dat we terug komen! Peter super bedankt voor alles, zien je van de zomer in Holland!

Het hele weekend met Peter en Bertha was top, de lijst met 30 things to do in Santiago hadden we nog niet helemaal afgewerkt! Dus op maandag gingen we met Bertha de toeristen bus in. Op deze toer hebben we een groot deel van de dingen af kunnen vinken, ook dingen die we achteraf beter hadden kunnen missen. We belanden in een achteraf bar te smerig om naar te kijken, maar volgens Ilya moesten we hier witte wijn met een bolletje perzik- ijs drinken, lokale hit! Wat een smerig goedje was dat, gelukkig kregen we slechts een halve liter per persoon ;-) . Deze trip was best goed, we hebben zelfs Bertha dingen laten zien van Santiago hahaha.

Martin en Julia waren inmiddels ook aangekomen in Santiago, dus die hebben we maar weer opgezocht! We hebben die dag Bertha maar vrij gegeven wat betreft verzorging en vermaak :-P . Was weer super gezellig met Martin en Julia, einde van de avond afgesproken dat we elkaar in maart weer zullen zien in Bangkok ;-)

De laatste dagen in Santiago hebben we het rustig aan gedaan, Ilya en Bertha hebben een dagje in de mall doorgebracht met shoppen. Ik heb mezelf opgeofferd en ben naar de bioscoop gegaan, je wilt dames in een super grote mall niet in de weg lopen :-P . Na een heerlijke avond in de tuin bbqen met Bertha,Christel en vrienden, onder het genot van een bbq en heel veel drank en muziek, was het tijd voor ons voor een volgend avontuur….

Australie here we come!

Ps Peter,Bertha en Christel, thank you so much for putting up with us!
Bertha we will defenitely come again soon!!! And we’ll promote everybody in the family to do so as well :-)

20111224-111332.jpg

20111224-111342.jpg

20111224-111359.jpg

Leave a Reply